Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 230

หลังจากทั้งสองครอบครัวเจรจากันจนเป็นที่เข้าใจตรงกันว่าจะให้มีงานแต่งขึ้นภายในเร็ววัน วันถัดมา ทางด้านครอบครัววิลเลียมเบอร์ลิซจึงบินกลับไปเคลียร์งานที่ประเทศอังกฤษ เพื่อที่จะได้มาจัดการกับงานแต่งงานของลูกชายที่จะมีขึ้น ส่วนว่าที่เจ้าบ่าวก็ต้องรีบเคลียร์งานในเมืองไทยเช่นกันค่ำคืนในวันเดียวกัน คีแกร์นก้าวออกจากห้องพักบนชั้นสามสิบของคาร์เทียเวลเรส เพื่อลงไปงานแซยิดของนักการเมืองชื่อดังท่านหนึ่ง ซึ่งจัดขึ้นในห้องแกรนด์บอลรูมด้านล่าง และเจ้าของโรงแรมอย่างเขาก็ถูกเชิญเข้าร่วมงานตามธรรมเนียมร่างสูงสง่าในสูทสีเข้มแบรนด์หรูก้าวเข้ามาในบริเวณงานเลี้ยงที่ต่างคลาคล่ำไปด้วยบรรดาแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาทางสังคม ตลอดจนนักการเมืองมากหน้าหลายตาของเมืองไทย ซึ่งคีแกร์นไม่รู้จักและคุ้นเคยสักเท่าไร แต่ที่คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอในงานก็คือคุณพ่อตากับคุณแม่ยาย ที่คืนนี้ควงกันมาร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าภาพด้วยเจ้าสัวอภิวัติที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนพ้องทางธุรกิจอยู่กลุ่มใหญ่ เมื่อเหลือบมาเห็นร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามาหาจึงกล่าวทักทายพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ไงลูก! มางานนี้กับเขาด้วยเหรอ”“พอดีผมมาเคลียร์งานที่โรงแรม ก็เ

ชั่วโมงต่อมา อวัสดาก็พาหน้างอง้ำหอบข้าวของพะรุงพะรังก้าวลงมาจากรถตู้ที่ถูกส่งไปรับ พอเห็นหน้าคนที่มายืนยิ้มกริ่มรอรับอยู่ตรงหน้าประตูโรงแรม เธอจึงตวัดตาเขียวปัดทักทายไปก่อน เมื่อก้าวถึงตัวก็จงใจกระแทกแฟ้มใส่แผงอกกว้างไปเต็มแรงและเปิดปากโวยวายใส่แทบฟังไม่ทัน“เป็นบ้าอะไรของคุณ ว่างนักหรือไง ผีตนไหนมันเข้าสิงถึงได้เที่ยวหาเรื่องกวนประสาทคนอื่นเขาแบบนี้น่ะ ฉันบอกว่ายุ่งเห็นไหมเนี่ย ทำไมต้องให้ขนข้าวของเป็นพวกบ้าหอบฟางลากสังขารมาหาคุณถึงที่นี่ด้วย คุณสนุกมากใช่ไหมคีแกร์น”“ก็ผมคิดถึง”คำตอบก็ยังสั้นๆ ง่ายๆ คำเดิม แถมยังแย้มยิ้มน่ามองโปรยส่งมาให้อีก ไม่สะทกสะท้านกับคำบริภาษเป็นชุดของเธอสักนิด อวัสดาจึงตวัดค้อนให้เสียตาคว่ำอย่างทำอะไรไม่ได้ สะบัดหน้าก้าวจ้ำๆ ตรงไปยังลิฟต์ด้วยความโมโห แต่คนบอกว่าคิดถึงก็ก้าวตามมาแย่งกระเป๋าโน้ตบุ๊กกับถุงผ้าแบบแปลนเอาไปถือให้จนหมดพอเข้ามาในห้องพักได้ คนตัวโตก็วางข้าวของเอาไว้ให้บนโต๊ะหน้าโซฟามุมห้อง ก่อนเขาจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ด้านอวัสดาก็ไม่สนใจเจ้าของห้องจอมกวนประสาทนั่นอีกต่อไป เธอทรุดลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นแล้วยึดโต๊ะหน้าโซฟาลงมือทำงานที่ยังคั่งค้างต่อ

คุณหญิงอารีดาจ้องเช็คตัวเลขหกหลักพร้อมมีลายเซ็นของนางกำกับอย่างตกตะลึง แล้วเสียงเรียบขรึมของคนเป็นลูกเขยยังย้ำตามมาอีก“ผมได้มาจากผู้หญิงในรูป แลกมาด้วยเช็คตัวเลขสองเท่าของในนั้นพร้อมลายเซ็นของผม ผมเข้าใจคุณแม่นะครับ คุณแม่ไม่เคยรู้จักผมมาก่อน จู่ๆ ก็ได้มาเป็นลูกเขยแบบกะทันหัน ถึงแม้จะบอกว่าพอใจหรือภูมิใจในตัวผมอยู่ลึกๆ ก็ตามเถอะ แต่คุณแม่อาจจะยังเคลือบแคลงใจในตัวลูกเขยอย่างผมอยู่ก็ได้ สิ่งที่คุณแม่ทำทั้งหมดและกำลังคิดจะทำ ถ้ามันเป็นบททดสอบหรือลองใจผม ที่ทำให้คุณแม่สบายใจและเชื่อมั่นในตัวผม ผมก็ยินดีที่จะลงสู่สนามทดสอบครับ”คุณหญิงอารีดานั่งนิ่งเงียบงัน อึ้งแล้วอึ่งอีก คิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะรู้ทันและตลบหลังเสียจนพูดไม่ออกได้ขนาดนี้ คีแกร์นเมื่อเห็นคุณแม่ยายปั้นหน้าแทบไม่ถูกจึงรีบเข้าไปโอบกอดอย่างเอาใจ พลางเอ่ยปลอบแกมเย้าแหย่เสียงน่าฟัง“อย่าทำหน้าแบบนี้สิครับ ผมบอกแล้วไงว่าผมเข้าใจ คุณแม่จะทดสอบอะไรผมก็ได้ แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ เอาให้เต็มที่ไปเลย ผมจะเตรียมตัวรับมือก็แล้วกันนะครับ”“เต็มที่ใช่ไหมจ๊ะ”น้ำเสียงนุ่มละมุนของคุณแม่ยายทำให้คนเป็นลูกเขยต้องเงยขึ้นมาจ้องหน้า ยิ้มสวยๆ กับดวงตาเป

ดวงตากลมโตพริ้มหลับลงพร้อมกับแย้มปากรับจูบอ่อนโยนที่เขากำลังจะปรนเปรอให้แต่โดยดี เลื่อนสองฝ่ามือนุ่มลูบไล้แผงอกกว้างแผ่วเบา ไต่ขึ้นไปตามบ่าหนาช้าๆ ก่อนแทรกปลายนิ้วเรียวเล็กเข้ากับกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มแถวท้ายทอยได้รูปอย่างพร้อมใจ ยินดีมอบจูบแสนหวานให้ผู้ชายที่รักและคิดถึงเป็นที่สุดด้วยความเต็มใจ ท่าทีโอนอ่อนและตอบสนองจุมพิตได้อย่างดูดดื่มร้อนแรงไม่แพ้กัน ทำเอาคีแกร์นครางในลำคอแผ่วๆ ปรือตาขึ้นมาจ้องหน้าแม่ตัวแสบสุดที่รักอย่างแปลกใจ หากขณะนี้ก็ไม่อยากจะสนใจอะไรอีกแล้ว ขอเก็บเกี่ยวความหวานที่แสนจะคิดถึงนี้ก่อนแล้วกันทั้งคู่ต่างเฝ้าวนเวียนแลกจูบกันอย่างคนหิวกระหายเหมือนไม่ได้เจอะเจอกันมานานแสนนาน กว่าจะเป็นที่พอใจก็เล่นเอาต้องหอบหายใจเข้าปอดรัวๆ ราวกับว่าจะขาดใจตายด้วยกันทั้งสองคน สองแขนโอบกอดกันและกันเอาไว้แนบแน่น ต่างถ่ายทอดความรู้สึกคิดถึงให้อีกฝ่ายได้รับรู้จากสัมผัสแนบชิด ความผิดปกติที่สัมผัสได้ทำให้คีแกร์นต้องพึมพำถามเบาๆ“เป็นอะไรฮึ! คนดี”“หม่าม้าให้ไปดูงานแทนที่ญี่ปุ่นสองอาทิตย์”ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วอึดใจเมื่อได้ยินคำตอบจากปากอิ่ม ก่อนเอ่ยถามออกมาเบาหวิว“เมื่อไร”“พรุ่งนี้เช้า”‘

ภายในโบสถ์ใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งวันนี้ถูกประดับประดาด้วยซุ้มดอกไม้สีขาวหลากสายพันธุ์จนแลดูงดงามและส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ สมกับเป็นงานแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของทายาทสองตระกูลดัง แขกผู้มีเกียรติหลายร้อยชีวิตที่ถูกเชิญมาเป็นสักขีพยานต่างนั่งเรียงรายสองฟากฝั่งจนแน่นขนัดกันทั้งห้องโถงกว้าง หากกลับเงียบกริบเนื่องจากพิธีสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้นเมื่อเสียงเพลงส่งตัวเจ้าสาวดังขึ้นทำให้ทุกสายตาหันไปจับจ้องประตูโบสถ์กันเป็นตาเดียว พอประตูเปิดออกร่างระหงในชุดเจ้าสาวสีขาวเกาะอกและยาวพลิ้วทิ้งชายลากพื้นก็ปรากฏโฉมให้ได้ยลกันทั่วหน้า หากใบหน้าเจ้าสาวถูกคลุมด้วยผ้าลูกไม้เบาบางให้เห็นใบหน้าแสนงามแค่เพียงเลือนรางเท่านั้น มือเล็กข้างหนึ่งที่สวมถุงมือสีขาวจนถึงศอกถือดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ ส่วนมืออีกข้างคล้องไว้กับแขนของผู้เป็นบิดาที่ยืนยิ้มจนตาหยีอยู่ข้างๆเจ้าสัวอภิวัติพาร่างในชุดเจ้าสาวก้าวช้าๆ ไปตามพรมสีขาวที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง ท่ามกลางแขกเหรื่อที่ต่างลุกขึ้นยืนต้อนรับกันอย่างพร้อมเพรียง กระทั่งมาถึงเชิงบันไดหน้าแท่นพิธี ซึ่งมีร่างสูงใหญ่ในสูทสีขาวยืนเด่นเป็นสง่ารออยู่แล้ว เรียวปากได้รูปแต้มยิ้มน้อย