Tous les chapitres de : Chapitre 201 - Chapitre 210

เที่ยงวันต่อมา ประตูห้องทำงานเจ้าของโรงแรมหรูก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาแบบไร้การเคาะบอกกล่าวใดๆ ร่างเพรียวบางในชุดกางเกงยีนส์สีซีดกับเชิ้ตขาวพอดีตัวพาหน้าตูมสนิทก้าวฉับๆ มากระแทกตัวนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ จงใจวางแฟ้มที่ถือติดมือเข้ามาด้วยลงบนโต๊ะหนักๆ ตวัดค้อนขวับทักทายเจ้าของห้องนำไปก่อน และตามด้วยประชดประชันให้อีกเล็กน้อย“มาขออนุญาตดูพื้นที่ห้องแกรนด์บอลรูมค่ะ”คนนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เงยจากงานตรงหน้าตั้งแต่ได้ยินเสียงเปิดประตูนั่นแล้วละ เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็เปิดยิ้มกว้างเอนหลังลงกับเก้าอี้นวมอยู่ในท่าสบายๆ“ไม่อนุญาต! แต่ถ้ายิ้มสวยๆ และเอาอกเอาใจเจ้าของโรงแรมเป็นที่น่าประทับใจ จะพาไปส่งถึงที่ แถมบริการให้ไม่ขาดตกบกพร่องเลยด้วย”“คุณนี่มันจริงๆ เลยนะคีแกร์น ไม่ให้ตามไปอาละวาดก็จัดการให้วิ่งมาหาถึงที่ ร้ายนักนะคนบ้า!”อวัสดาสะบัดเสียงต่อว่าพร้อมตวัดค้อนตาคว่ำให้ไปอีกหลายตลบ“มาโวยผมเรื่องอะไรล่ะ งานนี้ไม่ใช่ฝีมือผมนะ คุณแม่ยายวิ่งมาหาผมถึงที่เองต่างหาก ผมก็แค่ช่วยปูพรมให้เล็กๆ น้อยๆ อยากจะจูบแก้มขอบคุณแม่ยายสักสิบทีที่กรุณาส่งลูกสาวสุดที่รักมาให้จนถึงที่ ช่างรู้ใจลูกเขยคนนี้ซ

ขณะที่อวัชรวินก็ได้แต่หัวเราะขำ ก่อนจะดึงร่างน้องสาวเข้ามากอด ลูบศีรษะเล็กเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น“น้องสาวของพี่โตขึ้นเยอะเลยนะ จากหนูดาจอมแสบผู้เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่ พี่ว่าเรามีเหตุผลและอารมณ์เย็นลงมากเลยนะหนูดา ไอ้หมอนั่นมันก็เก่งที่สอนน้องสาวของพี่ให้เป็นผู้ใหญ่ได้ขนาดนี้ พี่เชื่อว่าปัญหาทุกอย่างที่จะเกิดตามมา คนอย่างคีแกร์น วิลเลียมเบอร์ลิซรับมือกับมันได้อยู่แล้ว เชื่อเถอะหนูดาว่าไอ้หมอนั่นมันเก่ง ผู้ชายอีโก้แรงมั่นใจในตัวเองเหลือล้นแบบนั้น คงไม่ยอมปล่อยให้คนรักต้องลำบากและเผชิญกับปัญหาอยู่คนเดียวหรอก เราน่าจะรู้จักไอ้หมอนั่นดีกว่าพี่นะ เชื่อพี่นะหนูดา คุยกับปาป๊าหม่าม้าซะ ปัญหาอะไรก็แล้วแต่ที่จะตามมา เราค่อยช่วยกันแก้ไขทีหลัง พี่จะอยู่ข้างๆ ช่วยน้องสาวสุดที่รักของพี่เต็มที่เลย”อวัสดากอดร่างของพี่ชายเอาไว้แน่น คลี่ยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ คำพูดของคนเป็นพี่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจและโล่งอกขึ้นมาเป็นกอง“หนูดารักพี่วินนะคะ”“แต่ก็น้อยกว่าไอ้หมอนั่นใช่ไหมล่ะ” คนเป็นพี่แซวยิ้มๆ“แล้วพี่วินรักหนูดามากกว่ายัยเชอร์รี่หรือเปล่าล่ะคะ”อวัสดาย้อนเข้าให้อย่างไม่ยอม“มันเหมือนกันที

บอกเสร็จเธอก็เข้าไปค้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าซึ่งอยู่ในห้องแต่งตัวเอามากดโทรออก รอสายอยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูอันแสนคุ้นเคยดังมาจากปลายทาง“ว่าไงครับทูนหัว”“คีแกร์น คุณอยู่ไหน”“ผมคุยกับลูกค้าอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผมโทรกลับนะคนดี”จบประโยคปลายทางก็ตัดสายไปทันที อยู่ข้างนอกงั้นเหรอ นอกไหนล่ะ นอกโรงแรม หรือนอกห้องแกรนด์บอลรูม แต่ก็เอาเถอะ จะนอกไหนก็แล้วแต่ เอาเป็นว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงแน่นอน อวัสดาคิดอย่างโล่งอกขึ้นมานิดหนึ่งด้วยนิสัยที่เธอรู้ดีว่าเวลาโมโหเขาร้ายกาจสักแค่ไหน เวลาโกรธเขาสามารถทำอะไรที่เธอคาดไม่ถึงได้ทั้งนั้นแหละ อย่าให้เข้ามาเห็นน่ะดีแล้ว และที่ตรงนี้มันก็ถิ่นของเขาซะด้วย แต่อนิจจาอวัสดาหารู้ไม่ว่าคนที่โทรไปหารีบเอ่ยขอตัวกับลูกค้าทันทีที่วางสายจากเธอ ก่อนจะก้าวเข้าห้องจัดเลี้ยงไป เนื่องจากคีแกร์นคุยกับลูกค้าอยู่ในห้องรับรองใกล้ๆ กับห้องแกรนด์บอลรูมนี่เองเมื่อเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าที่เดิมเสร็จ อวัสดาก็ถูกคุณครูไก่ดึงตัวออกไปยังด้านหลังเวที แล้วเครื่องเพชรชุดใหญ่ของท่านผู้หญิงพลอยแก้วก็ถูกทีมงานประดับลงมาบนตัวเธออย่างเร่งรีบ จากนั้นก็ถูกดันออกไปหน้าเวทีโด

เธอมารู้ตัวอีกทีก็เมื่อถูกพาเข้ามายืนอยู่ในลิฟต์และมันกำลังเลื่อนขึ้นไปทีละชั้น สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจว่าหลังจากคืนนี้อะไรมันจะเกิดขึ้นตามมา ข่าวใหญ่แน่นอน เธอผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา และตั้งท่าจะขอร้องอ้อนวอนคนโมโหเข้าเส้นดูอีกสักครั้ง“หุบปากหนูดา ไม่งั้นผมจะเปลี่ยนใจลงไปกวาดงานเลี้ยงข้างล่างนั่นให้เรียบเลยคอยดู”ปากอิ่มหุบฉับลงทันควันเมื่อเสียงห้วนเฉียบขาดเอ่ยออกมาสกัดเอาไว้เสียก่อน ก็เป็นอันว่าขณะนี้เขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละ ขืนดันทุรังที่จะพูดอะไรออกไปในตอนนี้ จะเป็นการยั่วยุอารมณ์ของเขาซะเปล่าๆ อวัสดาจึงเลือกที่จะเงียบพอลิฟต์เปิดออกบนชั้นสามสิบ อวัสดาก็ต้องซอยเท้าตามร่างใหญ่แทบหน้าคะมำอยู่หลายหน เพราะคนลากออกมาก้าวยาวๆ และเร็วมาก เมื่อเข้าห้องพักมาได้ร่างบางก็ถูกเหวี่ยงลงไปนอนเค้เก้อยู่บนเตียงกลางห้องในขณะที่สายตาคมประกายขุ่นขวางจับจ้องร่างบนเตียงชนิดไม่วางตา มือก็เริ่มถอดสูทโยนทิ้งไปบนพื้น จากนั้นก็ทึ้งเสื้อเชิ้ตออกจากตัวทิ้งตามลงไปอย่างไม่สนใจ อวัสดาถึงกับเบิกตาเหลือก รีบตะเกียกตะกายจะหนีลงจากเตียงอีกฝั่ง แต่ร่างใหญ่ก็กระโจนมาตะครุบคนจะหนีเอาไว้ทั้งตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ ให้นายมิ่งรอรับหม่าม้ากลับทีเดียวเลยแล้วกัน หนูดาจะให้รถทางโรงแรมไปส่งที่บ้านเอง ทำงานของหม่าม้าให้เสร็จเถอะนะคะ ไม่ต้องห่วงหนูดา ได้นอนพักสักเดี๋ยวก็คงจะดีขึ้น สงสัยตื่นคนเยอะมั้งคะ อ้อ! หนูดาลืมกระเป๋าเอาไว้ในห้องแต่งตัว รบกวนหม่าม้าบอกนายมิ่งให้เข้าไปเก็บให้หนูดาด้วยนะคะ แค่นี้ก่อนนะคะหม่าม้า”อวัสดารีบตัดบท เนื่องจากเกรงว่ามารดาจะถามซอกแซกแล้วเรื่องมันจะยาวไปมากกว่านี้ แต่ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เพราะจากที่ได้คุย แสดงว่าคุณหญิงอารีดายังไม่รู้เรื่องพายุพัดถล่มในห้องแต่งตัวนั้นแน่นอนหลังจากคุยกับมารดาเสร็จ อวัสดาก็โทรไปนัดแนะกับชาลิญาที่มาค้างกับเธอที่บ้านอยู่ร่วมอาทิตย์ให้ล็อกประตูห้องนอนให้แน่นหนา ถ้าคืนนี้คุณหญิงอารีดามาเคาะประตูเรียกห้ามเปิดเป็นอันขาด เนื่องด้วยชาลิญาเรียนรู้นิสัยใจคอของเพื่อนรักจอมแสบมาเป็นอย่างดีว่าชอบเล่นอะไรแผลงๆ อยู่เป็นประจำ สาวสวยผู้เรียบร้อยจึงรับปากไปอย่างเสียไม่ได้ด้านคนตั้งใจฟังเธอคุยโทรศัพท์กับมารดาและเพื่อนรักอยู่เงียบๆ ซึ่งมันเงียบแค่ปากเท่านั้นแหละ เพราะถูกมือเล็กปิดเอาไว้ตลอดเวลา แต่มือไม้เหนียวหนึบจะให้อยู่นิ่งเฉยอย่างที่เธอดักคอเอา