All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 211 - Chapter 220

คีแกร์นอุ้มร่างเล็กก้าวตามสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นบนช้าๆ เมื่อแม่สาวใช้หน้าแฉล้มจัดการไขกุญแจเปิดประตูห้องนอนให้เรียบร้อย เขาจึงเดินไปวางร่างในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เพราะยังมีอีกหนึ่งชีวิตกำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียง จัดการดึงผ้านวมห่มคลุมให้จนถึงอก จากนั้นถึงเท้ามือลงบนที่นอนคร่อมศีรษะเล็กเอาไว้ทั้งสองด้านเปลือกตาที่มันเต้นขยุกขยิกทำให้คนมาส่งรู้ว่าได้ตกหลุมแสบเข้าให้อย่างจัง คีแกร์นกระตุกยิ้มมุมปาก ก้มลงไปจูบปากอิ่มหนักหน่วง และแกล้งไล้ปลายลิ้นไปตามไรฟันขาวสะอาดบังคับให้เปิดปากรับจูบให้ได้ เล่นเอาคนแกล้งหลับถึงกับเบิกตาโพลงขึ้นมาทันใด นั่นแหละปากร้อนจัดถึงได้ผละห่างพลางคลี่ยิ้มกว้างน่ามอง“เอาไว้ผมจะคิดบัญชีทีหลัง”ชายหนุ่มก้มลงกระซิบคาดโทษข้างหูเบาๆ จูบแก้มนุ่มหนักๆ ทิ้งท้ายเสร็จก็หันหลังก้าวออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้คนถูกหมายหัวนอนตัวแข็งทื่อ กะพริบตาปริบๆ อยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน ชั่วครู่ถึงตวัดผ้าห่มมาคลุมโปง แล้วดิ้นพราดๆ เหมือนปลาโดนน้ำร้อนลวกอยู่ในผ้าห่มด้วยอารมณ์ไม่ได้ดั่งใจ‘อ๊าย! จะสำเร็จอยู่แล้วเชียว คนบ้า! จะทำรู้ไม่ทันแล้วแกล้งยอมแพ้ให้เธอนอนหลับฝันดีสักคืนก็ไม่ได้’

หากพอเห็นว่ามีใครนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารบ้างเจ้าสัวจึงไม่ลืมที่จะเอ่ยทักทาย“อ้าว! หนูเชอร์รี่ มาอยู่นี่กับเขาด้วยเหรอลูก”ชาลิญายกมือไหว้บิดาของแฟนหนุ่มพลางคลี่ยิ้มส่งไปให้ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่แหยอยู่เต็มทีกับสถานการณ์อึมครึมบนโต๊ะอาหารในเวลานี้ ขณะที่อวัชรวินลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จ้องสบดวงตาที่ถอดพิมพ์เดียวกันออกมาอย่างมีนัยรู้กัน ก่อนเจ้าสัวใหญ่จะก้มลงมองหนังสือพิมพ์ชนวนเหตุของสถานการณ์ตึงเครียดในเช้าวันนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วถึงเอ่ยถามคนที่ยังอยู่ในอ้อมแขนน้ำเสียงติดจะเย้าเล็กน้อย“ว่าไงจำเลย มีอะไรจะเล่าให้ปาป๊าฟังไหม”อวัสดาพยักหน้าที่ซุกอยู่กับอ้อมอกอบอุ่นเบาๆ“งั้นเข้าไปรอปาป๊าในห้องทำงานก่อนไปลูก เดี๋ยวปาป๊าตามไป”เมื่อได้ยินดังนั้นคนเป็นลูกจึงเขย่งปลายเท้ากดจมูกลงที่แก้มขาวของบิดาเร็วๆ แล้วหลบสายตาขุ่นเขียวของมารดางุดๆ ก้าวเลี่ยงออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว เจ้าสัวอภิวัติมองตามร่างของลูกสาวจนก้าวพ้นไปจากประตู ก่อนหันกลับมาจ้องหน้าเรียบตึงของคู่ชีวิต เอื้อมมือไปกุมมือนุ่มของภรรยาที่วางอยู่บนโต๊ะ จากนั้นถึงเอ่ยออกมาด้วยเสียงนุ่มนวล“อย่าทำหน้าแบบนี้สิคุณดา คุณก็รู้จัก

“สงสัยปาป๊ากับหม่าม้าคงเที่ยวนานไปหน่อย กลับมาถึงได้ลูกเขยกับลูกสะใภ้พร้อมกันเลยแบบนี้ ถ้าอยู่ต่ออีกนิดคงได้เห็นหน้าหลานละมั้งเนี่ย”เจ้าสัวอภิวัติหยอกเย้าลูกๆ พลางแย้มยิ้มตายิบหยี พี่กับน้องจึงต่างหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน“แล้วนี่ลูกสาวของปาป๊าแต่งตัวซะสวยเชียว จะไปไหนแต่เช้าล่ะลูก”คำถามของบิดาทำให้อวัสดานึกขึ้นมาได้ เธอก้มลงจูบแก้มบิดาเร็วๆ แล้วลุกไปกระโดดหอมแก้มพี่ชายหนึ่งที“หนูดาจะไปจัดการกับคนบางคนสักหน่อย จะเอาให้กระอักเลยคอยดู เจ้าเล่ห์ดีนัก”คาดโทษเสร็จ คนพูดก็ก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้สองหนุ่มต่างวัยมองตามหลังไปยิ้มๆ*********เลขาสาวใหญ่ที่กำลังถือถาดกาแฟจะเอาเข้าไปให้เจ้านายหนุ่มต้องเขม้นมองร่างระหงในชุดพลิ้วสวยที่จ้ำพรวดๆ ตรงมาอย่างสงสัย ก็ใบหน้าสวยใสบูดบึ้งไม่เก็บอาการมันไม่เข้ากับชุดแสนงามนั้นเอาเสียเลย และเธอจำได้ว่าแม่สาวน้อยคนนี้เคยโผล่พรวดพราดเข้าไปกลางห้องประชุมเมื่อครั้งนั้น จึงรีบก้าวเข้าไปขวางประตูพร้อมกับเอ่ยถามเร็วปรื๋อ“มีธุระอะไรกับเจ้านายหรือเปล่าคะ”“มีแน่! มีมากซะด้วย หลีกไปคุณเลขา”อวัสดาตอบเสียงขุ่นพลางขยับซ้ายขยับขวาจะผลักประตูเข้าไปให้ได้ แต่เ

“วันนี้ทำไมถึงถ่อมาป่วนผมแต่เช้าฮึ! แม่ตัวแสบ”คีแกร์นหันมาถามคนนั่งข้างๆ เสียงขุ่นทันที หลังจากเลขาสาวก้าวออกจากห้องไป“ก็ไอ้รูปในงานคืนนั้นมันมาโผล่ในหน้าหนังสือพิมพ์วันนี้ได้ยังไง ไหนคุณบอกว่าจัดการให้แล้วไง”ความจริงอวัสดาตั้งใจมาโวยเอาให้แก้วหูเจ้าของห้องสะเทือนมากกว่า แต่เมื่อเห็นผู้ชายร้ายกาจแสนจะเจ้าเล่ห์หมดสภาพเพราะกาแฟรสเด็ดของเธอ จึงได้แต่กระแทกเสียงใส่ไม่ดังมากนัก“คืนนั้นผมพูดตอนไหนว่าจะจัดการให้ ได้ยินคุณนั่นแหละพูดอยู่คนเดียว เท่าที่จำได้ผมบอกแค่ว่ามีวิธีของผมเท่านั้นนะ”“คีแกร์นนนน!”คนเพิ่งรู้ตัวว่าเสียรู้แผดเสียงออกมาดังลั่น เธอจ้องหน้าคนเจ้าเล่ห์ตาเขียวปัดอย่างเอาเรื่องเต็มที่ ก่อนจะรัวกำปั้นทุบแขนแข็งแรงไปตุ้บตั้บ และบิดเอวหนาตามไปอีกหลายทีด้วยความเจ็บใจ“เอาสิ! เอาเลย! เอาให้ตายคามือคุณเลยหนูดา ตอนนี้ผมไม่มีแรงรับมือคุณหรอก อย่างน้อยตายด้วยน้ำมือผู้หญิงที่ตัวเองรักก็คงไม่เสียศักดิ์ศรีเท่าไรหรอกมั้ง”อวัสดาสะบัดหน้างอง้ำให้อย่างไม่สบในอารมณ์ เมื่อคนถูกประทุษร้ายไม่คิดจะปัดป้อง แถมยังพูดประโยคเฉือนหัวใจให้รู้สึกผิดอีกต่างหาก คีแกร์นจึงลอบยิ้มพอใจ ยกแขนยาวๆ พาดไปกับพ

จากนั้นเจ้าสัวอภิวัติจึงเชื้อเชิญให้แต่ละคนลงนั่ง โซฟาหรูตัวยาวทั้งสี่ด้านถูกจับจองโดยแขกและเจ้าบ้านจนครบทุกตัว เจ้าสัวใหญ่นั่งกับภรรยา โซฟาข้างๆ ก็เป็นลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ ปีเตอร์กับซาร่าและลูกชายคนโตนั่งยังโซฟาอีกด้านส่วนหนุ่มสาวเจ้าของเรื่องราวในวันนี้นั่งตรงข้ามกับบิดามารดาของฝ่ายหญิง และที่ทุกคนได้เห็นประจักษ์แก่สายตาก็คือ มือใหญ่แข็งแรงจับกุมมือเล็กของสาวเจ้าไม่ยอมปล่อยตั้งแต่หน้าประตูบ้านกระทั่งมานั่งกันอยู่ตรงนี้ ดูฝ่ายชายจะไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น เมื่อทุกคนต่างนั่งกันเป็นอันเรียบร้อย ประมุขแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซจึงเกริ่นเข้าเรื่องทันที“ก่อนอื่นผมต้องขอโทษท่านเจ้าสัวกับคุณหญิงด้วยนะครับ ที่ลูกชายใจร้อนทำอะไรลงไปโดยพลการข้ามหน้าข้ามตาท่านทั้งสองแบบนี้ ท่านเจ้าสัวกับคุณหญิงจะตำหนิหรือต่อว่าอะไรก็ได้ ทางเรายินดีรับฟังและรับผิดทุกกรณี แต่ผมอยากบอกให้รู้ว่า เราทุกคนยินดีที่จะรับผิดชอบ และเต็มใจรับหนูดามาเป็นครอบครัวของเราเป็นอย่างยิ่งเลยนะครับ”“เอาเถอะครับคุณปีเตอร์ ก็ในเมื่อเด็กมันรักกัน และเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ผมกับคุณดาไม่ได้ติดใจเอาความใดๆ ทั้งสิ้น ”“ไม่ได้หรอกค่ะ ถึงยั