All Chapters of ฤดีซ่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 3 น้องเติร์ดกับพี่พลอย           นับตั้งแต่เกิดเรื่องแบบชุดหลุดออกไปคราวนั้น บริษัทซึ่งนิยามตัวเองว่าเป็นห้องเสื้อหรูหราและงามจับตาก็มีการรับดีไซเนอร์ใหม่ๆ เข้ามาหลายคน และก็ปลดทิ้งเพราะยอดขายที่ตกต่ำลง อีกทั้งสาวๆ ไฮโซกลุ่มลูกค้าหันไปนิยมแบรนด์ต่างประเทศอย่างโคลเอ ชาแนล กุชชีและปราดามากกว่า ทุกอย่างจึงดิ่งลงเรื่อยๆ        วงการแฟชั่นแทบจะไม่สนใจบริษัทเก่าตกยุคแห่งนี้แล้ว มองว่าชุดที่ออกขายเป็นชุดลิเกเชยๆ ด้วยซ้ำ กระทั่งมีคุณ ‘พชร’ ผู้บริหารคนใหม่เข้ามาและเลือกพลอยขวัญที่มีประวัติเสียให้เข้ามากุมบังเหียนการออกแบบใหม่ทั้งหมด หลายคนจึงตั้งตารอคอยวันที่เธอล้มไม่เป็นท่า        ความคาดหวังที่ผู้บริหารคนใหม่มีต่อเธอไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะก่อนหน้านี้ธุรกิจของบริษัทค่อนข้างซบเซา แม้ว่าเธอจะเคยมีโอกาสช่วยเตรียมคอลเล็กชันห้องเสื้อชั้นสูงตอนสมัยฝึกงานมาก่อน รวมไปถึงเคยทำงานระยะส

“คุณเติร์ดเรียนจบอะไรมาหรือคะ” พลอยขวัญนึกสนใจจึงถามต่อ        “จบบริหารธุรกิจครับ” เขาสบตาเธอ เห็นได้ชัดว่าดวงตาเป็นประกาย “เรียกผมว่าน้องเติร์ดก็ได้ครับ”        “ยินดีค่ะน้องเติร์ด”        คุณชูศักดิ์สะดุ้งนิดๆ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครทันสังเกต คุณชูศักดิ์เริ่มออกอาการอยากจะเอ่ยคำทักท้วง แต่นายแบบที่ชื่อเติร์ดหันมาสบตา ดวงตาล้ำลึกมีประกาศอำมหิตวาบขึ้น คุณชูศักดิ์จึงสงวนคำพูด พลอยขวัญกลับคิดว่าเด็กคนนี้เล่นหูเล่นตากับคณะกรรมการเก่งดี        “ผมขอเรียกคุณว่าพี่พลอยนะครับ”        “ได้ค่ะ”        “ขอบคุณครับ!”        ยิ้มแฉ่งเหมือนเจ้าหยูกหมาน้อยเลยแหะเด็กคนนี้... ความเก่ง ความอ่อนเยาว์และรูปโฉมล้วนเป็นปัจจัยท

“อ่ะแฮ่ม พี่จะอธิบายขั้นตอนการทำงานของเราคร่าวๆ นะคะ”        พลอยขวัญปรบมือสามครั้ง เรียกความสนใจให้กลับมาที่เนื้องาน “เมื่อไอเดียของเราได้รับการปรับแก้และอนุมัติ เราจะเริ่มลงมือออกแบบโดยใส่คอนเซ็ปลงไป เลือกวัสดุโดยกำหนดจากคุณภาพและราคา จากนั้นเราก็จะทำตัวต้นแบบเพื่อทดสอบว่าสวยงามและได้รูปทรงที่ถูกต้อง เมื่อได้รับการอนุมัติแล้ว เราถึงจะทำการผลิตเสื้อผ้าออกมาทำการตลาดเพื่อเปิดตัวสินค้าเพื่อให้ผู้บริโภครับรู้และมาซื้อเสื้อผ้าของเรา ตามทันมั้ยเอ่ย”        “ครับ”        “นอกจากนักออกแบบแล้ว เรายังต้องประสานงานกับช่างตัดผ้า ช่างแต่งเสื้อ นักวิจัยและพัฒนาเกี่ยวกับผ้าแล้วก็นักการตลาด... อ้อ พี่โข่งมาพอดีเลย”        พี่โข่งเป็นนักขึ้นแพทเทิร์นมือหนึ่ง เรียกว่าเป็นอาวุโสของบริษัทเลยก็ว่าได้ นิสัยน่าคบหาคนหนึ่ง เมื่อทราบข่าวว่าพลอยขวัญกลับเข้ามาทำงานอีกครั้ง พี่โข่งก็เป็นคนเดี

วันต่อมา…        ข่าวทางโทรทัศน์รายงานว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนจากเพตากอนได้รับเบาะแสว่าบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ขนสินค้ามากถึงยี่สิบตู้คอนเทนเนอร์จากท่าเรือกรุงเทพ จุดมุ่งหมายคือเกาะฮ่องกงซึ่งทราบกันดีว่าเป็นจุดขนถ่ายสินค้าส่งต่อถึงประเทศจีน รายการสำแดงระบุว่าเป็นซากเครื่องใช้ไฟฟ้าหนักสามร้อยตัน แต่เมื่อเจ้าหน้าศุลกากรของฮ่องกงร่วมกับหน่วยงานของสหรัฐเปิดตู้สินค้าเพื่อตรวจสอบ ก็พบอุปกรณ์เรือดำน้ำ เครื่องยิงลูกระเบิด ลำกล้องปืนกล อุปกรณ์รหัสวิทยุ คอมพิวเตอร์สำหรับใช้ภาคสนามซึ่งยังมีข้อมูลทางทหารอยู่ ซึ่งของเหล่านี้ถือว่าเป็นความลับทางทหารของเพตากอน อย่างไรก็ตามทางการไม่อาจแจ้งข้อหาใดได้ เพราะบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ซื้อของเหล่านี้มาอย่างถูกกฎหมาย        อนึ่งบริษัทอี้หวง อินดัสทรีส์ มีกลุ่มทุน Frost International อยู่เบื้องหลัง        กลุ่มทุน Frost International...        ตราสัญล

ผลการพิจารณาตัดสินในวันนั้นทันทีว่าเบื้องบนเลือกงานของพลอยขวัญ        ยี่หวาช๊อก ตรงดิ่งไปโวยวายหน้าแดงก่ำใส่พี่บุ้งทันที “หมายความว่ายังไงคะ ทำไมยี่หวาถึงแพ้!”        “คงเพราะกังหันวัดแชกงหมิวอานุภาพแรงน่ะ” พี่บุ้งตอบติดตลก        “หา?!”        ยี่หวาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง พร่ำโวยวายไม่หยุด พี่บุ้งนั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ที่หลังโต๊ะทำงาน รับฟังอย่างใจเย็น “ก็อย่างที่พี่บอก ถึงแม้ว่าเธอจะยื่นเสนอต้นทุนราคาต่ำที่สุด แต่เบื้องบนเลือกแผนงานเรียบง่ายอย่างการเลือกวัสดุและขายในราคาสมเหตุสมผลมากกว่า มันคือการรักษาชื่อของบริษัทในระยะยาว”        ยี่หวากระแทกตัวลงนั่ง เขย่าขาอย่างหงุดหงิด ไม่ยอมรับคำตัดสิน “ดูก็รู้ว่ายี่หวาเขียนแผนงานออกแบบที่ตรงใจฐานลูกค้าของบริษัทมากกว่า แถมยังลดต้นทุนให้อีก ทำแบบนี้แสดงว่ายัยนั่นต