บททั้งหมดของ เล่ห์รักร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

คีแกร์นคลี่ยิ้มกว้างน่ามองเข้าสู้เสียงขุ่นๆ และตาเขียวๆ ของเจ้าหล่อน เล่นเอาคนเห็นตาพร่าไปหมดกับยิ้มสวยๆ ทั้งปากทั้งตานั้น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวแรงอยู่ในอก แถมพ่อคุณยังมีกระเซ้าตามมาอีก“เอาไว้พ่อกับแม่คุณกลับมา ผมจะมาทำให้เห็นต่อหน้าเลยดีไหม ถึงจะเรียกว่าไม่ลวนลาม”“อยากหัวแบะก็ลองมาทำดูสิ”“ท้าทายกันแบบนี้ถ้าผมทำขึ้นมาจริงๆ อย่ามาโวยวายทีหลังนะ”คนท้าทายเงียบกริบลงทันควันพลางเมินหน้าให้อย่างคนเถียงไม่ออก คีแกร์นหัวเราะหึๆ ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องแก้มใสแดงเรื่อที่ลอยอยู่ใกล้ๆ อย่างถูกใจ แก้มบวมๆ กับปากเจ่อๆ ของคุณเธอไม่ได้ลดความน่ามองลงเลยสักนิด ก่อนเขาจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวจับกระชับปลายคางเล็กดันให้เธอหันหน้ากลับมาหา“อยู่นิ่งๆ ขอผมดูแผลหน่อย”ว่าแล้วมือหนาก็ละจากปลายคางมนแล้วเอื้อมไปหยิบยาในถาดบนโต๊ะตรงหน้า ส่วนแขนล่ำสันอีกข้างก็เลื่อนจากเอวคอดเปลี่ยนมากระชับท้ายทอยเล็กไม่ให้เธอเบือนหน้าหนี“ทายาหน่อยนะ ถ้าไม่ทาพรุ่งนี้มันคงอักเสบแน่ๆ”อวัสดาได้แต่นั่งนิ่งงันพลางจ้องใบหน้าคมคายของคนที่กำลังทายาให้อย่างตั้งอกตั้งใจด้วยความเผลอไผล คำพูดและการกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกหวิวไหวชอบกล และเหมือนม

เจ้าของบริษัทรับตกแต่งภายในนามเพอร์เฟ็กต์อินทีเรียดีไซน์เปิดประตูก้าวเข้าห้องทำงานของเพื่อนสาวด้วยใบหน้ารื่นเริงแจ่มใส หลังจากหยุดพักรักษาแผลกายไปสามวันจนแทบไร้ร่องรอยให้เห็น เรื่องที่โกรธเคืองกับชินธิปก็คุยกันเป็นอันเข้าใจเรียบร้อยเพราะชินธิปไปง้อถึงที่บ้าน ด้านนางเอกสาวกับผู้จัดการส่วนตัวคู่กรณีของเธอก็ถูกถอดสปอนเซอร์แทบไม่เหลืองานให้ทำ ซึ่งอวัสดารู้ดีว่าเป็นฝีมือของใคร เพราะบริษัทที่ให้การสนับสนุนและป้อนงานให้นางเอกดังอยู่ในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซเกือบทั้งหมด แถมระรินดายังถูกชินธิปตัดสัมพันธ์จนไร้เยื่อขาดใยเป็นที่ถูกอกถูกใจของเธอยิ่งนัก“ไงเพื่อนรัก! สงสัยงานจะยุ่งจัด หน้าถึงได้ยับยู่ยี่ซะขนาดนี้”อวัสดาส่งเสียงสดใสทักทายเพื่อนนำไปก่อน ขณะที่ที่รักเงยจากงานตรงหน้าพร้อมฉีกยิ้มสวยส่งมาให้คนทักทายเช่นกัน“มาทำงานได้สักทีนะแม่ตัวแสบ อู้อยู่ได้ตั้งหลายวัน ฉันหัวหมุนจนจะหลุดออกจากบ่าอยู่แล้วเนี่ย ถ้าแยกร่างได้ ฉันจะแยกเดี๋ยวนี้แหละ หักเงินเดือนเจ้าของบริษัทซะดีไหมเนี่ย”“แค่นี้ทำบ่น ก็มาช่วยแล้วนี่ไง ยังสาวยังแส้บ่นเป็นมนุษย์ป้าไปได้ ว่าแต่วันนี้มีอะไรให้ฉันช่วยบ้างล่ะ”ที่รักตวัดค้อนให้ค

ดวงตาคมกริบจ้องใบหน้านวลเนียนของคนเปลี่ยนท่าทีฉับพลันอย่างรู้เท่าทันว่าเธอกลัวอะไร คีแกร์นอยากจะขำ หากก็ยังปั้นหน้าขึ้งเคร่งเอาไว้ได้ พอทรุดลงนั่งที่เดิมเสร็จเขาก็คว้าปลายคางมนบังคับให้หันมาหา แล้วแกล้งขู่สำทับเสียงหนักๆ“อย่ายั่วกันให้มันมากนัก ถ้าผมของขึ้น คุณนั่นแหละจะเดือดร้อน”มือเล็กรีบดึงนิ้วแข็งๆ ออกจากปลายคางพร้อมกับตวัดเสียงถามอย่างยอมจำนน หากตากลมโตกลับจ้องหน้าคนจะเจรจาขุ่นคลั่กเลยทีเดียว“จะขู่อีกนานไหม จะคุยเรื่องงานกันได้หรือยัง ไหนล่ะรายละเอียดงานที่คุณจะให้ทำน่ะ”“เอาน่า! เราได้คุยกันแน่ แต่ตอนนี้ผมหิวข้าว กินไปพลางคุยกันไปด้วยก็ได้ ผมไม่รีบ”อวัสดาปรายตาขุ่นมองใบหน้าคมคายซึ่งเปลี่ยนโหมดจากมารร้ายมาเป็นเทพบุตรที่กำลังยิ้มเกลื่อนไปทั่วหน้าอย่างนึกหมั่นไส้‘ช่างเปลี่ยนอารมณ์ไวจริงๆ พ่อคุณ เมื่อกี้ยังทำหน้าตาอย่างกับยักษ์อารมณ์บูดอยู่เลยนี่ เธอไม่เอาชีวิตอันสวยหรูมาเสี่ยงกับอีตาฝรั่งบ้านี่หรอก อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ประเดี๋ยวดีประเดี๋ยวร้าย น่ากลัวน้อยเมื่อไรล่ะ’“ผมไม่ค่อยถนัดอาหารไทย คุณสั่งแล้วกัน อะไรก็ได้ ผมกินง่าย”เมนูอาหารเล่มสวยถูกยื่นมาให้พร้อมเสียงทุ้มเอ่ยกำกับมาด้วยเ

อาทิตย์ต่อมา ภายในห้องแกรนด์บอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมคาร์เทียเวลเรสในค่ำคืนนี้ถูกจัดเป็นสถานที่เปิดตัวคอนโดฯ สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าของเป็นไฮโซชื่อดังมีหน้ามีตาอันดับต้นๆ ของเมืองไทย โดยได้รับความสนใจจากบรรดามหาเศรษฐีกระเป๋าหนักที่ถูกเชิญมาร่วมงานกันอย่าง คับคั่ง รวมถึงสองพี่น้องทายาทกิตติพงษ์ไพศาลที่คืนนี้ต้องมาเป็นตัวแทนเจ้าสัวอภิวัติและคุณหญิงอารีดาซึ่งจูงมือกันไปเที่ยวต่างประเทศยังไม่กลับสองทุ่มเศษ ร่างสูงใหญ่ในสูทสากลสีดำดูเนี้ยบไปทั้งตัวของอวัชรวินก็ควงน้องสาวก้าวเข้ามาในบริเวณงาน อวัสดาอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงเลือดนกยาวเคลียเข่า คาดทับด้วยเข็มขัดสีดำเส้นใหญ่ ผมยาวสลวยถูกม้วนเก็บเปิดลำคอระหงและดวงหน้ารูปไข่ให้เด่นชัดขึ้น ใบหน้านวลเนียนที่เคยแต่งอ่อนๆ อยู่เป็นประจำถูกระบายสีสันจนโดดเด่นสวยงามจับตา ทำให้คืนนี้อวัสดาดูเป็นสาวสังคมไฮโซสวยสง่าไม่ใช่เด็กกะโปโลอีกต่อไปถ้าคนไม่รู้จักคงคิดว่าทั้งสองเป็นแฟนหรือคู่ควงกันอย่างแน่นอน เนื่องจากพี่น้องคู่นี้หน้าตาไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย อวัชรวินจะออกแนวตี๋หล่อเพราะถอดสำเนามาจากเจ้าสัวอภิวัติได้ไม่ผิดเพี้ยน ส่วนอวัสดามองยังไงก็ไม่ใช่อาหมวยสักน

“รู้หรือไง ว่าผมคิดอะไร”ทว่าภาษาไทยชัดเจนที่อีกฝ่ายโต้กลับมาทำให้อวัชรวินต้องแปลกใจ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะเวลานี้น้องสาวกำลังถูกอีกฝ่ายกอดรัดให้เห็นต่อหน้าต่อตา เขาจึงย่างสามขุมเข้าหาช้าๆ ด้วยหน้าตาแข็งกร้าวไม่แปรเปลี่ยน พร้อมกับกัดฟันเอ่ยด้วยโทนเสียงต่ำๆ“คุณจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้”“ผมไม่ปล่อยแล้วคุณจะทำไม มากกว่านี้ผมก็เคยทำมาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่กอดผมจะทำไม่ได้”อวัชรวินได้ยินแล้วถึงกับตาลุกเรืองขึ้นมาทันที หน้าตาแดงก่ำอย่างคนโกรธจัด ในขณะที่อีกฝ่ายก็เริ่มคลายอ้อมแขนจากร่างเล็กช้าๆ บอกให้รู้ว่าพร้อมจะรับมือเต็มที่ ด้านอวัสดาก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจและทำอะไรไม่ถูก อยากจะห้ามทัพแต่ก็ยังเรียบเรียงคำพูดไม่ได้ ก่อนเธอจะเปล่งเสียงสั่นๆ ออกมาห้ามพี่ชายก่อน“ยะ...อย่าพี่วิน ว้ายยย!”หากมันก็ไม่ทันแล้วเมื่อหมัดลุ่นๆ ของผู้เป็นพี่พุ่งเข้าใส่หน้าฝ่ายตรงข้ามไปเต็มแรง จนร่างสูงใหญ่เซไปเล็กน้อย และมุมปากแตกได้เลือดทันที แต่คนโดนชกกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านให้เห็นสักนิด เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดออกจากมุมปากอย่างใจเย็น พลางแสะยิ้มแล้วเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ“หมัดหนักดีนี่