บททั้งหมดของ เล่ห์รักร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

คนเอ่ยขอโทษทว่าหน้ายังหงิกงอยืดไม่ออกทำให้คีแกร์นคลี่ยิ้มกว้างอย่างทั้งขำและพอใจไปในคราวเดียวกัน ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจเอ่ยออกมาแต่เธอก็ยอมลงให้มันช่างน่ารัก“จะปล่อยได้หรือยัง แล้วก็เอาบิกินีของฉันคืนมาด้วย”“เดี๋ยวผมใส่ให้”“มะ...ไม่ต้องเลยนะ ฉันใส่ของฉันเองได้”อวัสดาเบิกตาโต และรีบละล่ำละลักออกมาบอกว่องไว“ถ้าดื้อก็ไม่ต้องใส่ อยู่มันแบบนี้แหละ ให้มันหนาวตายในสระนี่แหละ”“อ๊าย! นี่คุณจะแกล้งฉันไปถึงไหนคนบ้า!”คีแกร์นออกแรงดึงมือเล็กออกจากหน้าอกคู่งาม พร้อมกับจ้องสบดวงตากลมโตดำขลับเขม็งราวกับจะวัดใจ ด้านอวัสดาก็พยายามกอดตัวเองยื้อเอาไว้อย่างไม่ยอม แต่แรงเท่ามดอย่างเธอมีหรือจะไปสู้แรงเท่าช้างอย่างเขาไปได้ เมื่อต้านทานแรงจากมือใหญ่ไม่ไหว เธอจึงโผเข้าไปรวบรัดลำคอแข็งแรงเอาไว้แทน“คนบ้า! คนโรคจิต!”คีแกร์นหาได้สนใจเสียงต่อว่าลั่นหูนั้นไม่ เพราะตอนนี้มันมีอะไรที่น่าสนใจกว่าเสียงของคุณเธอเป็นไหนๆ ก็หน้าอกนุ่มๆ กับตัวนิ่มๆ ที่กำลังเบียดมากับแผงอกของเขานี่ไง มันช่างกระตุ้นเลือดในกายให้ไหลเวียนร้อนแรงขึ้นมาฉับพลัน และที่แม่คุณเล่นกอดซะเขาหายใจหายคอแทบไม่ออกเช่นนี้ ก็เพราะคงเกรงว่าเขาจะเห็นอะไรๆ

“มาเป็นพี่สะใภ้ฉันก็ดีเหมือนกันนะหนูดา เราจะได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันยังไงล่ะเพื่อนรัก...”เสียงสดใสของเพื่อนสาวจอมล้อเลียนยังตะโกนตามหลังมาไม่เลิกรา อวัสดาจึงรีบก้าวออกจากห้องแล้วปิดประตูลงซะ ทว่าเสียงหัวเราะของแม่เพื่อนตัวดียังดังลอยออกมาแยงหูทำให้เธอต้องเดินจ้ำๆ หนีพร้อมกับบ่นงึมงำกับตัวเองไปด้วยเบาๆ“ล้ออยู่ได้ยัยเพื่อนบ้านี่ ฉันก็อายเป็นนะ ร้ายพอกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย”อวัสดาเดินมาจนถึงระเบียงกว้างซึ่งอยู่ปีกตึกอีกด้านของคฤหาสน์ เธอก็แค่อยากจะหลบสายตาและวาจาล้อเลียนของเพื่อนสักพัก หญิงสาวยืนเกาะราวระเบียงพลางแหงนเงยมองดาวสุกสกาวบนท้องฟ้าอยู่อย่างสบายใจเมื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศแสนสงบและเงียบสงัดจนเป็นที่พอใจเธอก็อดที่จะก้มลงมองแหวนวงโตๆ บนนิ้วโป้งไม่ได้ และคำพูดของที่รักเกี่ยวกับแหวนวงนี้ทำให้เธอยังคาใจสงสัย อวัสดาจึงค่อยๆ ดึงมันออกจากปลายนิ้วโป้งพร้อมกับพึมพำเบาๆ“ขอถอดหน่อยนะ อีตานั่นคงไม่รู้หรอก”เมื่อได้เห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่สลักด้านในตัวแหวนเธอก็ต้องนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ“คีแกร์น วิลเลียมเบอร์ลิซ’“ของสำคัญขนาดนี้แล้วเอามาให้เราทำไมเนี่ย บ้าหรือเปล่า”งึมงำยังไม่ทันจบดีอวัสดาก็ต้

“ผมอยากได้ยินให้แน่ใจไง ว่าคุณหนูลูกเจ้าสัวใหญ่อย่างคุณก็มีความคิดจะทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาเป็น ไม่ใช่ทำตัวไม่มีสมอง เที่ยวเล่นกับชอปปิงไปวันๆ ตามคอนเซ็ปต์คุณหนูทั้งหลายนั่นน่ะ”ดวงตากลมโตตวัดจ้องหน้าคนพูดขุ่นขวางอย่างเอาเรื่องเต็มที่ เมื่อได้ยินประโยคเหมือนจะดูถูกกลายๆ นั้น “ก็ได้รู้แล้วนี่! แล้วก็กรุณาเปลี่ยนความคิดของคุณเสียใหม่ด้วย ถึงฉันจะเป็นคุณหนู เป็นลูกเศรษฐี แต่ฉันก็มีสมองมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เที่ยวผลาญเงินพ่อแม่ไปวันๆ อย่างที่คุณกำลังดูถูก โปรดเข้าใจเอาไว้ด้วย คนเรามันไม่เหมือนกันหมดทุกคนหรอกนะ อย่าเอาความคิดเห็นส่วนตัวของคุณมาตัดสินว่าคนอื่นจะต้องเป็นอย่างที่คุณคิดเสมอไป ฉันไม่ชอบ! ถ้าจะคุยแล้วมาพูดจาดูถูกแดกดันกันแบบนี้ก็ไม่ต้องมาคุยกัน ฉันขอตัว”พูดๆ เสร็จอวัสดาก็เตรียมจะก้าวหนี แต่ก็ถูกแขนยาวๆ ตะครุบเอวเล็กจากด้านหลังกอดรัดเอาไว้เสียก่อน ทว่าน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมาทันทีอย่างเก็บกักเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบใช้หลังมือปาดทิ้งเร็วๆ เพื่อไม่ให้คนบางคนเห็น แต่คีแกร์นก็เห็นจนได้ ทำเอาเขาอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าคนปากดีแสบซ่าอยู่เป็นนิจจะมีอารมณ์อ่อนไห

หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องแกรนด์บอลรูมของคาร์เทียเวลเรสโรงแรมสุดหรูใจกลางเมืองกรุง ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซกรุ๊ปในเมืองไทย ค่ำคืนนี้ต่างคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ตลอดจนพนักงานในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซกรุ๊ปในประเทศไทย เพื่อมาร่วมงานเปิดตัวผู้บริหารคนใหม่ เนื่องจากคีแกร์นจะมารับหน้าที่บริหารธุรกิจที่อยู่ในเมืองไทยทั้งหมดแทน ชินธิป กาญจน์นันท์ หรือชาร์ตัน มาเวลเมอร์สัน ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงลูกเสี้ยวไทย-อังกฤษ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนหลักและเคยทำหน้าที่บริหารงานให้มาโดยตลอด แต่ด้วยธุรกิจในเครือกาญจน์นันท์กรุ๊ปมีอยู่มากมายจนล้นมือจึงจำต้องให้คีแกร์นมาช่วงแบ่งเบาภาระหน้าที่ไปบ้างบนเวทีชินธิปกำลังแนะนำผู้บริหารคนใหม่ให้ทุกคนในงานได้รู้จัก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคมสันในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวขึ้นไปยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเวที ทำให้บรรดาแขกเหรื่อต่างอึ้งและเงียบกริบกันทั้งห้อง แต่ที่น่าทึ่งยิ่งกว่าก็คือภาษาไทยชัดเจนที่เจ้าตัวกล่าวแนะนำตัวเอง ซึ่งขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเป็นตะวันตกจ๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่เป็นเช่นนี้ก็คงต้องยกความดีความชอบให้กับบิดามารดาที่เคี่ยวเข็ญให้เขาร่ำเรียนภ

สาวแสบก้าวจ้ำๆ ไม่เหลียวหลัง ตั้งใจจะไปขึ้นแท็กซี่หน้าโรงแรมกลับบ้าน เพราะตอนขามาถูกที่รักลากให้มาด้วยโดยมีชินธิปขับรถไปรับ พลันข้อมือเล็กก็ถูกฉุดจนร่างเธอถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแข็งๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ตามมาเธอก็ตวาดเสียงใส่อย่างคนโมโหไม่หายแล้วพาลเต็มที่“ปล่อยนะ! ถ้าจะมาซ้ำเติมกันละก็ กลับไปเลย ไปอยู่กับแม่ชะนีจอมตอแหลกับนังกระทิงหน้าปลาบู่โน่น ไม่ต้องมาสนใจคนที่ชอบก่อเรื่องวุ่นวายอย่างฉัน ปล่อย!”อวัสดาดิ้นออกจากวงแขนแน่นหนาอย่างเอาเป็นเอาตาย น้อยใจจนน้ำตาแทบร่วง เจ็บตัวน่ะไม่เท่าไร แต่เจ็บใจนี่สิ มันน่าโมโหเป็นที่สุด เมื่อเจอแรงดิ้นจริงๆ จังๆ คีแกร์นจึงจำต้องเปลี่ยนมาจับกระชับข้อมือเล็กเอาไว้แทน เพราะเกรงว่าจะโดนบาดแผลของคนเจ็บแล้วเธอจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ พร้อมกับตะคอกให้บ้างอย่างเหลืออด“นี่! ฟังกันก่อนได้ไหม ผมว่าอะไรคุณหรือยัง มีแต่คุณฉอดๆ ใส่อยู่ฝ่ายเดียว ผมไม่เข้าข้างใครทั้งนั้นแหละ มานี่!”คีแกร์นออกแรงดึงคนพาลให้เดินตามมาจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน เขายัดร่างเล็กเข้าไปในแอสตันมาร์ตินคันโปรดแล้วจึงก้าวอ้อมมาขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ หากยังไม่คิดจะขับเคลื่อนรถคันหรูไปทางไหน ชายหนุ่ม