All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

ขณะที่ชาลิญาก็ได้แต่แย้มยิ้มหวานตามแบบฉบับสาวงามผู้เรียบร้อยอยู่ดังเดิม เธอรู้ว่าชินธิปแค่พูดเล่นเพื่อแกล้งแฟนหนุ่ม ทว่าดูเหมือนคนโดนแซวจะคิดมาก“ยิ้มอะไร! ไอ้ชินมันดูถูกพี่ เชอร์รี่สนุกมากใช่ไหม กลับไปนี่จะโดนทำโทษ จะเอาให้คุมไม่ทัน เอาให้ท้องสักทีเลยดีไหม เชอร์รี่จะได้แต่งงานกับพี่วินแบบด่วนจี๋เลยไง ดีไหมครับ”อวัชรินแกล้งข่มขู่เสียงไม่เบานัก ทำเอาแฟนสาวอายหน้าแดงเรื่อ มือเล็กทุบอกกว้างของคนรักไปปึกใหญ่“บ้า! พี่วินพูดอะไร อายพี่ชินบ้างสิคะ”“จะอายมันทำไมไอ้ชินน่ะ มันสิต้องเป็นฝ่ายอิจฉาเราที่ยังไม่มีร่างนุ่มๆ ตัวหอมๆ ให้นอนกกกอด ใช่ไหมวะเพื่อน”อวัชรวินโอบร่างแฟนสาวเข้ามากอดแนบอกพลางจูบขมับบางอย่างรักใคร่ ก่อนจะหันไปยิ้มหน้าเป็นและยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนอย่างได้ที ด้านคนถูกเยาะเย้ยก็ได้แต่ยิ้มขำ ชินธิปจึงตามน้ำไปกับมันเสียหน่อย แสร้งถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปรยออกมาดังๆ“เฮ้อ! อิจฉาโว้ย!”“อิจฉาก็รีบๆ เข้าสิวะ น้องน้อยสุดที่รักของแกน่ะ แน่จริงก็รวบหัวรวบหางเลยสิ แล้วสาวเจ้าจะไปไหนเสีย ว่าแต่แกเถอะกล้าหรือเปล่า”คนถูกท้าทายยังไม่ทันจะได้โต้ตอบว่าอย่างไร ร่างบางที่อวัชรวินกอดอยู่ก็ดิ้นพร

“ก็ดี! ปากคอร้ายกาจใช้ได้ คำพูดหนักแน่นดี แต่ไม่รู้จะเชื่อถือได้สักแค่ไหน ของแบบนี้มันต้องดูกันไปนานๆ โว้ย! ถ้าหมอคิดจะมาหลอกน้องสาวของฉันเล่นเป็นได้เห็นดีกันแน่”“อ้อ! ที่หน้ายับกันซะขนาดนี้มันยังไม่สาแก่ใจใช่ไหม แกจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลยหรือไง คีแกร์นคงยอมแกหรอกนะ คงมีใครตายก่อนแน่ๆ แต่ดูทรงแล้ว ฉันว่าแกตายก่อนแน่นอนไอ้วิน มวยมันคนละรุ่นว่ะ”“นั่นปากแกเหรอที่พูดไอ้ชิน ฉันเป็นเพื่อนแกนะเว้ย! นอกจากไม่เข้าข้างเพื่อนแล้วยังแช่งกันอีกไอ้เพื่อนเลว”อวัชรวินเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะพร้อมกับบริภาษใส่อย่างหงุดหงิด“อะไรวะไอ้นี่ ฉันแค่ล้อเล่น ทำจริงจังไปได้ กลับไปเลยไป! เชิญคุณอวัชรวินย้ายก้นกลับไปได้แล้ว หมดหน้าที่ของฉันแล้วนี่ ฉันจะได้กลับขึ้นไปทำงานข้างบนสักที ยุ่งจะตายชัก เวลาของฉันเป็นเงินเป็นทองโว้ย! ไม่ได้เกิดมาเป็นลูกมหาเศรษฐีเหมือนคนแถวนี้นี่หว่า ที่งานการไม่รู้จักทำเที่ยวระรานหาเรื่องชาวบ้านเขาไปทั่ว”แดกดันเสร็จชินธิปก็ลุกออกจากโต๊ะเตรียมจะก้าวออกจากห้องอาหาร ทว่าก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกเพื่อนลุกพรวดมากระโดดล็อกคอเอาไว้แน่น“จะไปไหนไอ้เพื่อนปากดี แกหลอกด่าฉันงั้นเหรอ มานี่เลยไอ้ชิน

อวัสดาอ้าปากค้างเมื่อได้ยินประโยคที่ลูกน้องทั้งสองถกเถียงกัน เธอส่งทั้งสองคนไปเก็บรายละเอียดห้องที่เคยรับปากคนเจ็บว่าจะตกแต่งให้เป็นการไถ่โทษในเรื่องคราวนั้น ซึ่งมันก็ไม่เห็นจะผิดข้อตกลงตรงไหนเลยนี่ที่เธอจะหาผู้ช่วย แต่ดูอีตานั่นทำกับลูกน้องของเธอสิ แถมยังแกล้งสนทนาเป็นภาษาอังกฤษให้ต้องแปลกันให้วุ่นวาย ทั้งที่พูดภาษาไทยได้คล่องปร๋อชนิดคนไทยอายซะขนาดนั้น โอ๊ย! คิดแล้วหงุดหงิดเป็นที่สุด อวัสดากัดปากเอาไว้แน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะได้ยินสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากเพื่อนรักที่ยืนอยู่ใกล้ๆ“หัวเราะอะไรยัยที่รัก ขำมากสินะ”ที่รักกลั้นหัวเราะจนแก้มป่อง ยักไหล่พลางโคลงศีรษะไปมาเหมือนจะบอกว่าเธอไม่เกี่ยวนะ ประมาณนั้น แล้วเดินลอยชายหนีเข้าห้องทำงานไปพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้าอยู่ดังเดิม อวัสดาจึงปรายตาค้อนตามหลังเพื่อนสาวไปอย่างหมั่นไส้ แล้วถึงหันมาเอ่ยกับลูกน้องที่ยังยืนคอยว่าเจ้านายอย่างเธอจะให้ทำอย่างไรต่อไป“เอาเถอะค่ะ! พี่กวางกับพี่ต้อไม่ต้องทะเลาะกันหรอก พี่สองคนไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวเรื่องนี้หนูดาจัดการเองแล้วกัน”เมื่อได้ยินเจ้านายสาวบอกดังนั้น ทั้งสองถึงได้หันหลังเตรียมจะเดินลงไปทำงานยังห้องที่อยู่ช

ส่วนเลขาฯ สาวใหญ่กำลังยืนกุมมือก้มหน้าซีดเผือดหลบสายตาตำหนิของคนนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะงุดๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อยๆ ด้วยรู้สึกผิดอยู่เป็นกำลัง“ขอโทษค่ะ อิสเบลห้ามเธอไม่ทันจริงๆ”“ออกไปอิสเบลลา เดี๋ยวผมจัดการเอง”เมื่อได้ยินเจ้านายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงเรียบๆ คนเป็นเลขาฯ ก็รีบถอยออกไปจากห้องประชุมทันที“วันนี้ผมขอปิดประชุมแค่นี้ มีอะไรเพิ่มเติมผมจะเรียกประชุมในภายหลัง เชิญทุกท่านกลับไปทำงานต่อได้”คีแกร์นหันมากล่าวกับผู้ร่วมประชุมด้วยภาษาอังกฤษเสียงดังฟังชัด จากนั้นทุกคนก็ต่างทยอยเก็บแฟ้ม หากเรียวปากกลับแต้มยิ้มกันเป็นทิวแถว เสร็จก็ลุกกันพึ่บพั่บเพื่อออกจากห้องประชุมทว่าอวัสดายังยืนเคว้งขาแข็งอยู่ที่เดิมอย่างคนทำอะไรไม่ถูก กระทั่งมีแขนแข็งแรงมาเกี่ยวเอวเล็กดึงถอยมาด้านหลังสองสามก้าว เนื่องจากเธอกำลังยืนขวางประตู แผงอกแข็งๆ ที่แนบมากับแผ่นหลังบางทำให้คนโผล่มากลางห้องประชุมชักหายใจติดๆ ขัดๆ หัวใจก็เริ่มเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จนเหลือฝรั่งหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งและสวมแว่นสายตาหนาเตอะคนสุดท้ายที่ก้าวมาหยุดยืนกุมมืออยู่ไม่ไกล พร้อมส่งสายตาสีเทาหลังกรอบแว่นจ้องร่างอรชรที่คนเป็นเจ้านายรั้งเอวเ

ทว่ายังไม่ทันจะได้ดื่มด่ำกับความงามที่ล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า สวรรค์รำไรก็พังครืนลงมาไม่เป็นท่า เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดผลัวะเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยผู้ช่วยหนุ่มยืนจังงังจดจ้องบทพิศวาสตรงโซฟาตาค้างอยู่แค่หน้าประตู พร้อมปล่อยแฟ้มในมือร่วงระนาวเกลื่อนพื้น หากคีแกร์นก็ไวพอ สองแขนกำยำรีบรวบร่างสั่นระริกเข้ามากอดเอาไว้แนบอก จนร่างเล็กแทบกลืนหายไปกับแผงอกกว้างนั้นเลยทีเดียว ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องผู้บุกรุกลุกเรืองวาวโรจน์ราวกับจะเผาให้เป็นจุณอย่างคนโกรธจัด ส่วนคนบนตักนั้นไม่ต้องพูดถึง เธอผวากอดรัดลำคอแกร่งเอาไว้แน่น ใช้เรือนกายหนาเป็นที่ซุกซ่อนร่างเปลือยด้านหน้าของตนเองนิ่งเงียบ“ไอ้โทนี่! แกอยากตายใช่ไหม บ้าเอ๊ย! ฉันจะส่งนายกลับอังกฤษ”เสียงกร้าวที่ตวาดออกมาดังลั่นห้องพร้อมสายตาพิฆาตกราดเกรี้ยวของคนเป็นเจ้านาย เล่นเอาผู้ช่วยหนุ่มถึงกับหน้าซีดเผือดและเหงื่อแตกพลั่กๆ เต็มหน้าไปหมด“เอ่อ...คือว่าผม...เคาะประตูแล้วนะครับ แต่ว่า...แต่...”“ออกไปโทนี่ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไล่นายออกแทน”คีแกร์นเอ่ยสวนออกไปเสียงต่ำๆ แต่เฉียบขาดเอาจริง ทำเอาคนเข้ามาขัดอารมณ์พิศวาสถึงกับเบิกตาเหลือกถลน รีบลนลานเก็บแฟ้มบ