All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 151 - Chapter 160

อวัสดาจ้องสบนัยน์ตาสีน้ำทะเลนิ่ง ซึ่งตอนนี้มันไม่มีแววกราดเกรี้ยวให้เห็น หากกลับฉายแววอ่อนเชื่อมกว่าปกติ คงจะอารมณ์ปกติแล้ว“ลองดูสักทีไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันเจ็บหรือเปล่าน่ะ”อวัสดาย้อนด้วยอารมณ์อยากจะพาล และเมินหน้าให้อย่างอดเคืองไม่หาย ทว่าคนโดนย้อนกลับคลี่ยิ้มละมุน ใช้จมูกโด่งๆ คลอเคลียผิวแก้มนวลเนียนระเรื่อยไปจนถึงริมหูหอมกรุ่น แล้วถึงกระซิบใส่หูเบาๆ ที่เล่นเอาใบหน้าคนย้อนแดงจัดขึ้นมาทันควัน“พร้อมจะเป็นคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซในคืนนี้ไหมล่ะ ผมจะให้ตบฉลอง เอาสักสิบทีเลยเป็นไง”คนถูกประโยคเด็ดสวนกลับถึงกับเงียบกริบลงฉับพลันราวกับโดนน็อกเอาต์ พลางก้มหน้างุดๆ และมือไม้ก็เริ่มพันกันอุตลุด จนคนพูดหัวเราะขำออกมาแผ่วๆ ก่อนเขาจะดันศีรษะเล็กซุกลงกับแผงอกกว้าง เพื่อให้แม่ตัวแสบได้ซ่อนความอาย ปากร้อนจูบหน้าผากเนียนหนักๆ ด้วยความเอ็นดู ชั่วครู่ถึงเอ่ยกับคนในอ้อมแขนด้วยเสียงนุ่มหูน่าฟัง“ผมขอโทษ ผมไม่ทันได้ระวังเอง คุณถึงต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”หากคนในอ้อมกอดก็ยังเงียบกริบ คีแกร์นจึงก้มลงไปมองหน้าอย่างสงสัย พอได้เห็นเรียวปากอิ่มอมยิ้มน้อยๆ ถึงได้รู้ว่าเธอคงจะพอใจกับคำขอโทษที่ตนเองเอ่ยบอก ก่อนมือหนาจ

แต่ก็เหมือนโดนแกล้ง เพราะคนตัวโตดึงข้อมือกลับเต็มแรงจนเธอถลาเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรงไปอีกครั้ง ปากอิ่มยังไม่ทันจะได้อ้าประท้วง ท้ายทอยเล็กก็ถูกดันเข้าไปรับจูบหนักหน่วงและรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธหรือต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น บดเบียดเรียวปากร้อนรุ่มลงกับกลีบปากนุ่มอย่างร้อนแรงปนปลุกเร้า แล้วค่อยๆ สอดปลายลิ้นเร่าร้อนเข้าไปกวาดดื่มด่ำเอาความหวานฉ่ำในโพรงปากนุ่มด้วยความลุ่มหลงมัวเมามันเนิ่นนานในความรู้สึกของอวัสดา กว่าเขาจะปล่อยให้เธอหายใจหายคอได้อีกครั้งก็หลายนาทีต่อมา ซึ่งก็เล่นเอาเธอแทบไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงทรงตัว ได้แต่ปล่อยร่างระทวยลงกับแผงอกกระด้างนิ่งเงียบ ก่อนฝ่ามือใหญ่จะประคองแก้มแดงเรื่อทั้งสองข้างบังคับให้เงยขึ้นมาจ้องหน้า ดวงตาสีน้ำทะเลประกายหยาดเยิ้มจ้องสบนัยน์ตาดำขลับที่กำลังฉายแววหวานฉ่ำนิ่งๆ พลางใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้กลีบปากแดงจัดบวมเจ่อเล่นเบาๆ ก่อนเขาจะกระซิบติดกลีบปากนุ่มแผ่วๆ“ต้องกลิ่นนี้สิที่ผมจำได้ทั้งหลับทั้งตื่น วันไหนไม่ได้กลิ่นเหมือนใจจะขาดซะให้ได้ แล้วแบบนี้ผมจะไปไหนได้หนูดา ต่อให้สิบซินดี้มายืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า ยังสู้อวัสดาจอมแสบของผมไม่ได้สักคน รับรองว่าผมไ

อวัสดาดีดตัวลงจากโซฟา ถอยไปตั้งหลักอยู่หลังโซฟาอีกด้าน แล้วเล็งปืนมายังคนที่กำลังหยัดร่างลุกจากโซฟาช้าๆ หากมือที่กำด้ามปืนมันกลับสั่นอย่างเห็นได้ชัด“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ไม่งั้นฉันยิงจริงๆ ด้วย”อวัสดาขู่ออกไปเสียงสั่น หน้าตาก็ตื่นตระหนกอย่างคนเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่‘ไอ้มือบ้านี่หยุดสั่นก่อนได้ไหม ได้โปรดๆ’เธอได้แต่ร่ำร้องอยู่ในอก และเมื่อคนลุกขึ้นมายืนตั้งหลักสังเกตเห็นก็กระตุกยิ้มมุมปากทันที“มือสั่นไปหน่อยมั้งสาวน้อย ยิงไม่เป็นก็อย่าเสียเวลาเล็งอยู่เลย เอาเวลามาสนุกกันดีกว่าคนสวย วางปืนลงซะ!”ฝรั่งร่างใหญ่ตวาดพร้อมใบหน้าเหี้ยมเกรียมเอาจริง และเริ่มก้าวไล่ต้อนเหยื่อให้ถอยร่นไปรอบๆ โซฟาอย่างไม่กลัวคำขู่ของเธอนั้นเลยสักนิด“ฉันยิงเป็น! อย่าเข้ามานะ ถ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ฉันยิงจริงๆ ด้วย”อวัสดาตะโกนขู่เสียงแข็งข่มฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ก่อน สูดลมหายใจเข้าปอดไปยาวๆ เพื่อดับความตื่นตระหนกของตัวเอง พอสติเริ่มมาอยู่กับเนื้อกับตัวมากพอ เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็คล้ายจะดังขึ้นมาใกล้ๆ หู‘หายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติให้ดี จับปืนให้แน่น ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น สนใจแต่เป้าข้างหน้าและปืนในมือพอ’แล้วมือเล็กก็เร

พูดเสร็จก็ไม่รอความเห็นจากคนเป็นพี่ชาย คีแกร์นช้อนอุ้มร่างเล็กพาก้าวเข้าไปในโรงแรมทันที ปล่อยให้อวัชรวินอ้าปากค้าง มองตามหลังไปอย่างอึ้งๆ ชั่วอึดใจอวัชรวินถึงหันมาเอ่ยกับแฝดผู้พี่ซึ่งกำลังมองตามหลังน้องชายไปยิ้มๆ อยู่เช่นกัน“ถ้าผมฟังไม่ผิด คืนนี้ผมได้น้องเขยแน่ๆ ใช่ไหม เมื่อกี้มันขอหรือว่ามัดมือชกกันแน่วะเนี่ย”“คงงั้นมั้งครับ ผมว่าเรากลับเข้าไปข้างในกันดีกว่า เดี๋ยวคนในงานจะสงสัยเอาได้ ไปครับพี่ชาย...”ท้ายประโยคเควินแกล้งลากเสียงช้าๆ ปากได้รูปก็แย้มยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะก้าวนำเข้าไปในโรงแรม ปล่อยให้อวัชรวินจับจูงคนรักก้าวตามหลังมา หากก็อดบ่นให้เบาๆ ไม่ได้“ร้ายพอกันเลยไอ้พี่น้องคู่นี้”**********คีแกร์นพาคนในอ้อมแขนขึ้นมายังห้องพัก ทั้งที่เพิ่งพาลงไปยังไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ เขาจัดการวางร่างละมุนลงบนเตียงกลางห้อง หากยังไม่ทันจะได้ขยับตัวไปไหน คนบนเตียงก็กระชากคอเสื้อลงไปหารวดเร็ว และไต่แต้มปากอิ่มไปตามใบหน้าคมคาย ตลอดจนลากดะลงมาที่ลำคอหนา ส่วนมือเล็กร้อนรนก็กระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดออกทั้งแผง จนคีแกร์นต้องเอ่ยปรามเบาๆ“ชู่ว์…ใจเย็นทูนหัว ผมกำลังจะช่วยอยู่นี่ไง”ว่าแล้วปากได้รูปก

หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด อวัสดาก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้าน เธออยากไปเยี่ยมเพื่อนรักที่ถูกนางเอกสาวคู่ขาเก่าของชินธิปทำร้ายจนต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลใจแทบขาด แต่ก็หวั่นว่าจะไปเจอกับใครบางคนที่เธอคอยหลบหน้ามาตลอดสามวันเต็ม และเขาก็เงียบหายไปจากชีวิตของเธอเช่นกัน เขาคงโกรธเรื่องที่เธอต่อว่าในคืนนั้นหากวันนี้อวัสดาก็ต้องพกพาหน้าตาหงอยๆ มานั่งเฝ้าเพื่อนรักแทนชินธิปที่โรงพยาบาล เพราะรายนั้นมีประชุม และท่าทางผิดปกติของเธอมันส่อออกมาจนที่รักจับสังเกตได้จึงถูกเค้นถามอย่างหนัก ประกอบกับไม่เคยมีความลับต่อกันมาก่อน ทำให้อวัสดาเล่าให้เพื่อนรักฟังทุกเรื่อง ด้านที่รักถึงกับส่ายศีรษะให้เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด“งานนี้เธอผิดเต็มๆ เลยหนูดา พี่ชายฉันก็มีหัวใจนะ โดนด่าแทบไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนั้นมันก็ต้องมีน้อยใจกันบ้างละ”“อย่ามาซ้ำเติมได้ไหม ฉันก็รู้ตัวว่าผิดแล้วไง ก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยนี่ แค่พูดไปด้วยอารมณ์โมโหก็เท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าตัวอย่างกับยักษ์ใจจะมีอยู่แค่นิดเดียวเองน่ะ”“ไปขอโทษสิ ก็ออกจะรักอวัสดาจอมแสบจนโงหัวไม่ขึ้นซะขนาดนี้ ไปง้อเสียหน่อย รับรองใจอ่อนยวบยาบแล้วรี