All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ขณะเดียวกันทางด้านนอกห้องทำงานบนตึกหรูวิลเลียมเบอร์ลิซกรุ๊ป เลขาสาวใหญ่กำลังพาเรือนร่างสูงโปร่งก้าวออกจากห้องน้ำเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นผู้ช่วยหนุ่มกำลังลนลานพาหน้าตาซีดเซียวออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม อิสเบลลาอุทานแตกตื่นขึ้นมาทันที“ตายแล้วโทนี่! นี่คุณเข้าไปข้างในมาเหรอ”ผู้ช่วยหนุ่มนามโทนี่ยกนิ้วชี้ดันแว่นสายตาที่หล่นจากดั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มจืดสนิทส่งให้คนถามแทนคำตอบ ดูจากท่าทางราวกับคนหนีตายออกมาจากห้องคนเป็นเจ้านาย ไม่ต้องบอกอิสเบลลาก็เดาออกว่าโทนี่ไปเจอกับอะไรมา“โอ๊ย…คราวนี้หล่อนต้องตายแน่ๆ เลยยัยอิสเบลลา เจ้านายสั่งนักสั่งหนาว่าห้ามรบกวน แล้วคุณจะเข้าไปทำไมโทนี่ ฉันแวบเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวเกิดเรื่องจนได้สิน่า คุณกับฉันก็เตรียมตัวแพ็กกระเป๋ากลับอังกฤษได้เลย”อิสเบลลาโอดครวญพร้อมจ้องหน้าจางสีเลือดของผู้ช่วยหนุ่มอย่างอดเคืองไม่ได้ ที่เขาทำให้เธอต้องมาเดือดร้อนไปด้วย“ใครจะไปรู้ล่ะคุณอิสเบล ก็เจ้านายสั่งให้เอารายงานการประชุมตามเข้าไปให้ ผมเคาะประตูอยู่ตั้งนานก็เห็นเงียบกริบ ผมก็เลย...ลองเปิดประตูเข้าไปดู แล้วใครจะไปคิดว่าจะกำลังเอ่อ...เลิฟซีนฮอตฉ่ากัน

คีแกร์นชะงักเท้าหันไปมองตามเสียงเรียก แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบๆ“มีอะไร”“คุณโทนี่โทรลงมาบอกว่าบอสลืมเอกสารสำคัญ เขากำลังจะเอาลงมาให้ บอสรอสักครู่นะคะ”“ไม่ละ! ถ้าโทนี่ลงมา คุณบอกให้เขาเอาไปให้ผมที่บ้านเย็นนี้แล้วกัน”ประชาสัมพันธ์สาวสองนางฉีกยิ้มหวานหยด หากก็อดลอบมองคนเป็นเจ้านายอย่างแปลกใจไม่ได้ เนื่องจากเจ้านายหนุ่มไม่เคยหลุดลุคเซอร์แบบนี้ให้เห็นเลยสักครั้ง แต่เวลานี้ร่างสูงใหญ่กลับอยู่ในชุดสแล็กดำกับเชิ้ตขาวปราศจากเนกไท แถมยังปลดกระดุมลงมาสามเม็ดอวดแผงอกตึงแน่นให้พวกเธอน้ำลายสอเล่นอีกต่างหาก ส่วนแขนเสื้อก็ถูกพับขึ้นศอกเอาไว้ลวกๆ และใบหน้าขาวๆ ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ตรงแผงอกกับซอกคอแกร่งก็มีแผลประดับอยู่เช่นกัน รอยชัดซะขนาดนี้ทำให้สองสาวเดาได้ไม่ยากว่าเกิดจากอะไร จ้องพลางก็พากันเผลอหลุดยิ้มขำออกมา“ยิ้มอะไร”คำถามน้ำเสียงเย็นๆ ของเจ้านายหนุ่ม ซึ่งไม่เคยจะเล่นๆ กับพวกเธอเลยสักครั้ง ทำเอารอยยิ้มขำค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแหยสนิททันตา“เอ่อ...เปล่าค่ะ เราก็แค่คิดว่าแฟนบอสสวยจังน่ะค่ะ”หนึ่งในสองเอ่ยแก้ตัวไปอย่างข้างๆ คูๆ ทว่าเดือดร้อนถึงแฟนสาวกำมะลอถึงกับหูกระดิก เธอรีบหันขวับมาจ้องแม่สองสาวประชาสัม

ทว่ามันไม่ได้น่ากลัวสำหรับคีแกร์น เรียวปากได้รูปค่อยๆ เหยียดยิ้มพร้อมกับจ้องศัตรูด้วยสายตาแข็งกร้าววาวโรจน์ และโต้กลับไปเสียงห้วนจัดด้วยภาษาแม่ของพวกมันเสียงดังฟังชัด“ผู้หญิงที่พวกมึงพูดถึงน่ะผู้หญิงของกู ถ้าอยากได้ก็ข้ามศพกูไปก่อน”“จุ๊ๆ พูดไทยชัดซะด้วย ถ้างั้นกูก็จะจัดให้ตามที่มึงขอเดี๋ยวนี้แหละ ไอ้ตู้! ไอ้เวก! พวกมึงจัดการให้มันเป็นศพให้กูข้ามหน่อยสิ”จบคำสั่งของลูกพี่ ชายร่างกำยำทั้งสองก็ล้วงมีดปลายแหลมออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังและก้าวเข้าหาคู่ต่อสู้ทันที ถึงแม้ทั้งสองคนจะดูสูงสำหรับคนไทย แต่เมื่อเทียบกับรูปร่างสูงใหญ่ไซซ์ชาวตะวันตกอย่างคีแกร์นก็ยังเตี้ยกว่ามาก คนที่เตรียมพร้อมรับมืออยู่ก่อนแล้วเบี่ยงหลบมีดปลายแหลมที่พุ่งตรงเข้าหาได้อย่างว่องไว เขาคว้าแขนข้างถือมีดหักจนมีดร่วงลงกับพื้น จัดการหันหลังเหวี่ยงศอกแข็งๆ ใส่ใบหน้าเหี้ยมๆ นั้นจนเลือดทะลักทั้งปากทั้งจมูกทันตาเห็น ก่อนเหวี่ยงร่างกำยำไปกระแทกกับอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามาหา แล้วถีบยอดอกตามไปเต็มแรงจนร่างทั้งสองเซถลาล้มลงกระแทกพื้นไม่เป็นท่าชายหนุ่มหันไปหาชายหน้าโหดคนเป็นลูกพี่บ้าง ซึ่งกำลังยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับล

แม้จะไม่อยากเชื่อในประโยคที่ได้ยินนัก หากเด็กนุ่นก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ก้าวนำร่างสูงใหญ่ขึ้นบันไดไปยังชั้นบน และเป็นคนเปิดประตูห้องนอนให้อย่างเบามือ คีแกร์นก้าวเข้าไปค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงหลังใหญ่กลางห้อง เสร็จก็เท้าแขนกับที่นอนจ้องคนหลับใหลนิ่งอยู่นาน ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมข้างแก้มให้เบาๆ แต่ที่ทำเอาสาวใช้ถึงกับเบิกตาโตเท่าไข่ห่านก็เมื่อคุณฝรั่งหนุ่มรูปหล่อก้มลงจูบกลีบปากอิ่มคุณหนูของเธอให้เห็นซึ่งๆ หน้า‘ก็ไหนคุณหนูบอกว่าเป็นเพื่อนไง แบบนี้สงสัยจะเพื่อนใจแล้วละมั้ง’“เดี๋ยวช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูของเธอหน่อยนะ ถ้าเขาตื่นก็หาอะไรให้กินด้วย อย่าพยายามรบกวนเขา ให้เขาพักผ่อนมากๆ เข้าใจไหม”คีแกร์นหันมาสั่งเด็กรับใช้น้ำเสียงน่าฟัง ทำให้เด็กนุ่นอึ้งๆ ไปเล็กน้อย เพราะฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าห่วงใยคุณหนูของเธอมากมายสักแค่ไหน เธอจึงได้แต่รับปากออกไปเบาๆ“ค่ะ”“ดี! ขอใช้ห้องน้ำหน่อยนะ”คีแกร์นเข้ามาล้างหน้าล้างตาและสำรวจบาดแผลตามใบหน้าของตนเองอยู่ชั่วครู่ เมื่อเห็นว่ามันไม่มีอะไรมากเขาจึงหันหลังจะก้าวออกไปจากห้องน้ำ แต่ก็ต้องชะงักกับรูปถ่ายขนาดเท่าโปสเตอร์ที่ต

อวัสดานั่งทำใจอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมาเบาหวิวฟังแทบไม่ได้ยิน“ขอบคุณนะคะ”คีแกร์นคลี่ยิ้มพอใจ แต่คนขอบคุณยังเอาแต่นั่งซุกหน้าเข้าหาหน้าต่างรถลูกเดียว แบบนี้มันต้องกระตุ้นต่อมโวยวายให้ทำงานเพื่อเพิ่มสีสันให้ชีวิตสักหน่อย“ไม่เป็นไร เพื่อหัวใจผมทำได้ทุกอย่าง แต่ถ้าจะให้ดี รูปหลังประตูห้องน้ำในห้องนอนของคุณน่ะ กรุณาเอาออกด้วยนะหนูดา ถ้าอยากระบายอารมณ์ก็มาระบายกับผมนี่ ระบายอารมณ์กับรูปถ่ายแบบนั้นมันจะได้อรรถรสอะไร มันต้องตัวเป็นๆ ตัวต่อตัว มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ คุณว่าไหมหนูดา”อวัสดากำลังจะซึ้งตอนเริ่มต้นประโยคอยู่แล้วเชียว แต่ไอ้ประโยคท้ายๆ ทำให้หญิงสาวลืมประโยคแรกๆ เสียสิ้น เธอเบิกตาโตหันขวับกลับมามองหน้าคนพูดพร้อมโพล่งถามอย่างตกใจ“คุณ...คุณเห็นงั้นเหรอ”“วันนั้นถ้าผมไม่ได้ไปส่งคนแถวนี้จนถึงห้องนอน ก็คงไม่ได้รู้ว่าคนบางคนโรคจิตสักแค่ไหน”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยก็จริง แต่ประกายตาสีน้ำทะเลพราวระยับเลยทีเดียว ทำเอาอวัสดาหน้าแดงเถือกไปจนถึงใบหู“พูดให้ดีๆ นะคนบ้า! ว่าใครโรคจิต”คนถูกจับได้ว่าขโมยรูปเอาไประบายอารมณ์รีบตวัดเสียงข่มความอายเอาไว้ก่อน“คนชอบระบายอารมณ์กับรูปถ่าย