Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

“คุณถามไปแล้วนะคีแกร์น”อวัสดาอุบอิบอู้อี้ออกมาแผ่วเบาเนื่องจากอาการสะอื้นยังไม่จางหาย หลุบดวงตาฉ่ำน้ำลงมองแค่แผงอกกว้างอย่างอายๆ ก่อนปลายคางมนจะถูกปลายนิ้วแข็งแรงดันขึ้นมาจ้องหน้า“คราวนี้ผมเอาจริง และอยากได้ยินคำตอบจริงจังจากปากของคุณด้วย เอาคำตอบเพราะที่สุดในชีวิตของคุณเลยนะ ตอบสิครับคนดี”ถ้อยคำสุดท้ายชายหนุ่มกระซิบแทบติดกลีบปากอิ่ม ทำให้คนบนตักไม่มีทางเลี่ยงได้อีกต่อไป เธอจ้องสบนัยน์ตาสีสวยนิ่ง แล้วถึงเอ่ยออกมาแผ่วเบาในที่สุด“แต่งค่ะ”ปากได้รูปคลี่ยิ้มอบอุ่นส่งมาให้ แล้วเคลื่อนมาเคล้าคลึงกลีบปากสีสวยหนักบ้างเบาบ้างอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบจริงจังในนาทีต่อมา ปลายลิ้นอุ่นสอดเข้าไปกวาดเอาความหวานแสนซ่านใจอย่างดูดดื่มปนเร่าร้อน ต่างเฝ้าวนเวียนแลกจูบกันอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน ทว่าคีแกร์นต้องยอมตัดใจเป็นฝ่ายถอนเรียวปากออกช้าๆ หากแขนแข็งแรงยังโอบร่างคนบนตักเอาไว้แนบอก แล้วเอ่ยบอก“งั้นมาทำสัญญากันก่อนนะ”พูดเสร็จมือหนาก็เอื้อมไปหยิบแฟ้มบุหนังสีดำซึ่งอวัสดาเห็นมันวางอยู่ริมโต๊ะตั้งแต่มานั่งกินข้าว และเข้าใจว่ามันเป็นเมนูอาหารจึงไม่ได้สนใจ แต่เมื่อแฟ้มถูกเปิดกางออกบนโต๊ะตรงหน้า ดวงต

น้ำเสียงออดอ้อนชวนหลงใหลบวกกับดวงตาอ่อนเชื่อมแสนเว้าวอนนั้น ทำให้อวัสดาเผลอจ้องหน้าคนพูดนิ่งค้าง อย่าว่าแต่เขาแทบขาดใจเลย เวลานี้เธอก็รู้สึกใจหวิวๆ อย่างไรก็ไม่รู้ แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าหล่อคมกับดวงตาสีสวยที่เธอจำได้ทั้งยามหลับยามตื่น และจะไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้อีกต่อไป หัวใจก็คล้ายจะโบยบินออกจากอกเธอยกมือลูบไล้ใบหน้าคมคายแผ่วเบาด้วยอารมณ์เผลอไผล ดวงตาคู่สวยฉายความห่วงหาอาวรณ์ออกมาอย่างเด่นชัด เมื่อปากได้รูปก้มลงมาหา กลีบปากอิ่มสีสดก็แย้มรับจูบอย่างเต็มอกเต็มใจ ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพาไปที่แห่งหนไหน เธอก็พร้อมตะกายตามไปแบบไม่อิดออด ยินดีตามใจและเอาใจผู้ชายที่เธอรัก เอาให้หวานที่สุดในชีวิต เอาให้สำลักความสุขตายกันไปข้างหนึ่งเลย เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการร้ายกาจไม่มีใครเปรียบ แต่เป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลกสำหรับเธอ*********บ่ายสี่โมงของวันเดียวกัน แอสตันมาร์ตินสีดำมันปลาบมาจอดอยู่นอกรั้วคฤหาสน์กิตติพงษ์ไพศาลอยู่หลายนาทีแล้ว เสียงเครื่องยนต์ยังครางอยู่เบาๆ หากยังไม่มีใครก้าวลงมาจากรถ ภายในรถคันหรูร่างเล็กกำลังนั่งอยู่บนตักกว้างของคนขับ ซึ่งเบาะถูกปรับเอนและดันไปจนสุดเพื่อให้ร่างบ

ติดกระดุมให้เสร็จเขาก็กอดร่างละมุนเอาไว้เต็มอ้อมแขน เกยคางเอาไว้บนบ่าเล็กแล้วเอ่ยใส่หูยิ้มๆ“ไง! ได้เรื่องเลยไหมล่ะ ถ้าคุณยอมจูบลาหวานๆ ตั้งแต่ทีแรก ป่านนี้คงได้เข้าบ้านไปแล้วละ แต่ลาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ความจริงผมก็ชอบกว่าจูบเป็นไหนๆ มันได้อารมณ์กว่าเยอะ ถึงแม้ในรถนี่มันจะทำได้ไม่เต็มที่สักเท่าไร แต่มันก็ไม่เลวนักหรอก”คนได้ฟังกัดปากเอาไว้แน่น และหยิกท่อนแขนที่ใช้รัดเอวเล็กไปแรงๆ‘ยังจะมีหน้ามาพูดอีก แค่นี้เธอยังอายไม่พอใช่ไหม’ ทว่าคนพูดไม่ได้สนใจแรงหยิกเหมือนมดกัดนั่นสักนิด เขายังพาจมูกโด่งสวยกับปากร้อนรุ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างใจเย็น แล้วพึมพำออกมาอีกประโยค“ผมคงคิดถึงคุณมากเลยนะหนูดา ผมรู้ว่ามันแค่สามวัน แต่มันคงเป็นสามวันที่สุดแสนทรมานสำหรับผมสุดๆ เลยละ คุณเข้าใจผมไหม ผมรักคุณมากนะหนูดา”คนในอ้อมแขนก็ยังเงียบกริบ ก้มหน้าแดงจัดมองพื้นรถนิ่งอยู่เช่นเดิม คีแกร์นจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างยอมตัดใจ ก่อนจะดันแก้มนุ่มแดงปลั่งเข้ามาจูบหนักๆ ทิ้งท้าย แล้วถึงก้มลงควานหากุญแจบนพื้นรถเอามากดปลดล็อก“เข้าบ้านได้แล้วไป ก่อนผมจะเปลี่ยนใจขโมยลูกสาวชาวบ้านเขาหนีไปซะก่อน คราวนี้ไม่พามาส่งคืนห

ขณะที่คุณหญิงอารีดาก็คลี่ยิ้มเย็นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เพราะเรียนรู้นิสัยลูกสาวสุดที่รักมาเป็นอย่างดีว่าฤทธิ์เดชเยอะสักแค่ไหน นางต้องทำใจแข็งเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเอาลูกสาวสุดแสบคนนี้ไม่อยู่หรอก ก่อนจะดึงคนหน้าหงิกเข้ามากอดอย่างแสนรักและทำการขับกล่อมอย่างเอาใจ“น่า...ถ้าทำตัวดีๆ ช่วยงานหม่าม้าเป็นที่เรียบร้อย อยากได้อะไรหม่าม้าจะให้ทุกอย่างเลย งานนี้งานใหญ่ด้วยนะจ๊ะ เชิญแขกระดับบิ๊กๆ ทั้งนั้น อย่าทำให้หม่าม้าขายขี้หน้าคนอื่นเขานะลูก ที่สำคัญงานนี้หม่าม้าจะได้อวดลูกสาวสุดที่รักด้วยว่าสวยสดงดงามไม่แพ้ใคร รับรองบรรดาหนุ่มๆ ในงานต้องมองกันตาค้างแน่ๆ บางทีว่าที่ลูกเขยของหม่าม้าอาจจะอยู่ในงานนี้ก็ได้ ใครจะรู้”อวัสดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางคิดอย่างพาลๆ‘ไม่ต้องหาแล้วค่ะลูกเขยของหม่าม้าน่ะ ตอนนี้มีไปเรียบร้อยแล้วละ’พอได้ยินมารดาพูดถึงลูกเขยขึ้นมา อวัสดาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงลองแย็บๆ ถามดู“ว่าแต่...ว่าที่ลูกเขยของหม่าม้าเนี่ย หม่าม้าชอบแบบไหนเหรอคะ”“นั่นแน่! ถามแบบนี้แสดงว่ามีหนุ่มมาจีบล่ะสิ หนุ่มไหนหนอที่หน้ามืดมาตกหลุมแสบลูกสาวของหม่าม้า”คุณหญิงอารีดาล้อลูกสาวพร้อมแย้มยิ้มพราวไปทั้

“ไม่นะคีแกร์น! ได้โปรด...ออกไปคุยกันข้างนอกก่อนนะ ฉันขอร้องละ นะคีแกร์นนะ”อวัสดาอ้อนวอนน้ำเสียงร้อนรนและเขย่าแขนกำยำช่วยขอร้องอีกแรง ทั้งสีหน้าและแววตาบอกชัดถึงความเดือดเนื้อร้อนใจไม่เก็บอาการ“ไม่ไป! ผมจะคุยที่นี่” คนถูกขอร้องยังยืนกรานเสียงแข็ง“คีแกร์น…”คนเป็นภรรยาพ้อออกมาเบาหวิว ปล่อยมือร่วงจากแขนล่ำสันเหมือนคนหมดแรง ก้มหน้ามองพื้นนิ่งพร้อมน้ำอุ่นๆ เริ่มไหลลงมาตามแก้มนวลช้าๆ ทำเอาคนได้เห็นถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คีแกร์นหันไปประคองแก้มนุ่มเอาไว้ทั้งสองข้าง ไล่เช็ดน้ำตาให้แผ่วๆ ขณะที่ปากก็เอ่ยด้วยเสียงที่บังคับให้นุ่มนวลลง“อย่างอแงได้ไหมหนูดา คุณจะกลัวอะไรนักหนา ผมจะคุยกับแม่ของคุณเอง คุณแค่นั่งอยู่ข้างๆ ผมแค่นี้ คุณทำไม่ได้หรือไง ให้ท่านรู้วันนี้น่ะดีแล้ว ทุกอย่างมันจะได้จบซะที”คนงอแงจ้องสบนัยน์ตาสีน้ำทะเลนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ แล้วถึงเอ่ยออกมาแผ่วเบา“คุณคิดว่ามันจะจบงั้นเหรอคีแกร์น ถ้าคุณยังยืนยันจะพูดเรื่องของเราในตอนนี้ ให้คุณรู้เอาไว้เลย ว่าหลังจากวันนี้คุณจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก อาจจะหนึ่งเดือน สองเดือน หรือมากกว่านั้น ถ้าคุณยอมรับมันได้ ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ตามใจค