Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

หลังจากที่รักนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลได้หนึ่งอาทิตย์ คุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ เนื่องจากไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว และสามอาทิตย์ต่อมาก็ได้เวลาไปฮันนีมูนกับชินธิปไกลถึงเกาะฮาวายเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม“หนูดา! แล้วฉันจะโทรมาหาบ่อยๆ นะ”ที่รักเอ่ยกับเพื่อนรักขณะที่ยืนกอดกันกลมอยู่บริเวณห้องโถงผู้โดยสารขาออก โดยมีผู้เป็นสามียืนมองอยู่ยิ้มๆ เช้าวันนี้อวัสดารับหน้าที่ขับรถพาคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันมาส่ง ณ สนามบินสุวรรณภูมิแห่งนี้“เที่ยวให้สนุกนะเพื่อนรัก อย่าลืมเอาหลานมาฝากฉันด้วยล่ะ” อวัสดาแซวยิ้มๆ“เดี๋ยวเถอะยัยหนูดา!”ที่รักหน้าขึ้นสีระเรื่อ หยิกแขนคนแซวไปเบาๆ ก่อนจะจ้องหน้าเพื่อนรักนิ่ง แม้อวัสดาจะทำเหมือนสดใสร่าเริงเป็นปกติ แต่เธอรู้ดีว่าแม่เพื่อนรักกำลังหัวใจหม่นหมองสุดๆ เลยเชียวละ ที่รักเคยลองแกล้งคุยเรื่องคนที่อยู่ภูเก็ตให้ได้ยินบ่อยๆ และก็ได้เห็นอวัสดาจอมแสบตาแดงจมูกแดงแทบทุกครั้งด้านพี่ชายที่ไปทำงานอยู่ภูเก็ตได้เกือบหนึ่งเดือนเข้าไปแล้ว หากก็โทรศัพท์มาคุยกับเธออยู่บ่อยครั้ง ที่รักเคยเอ่ยถึงอาการของอวัสดาให้ผู้เป็นพี่ฟังเช่นกัน แต่ปลายทางก็จะเงียบกริบเสียทุกที ทว่าเธอรู

ผู้ช่วยหนุ่มจัดการเปิดประตูห้องหนึ่งออก เดินเข้าไปเปิดแอร์ให้พลางเอ่ยบอกไปด้วย“ห้องนี้เป็นห้องพักของคุณหนูไอลิซ คุณหนูอวัสดาพักได้ตามสบายเลยนะครับ นอนพักสักตื่นก่อนก็ได้ ถ้าหิวหรือสงสัยอะไรออกมาถามผมตรงห้องรับแขกด้านนอกได้เลยนะครับ ถ้าจะให้ดีก็ห้ามออกไปไหนคนเดียวเป็นอันขาด ไม่งั้นผมจะเดือดร้อนเอาได้”อวัสดาชะงักขาที่กำลังจะก้าวเข้าห้อง เมื่อได้ยินประโยคทะแม่งๆ ของคุณผู้ช่วย“ห้ามออกไปไหนคนเดียวงั้นเหรอคะ แล้วทำไมคุณต้องเดือดร้อนด้วยล่ะ”“เอ่อ...คือว่า...เมื่อกี้ผมพูดแบบนั้นเหรอครับ ผมหมายถึงโรงแรมมันกว้างมาก เกรงว่าคุณหนูอวัสดาจะหลงเอาได้น่ะครับ ถ้าอยากออกไปเที่ยวที่ไหน ผมเป็นไกด์ให้จะดีกว่า ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณหนูอวัสดาเข้าใจผิด ผมคงพูดผิดไปนิดหนึ่ง”อวัสดายืนค้างอยู่แค่หน้าประตู มองตามร่างผู้ช่วยโทนี่ที่ก้าวไปนั่งตรงโซฟากลางห้องรับแขกอย่างสงบเสงี่ยม ถ้าเธอไม่ได้คิดไปเอง สิ่งที่อีตาผู้ช่วยนี่กำลังทำก็ไม่ต่างจากการ ‘เฝ้า’ เธอดีๆ นี่เอง อวัสดาโคลงศีรษะเบาๆ ด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าก่อนจะก้าวเข้าห้องพักก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงหันกลับมาถามคนนั่งในห้องรับแขกอีกครั้ง“คุณโทน

หารู้ไม่ว่าโทนี่ก็ยังไม่อยากเข้าไปเผชิญหน้ากับเจ้านายหนุ่มในตอนนี้เช่นกัน ก็เสียงตวาดก้องรับอรุณเพียงแค่ปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนี้รอดหูรอดตาไปนั่งอยู่ตรงล็อบบี้ ขณะนี้หูเขายังชาดิกอยู่เลย ป่านนี้คงตั้งท่าจะเล่นงานเขาอยู่แน่ๆ ขอพักหูก่อนแล้วกัน“คุณหนูอวัสดาเข้าไปก่อนก็ได้ครับ งานของผมไม่เร่งเท่าไร ค่อยเอาเข้าไปให้ทีหลังก็ได้”คำตอบของผู้ช่วยหนุ่มทำเอาอวัสดาหน้าเจื่อนสนิท ก็อีตาผู้ช่วยโทนี่เล่นทำลายความหวังอันน้อยนิดของเธอลงเสียได้ ชั่วครู่เธอก็หูตาแพรวพราวขึ้นมาเหมือนนึกอะไรออก“งั้นแฟ้มนี่ ฉันช่วยเอาเข้าไปให้เจ้านายของคุณดีกว่านะคะ”ว่าแล้วอวัสดาก็รีบดึงแฟ้มจากมือผู้ช่วยหนุ่มเอามากอดแนบอก“อย่าเลยครับ ผมเอาเข้าไปให้เองดีกว่า เดี๋ยวเจ้านายจะเล่นงานผมเอาได้”โทนี่รีบปฏิเสธพร้อมกับเอื้อมมือจะแย่งแฟ้มงานคืน แต่คนอาสาจะช่วยงานก็เบี่ยงหลบฉับไว“เขาไม่ว่าอะไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันคุยให้เอง”“จะดีเหรอครับ”“เอาน่าคุณโทนี่! เรื่องหยุมหยิมแค่นี้ เจ้านายของคุณเขาไม่บ้าไปเล่นงานคุณแบบไร้เหตุผลหรอก”ประโยคที่อวัสดาเอ่ยกับผู้ช่วยหนุ่มเธอใช้ปลอบใจตัวเองไปในคราวเดียวกัน ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าคนที่อยู่ในห้องทำง

ทางด้านผู้ช่วยหนุ่มถึงกับออกอาการงงเป็นไก่ตาแตก ยกมือเกาหัวแกรกๆ ทั้งที่ไม่ได้คันแม้แต่น้อย ก็คนหนึ่งโทรมาสั่งให้คอยดูอย่าให้หลุดรอดออกไปจากเกาะได้ แล้วให้พากลับไปที่โรงแรมในตอนเย็น ขณะที่อีกคนก็ร้องห่มร้องไห้โวยวายจะกลับไปโรงแรมบนฝั่งให้ได้ท่าเดียว“คุณโทนี่! ถ้าคุณไม่ว่าง คุณให้ใครขับเรือไปส่งฉันก็ได้ แค่นี้คุณช่วยฉันไม่ได้หรือไง นะคุณโทนี่นะ ฉันขอร้องละ”“ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวเจ้านาย...เอ่อ...คือเรือเข้าออกที่เกาะมีแค่เรือเฟอร์รี่ของทางโรงแรมช่วงเช้ากับช่วงเย็นเท่านั้น มันเป็นกฎของทางเกาะเพื่อความปลอดภัยและกันผู้บุกรุกน่ะครับ เรือที่จะเข้าออกนอกเหนือเวลาที่กำหนดต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่ก่อน ถ้าคุณหนูอวัสดาจะกลับให้ได้จริงๆ ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นที่จะอนุมัติให้เรือออกไปส่งที่โรงแรมได้ แต่ว่า...คุณหนูอวัสดาต้องไปขออนุญาตด้วยตัวเองนะครับ”“ฉันรู้ว่าคุณช่วยฉันได้คุณโทนี่ คุณฝากฉันไปกับเรือขนของหรือเรือเก็บขยะอะไรก็ได้ ฉันไปได้ทั้งนั้นแหละ นะๆ คุณโทนี่ คุณช่วยฉันหน่อยนะ”“แบบนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยครับ ถ้าเจ้านายรู้เข้า เล่นงานผมตายแน่ๆ ผมว่าคุณหนูอวัสดาลองเข้าไปขออนุญ

คีแกร์นชะงัก หากก็ยังไม่ยอมถอย เขาทำเพียงขยับตัวขึ้นไปโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ พลางกระซิบปลอบโยน“ไม่เป็นไรคนดี ผมแค่ต้องการให้คุณพร้อมเท่านั้น ไม่เป็นไรนะ”คีแกร์นมอบจูบนุ่มนวลอ่อนหวานให้เธออีกครั้ง เพื่อดึงสติคนใต้ร่างให้ลืมเลือนทุกสิ่งลงไปชั่วขณะ และใช้กายหนาตรึงร่างที่กำลังดิ้นพราดเอาไว้ทั้งตัวไม่ให้เธอขยับ นิ่งอยู่ชั่วครู่แล้วถึงเริ่มส่งเรียวนิ้วเข้าไปในความอ่อนนุ่มเพื่อเตรียมความพร้อมให้เธออีกครั้ง หากก็พยายามขยับอย่างเชื่องช้าแผ่วเบา แล้วค่อยๆ เร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ อวัสดาได้แต่หวีดร้องสลับกับคร่ำครวญไม่เป็นส่ำ แต่มันไม่พ้นลำคอออกมาได้เมื่อปากร้อนจัดไม่ยอมผละไปไหน ปลายลิ้นร้อนซ่านก็ยังทำหน้าที่ตวัดดูดซับความหวานในโพรงปากอ่อนนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย ซึ่งทำงานสอดประสานกับปลายนิ้วแกร่งที่กำลังสร้างความปั่นป่วนให้แก่กายสาวของเธอจนรู้สึกคล้ายร่างจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ มือเล็กทั้งสองข้างจิกบ่าหนาเอาไว้สุดแรง ก่อนจะกระตุกเฮือกพร้อมขนอ่อนลุกเกรียวขึ้นมาทั้งตัว เธอบิดเกร็งร่างค้าง แล้วถึงปล่อยกายระทวยลงกับเตียงนุ่มอย่างคนหมดแรง นั่นแหละเรียวปากเร่าร้อนถึงยอมปล่อยปากแสนหวานที่เฝ้าบดจูบอยู่นานสองน