All Chapters of ซีรีส์ คนโฉดคลั่งรัก (Nc35+): Chapter 111 - Chapter 120

“อ่า อือ คุณฮัฟ...ยะ...หยุดเถอะค่ะ อือ”หล่อนบิดร่างไปมาบนตักหนา ยิ่งบิดเร่าเคลื่อนไหวยิ่งทำให้ความเป็นบุรุษของคนตัวโตตื่นตัวบดเบียดไปกับก้นน้อยที่บดเบียดเสียดสีไปมา สองมือใหญ่ที่มีมือน้อยกุมรั้งให้หยุดเขาก็เคลื่อนไหวรวดเร็วถลกดึงรั้งเสื้อยืดตัวใหญ่ของเมณิษาออกทางหัวอย่างรวดเร็ว และไม่นานก็เปิดเผยให้เห็นอกสวยงามอวบอูมที่เบียดดันซุกในยกทรงสีฟ้าอ่อนของเจ้าหล่อน “อ่า อย่าห้ามฉันเลยหนู ให้ฉันเถอะ นานเหลือเกินที่ไม่ได้กลิ่นหอมๆ แบบนี้ ฉันอยากฟัดเธอจินนี่ อ่า อืม” เอ่ยเสียงแหบพร่าพร้อมบีบขยำสองเต้าแล้วผละมือใหญ่ออกจากเต้าทั้งสองที่บีบขยำมาปลดตะขอยกทรงทางด้านหลังของเมณิษา ตอนนี้ร่างน้อยของหญิงสาวอ่อนปวกเปียกไร้แรงต่อต้าน หล่อนโอนอ่อนคล้อยไหวไปตามสัมผัสหวามของหนุ่มใหญ่ “อือ คุณฮัฟ จินนี่ อ่า หนูไม่ไหวแล้ว หนูร้อน อ่า”ร่างน้อยกึ่งเปลือยบิดเร่าเสียวซ่านครางรัญจวนไปมาบนตักหนา สองมือใหญ่กอบกุมสองเต้าบีบขยำทั้งสองหนักหน่วง ปากหนาขบเม้มซอกคอระหงที่บิดเร่าส่ายไปมาตามแรงเสียวซ่าน เหงื่อไคลผุดขึ้นตามนวลหน้าเนียนเรียวลิ้นสากไล้เลียถูไถกลืนกินเหงื่อของคุณแม่ลูกหนึ่ง “อ่า ฉันก็ไม

“อ่า เล็กเหลือเกินหนู หนูยังเล็กและคับแน่นเหมือนเดิม อืม” เขาครางพร่าเมื่อพยายามดุนดันนิ้วใหญ่เข้าไปในโพรงสวาทฉ่ำน้ำของเมณิษา แค่นิ้วยังขนาดนี้ถ้าเป็นเอ็นเนื้อกลางหว่างขาของเขาหล่อนจะแน่นแค่ไหนและตอดรัดเขาแรงแค่ไหนกันนะ แค่คิดก็เสียวถึงลำไส้ใหญ่แล้ว“อือ จินนี่ฉันต้องการเธอทูนหัว โอว์...เสียว...ไม่ไหวแล้ว อือ ฉันจะไม่รอแล้วเด็กดี” พูดจบก็เคลื่อนร่างไปคร่อมทับร่างน้อย มือใหญ่เคลื่อนไปกดข้อมือเล็กที่รวบไว้เหนือหัวของหญิงสาวพร้อมกับอีกมือจับเอ็นเนื้ออุ่นร้อนเคลื่อนมาบดเบียดกับความฉ่ำแฉะของเมณิษาก่อนจะกระแทกเร่าไปสุดลำกายอุ่นร้อนของตนเอง“อ่ะ อือ เจ็บ!” ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อและน้ำตาบิดเบี้ยวไปมาด้วยความเจ็บปวดกลางร่างเมื่อความใหญ่โตของหนุ่มใหญ่กระแทกเข้ามาหาจนจุกลิ้นปี่“อ่า แน่นเหมือนเดิมจินนี่ เธอเป็นของฉันจำไว้ โอว์ เสียว...โยกนะคนดี อ่า” ไม่สนใจว่าสีหน้าของเมณิษาจะยินดีหรือไม่กับการที่เขากระแทกแก่นกายร้อนสอดประสานในร่างของเธอ เขาสนใจแต่ความเสียวซ่านที่ตอดรัดเร่งเร้าให้เขาขยับมากกว่าตอนนี้“อือ เจ็บ...ออกไป......จินนี่เจ็บคุณฮัฟ อือ อ่า” หล่อนเจ็บกลางกายสาวที่คนตัวกำลังขยับเสียดสีและเสีย

“เจสันรอแม่ครับคุณย่า เมื่อไหร่แม่จะมาครับ”“เดี๋ยวมาครับ”“แล้วแด๊ดคือใครครับ แด๊ดของเจสันจริงเหรอครับ เจสันมีแด๊ดด้วยเหรอครับ” หนูน้อยถามต่อ เพราะตั้งแต่เล็กจนตอนนี้แม่ของเขาไม่เคยพูดถึงพ่อของเขาเลยสักครั้ง“มีสิครับ เจสันมีแด๊ด มีแม่ มีย่า และแด๊ดกับแม่ของจินนี่ของเจสันยังคุยงานยังไม่เสร็จเลยกลับช้าจ้ะ”“แต่เจสันถูกอุ้มมานะครับ และผู้ชายคนนั้นก็ดูใจร้ายกับแม่มากครับคุณย่า” หนูน้อยยืนขึ้นพร้อมทำท่าทางและสีหน้าลอกเลียนแบบของผู้เป็นพ่อตอนที่สั่งให้คุณลุงคนเมื่อกี้อุ้มตนเองขึ้นรถมา“คิกๆ เจสันลูก คนดูใจร้ายคนนั้นแด๊ดของหนูนะลูก” มาเรียขำเอ็นดูหลานชายพร้อมกับฉุดดึงให้นั่งลงเหมือนเดิม“ไม่ๆ แด๊ดของเจสันต้องไม่ใจร้ายหน้าดุแบบนั้นครับ แถมทำให้แม่ร้องไห้ด้วย เจสันไม่อยากได้แด๊ดแบบนั้น แต่เจสันอยากมีแด๊ดใจดีแบบลุงคนเมื่อกี้ครับ คนนั้นเป็นแด๊ดเจสันได้ไหมครับ” หนูน้อยพูดจริงจังพร้อมส่ายหัวแรงๆ ว่าไม่ต้องการฮัฟเป็นพ่อ“เด็กน้อยของย่า ลุงแอนดริวมาแทนที่ของแด๊ดฮัฟไม่ได้หรอกนะลูก ทำไมหนูถึงไม่อยากได้แด๊ดหน้าดุล่ะจ๊ะ”“ก็เขาทำให้แม่จินนี่ร้องไห้”“อือ งั้นก็ไม่ต้องมีแด๊ดเนาะลูก มีแค่แม่จินนี่กับย่า

แอนดริวจะกลับแต่ก็แวะไปยังที่ประจำของตัวเองที่ชอบไปนั่งดื่มเวลาเครียดๆ หรือเวลาเหงา เขาเดินเข้ามาในร้านประจำไปนั่งที่บาร์แล้วสั่งเด็กให้จัดบรั่นดีมาให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ก่อนจะดื่มก็มองไปยังผู้มาใหม่ที่วางกระเป๋าถือไว้แล้วนั่งลงข้างๆ ตนเอง ที่บาร์ที่เขานั่งเป็นที่เหมาะสำหรับคนที่มาคนเดียวเหมือนเขาและเธอคนนี้คงมาคนเดียวเหมือนเขาเหมือนกัน มือใหญ่คว้าแก้วบรั่นดีตรงหน้าขึ้นมากระดกดื่มแล้ววางแก้วกระแทกลงที่เดิม พร้อมบอกเด็กนำรินบรั่นดีใส่แก้วเดิมให้ตนอีกครั้ง “น้องขอพี่แบบนี้แก้วหนึ่งนะ” น้ำเสียงใสสั่งเด็กในนำบรั่นดีมาให้ตนเองหนึ่งแก้ว หล่อนมาคนเดียว หล่อนนอนไม่หลับ ยิ่งวันแต่งงานใกล้เข้ามาก็ยิ่งทำให้กลัดกลุ้มใจนอนไม่หลับ แอนดริวมองดูคนที่สั่งเหมือนตนเองและจำน้ำเสียงเล็กสดใสของอีกคนได้จึงหันไปดูและก็ใช่เธอจริงๆ ด้วย “แคทเธอลีน” “แอนดริว” ต่างฝ่ายต่างเรียกชื่อกัน “คุณมาทำอะไรที่นี่” แอนดริวถามพร้อมกับกระดกบรั่นดีเข้าปากจนหมดแก้วที่สอง “ถามแปลก ฉันก็มาเที่ยวสิ แล้วคุณล่ะไม่ได้มากับฮัฟเหรอ” หล่อนถามถึงคู่หมั้นของตนเอง เพราะปกติสองคนนี้มักไป

ฮัฟจ้องมองร่างเล็กที่นอนขดตัวในอ้อมกอดตัวเองในความมืด เขาไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริง เขาได้นอนกอดแม่เลขาสาว หลานสาวของตัวเอง และแม่ของลูกของเขาด้วยเช่นกัน ไม่อยากเชื่อว่าเมณิษาจะเป็นคนที่เขาอยากกอด เขาไม่อยากเชื่อว่าเด็กคนนี้คือคนที่เขาอยากผูกรั้งติดไว้กับตัว เขาไม่อยากปล่อยให้เธอไปไกลเลยสักครั้ง แต่เมื่อหลายปีก่อนเขาจำต้องปล่อยไปเพราะเขาเป็นคนผิด เข้าใจผิดไปเองคนเดียวจนทำร้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้น และตอนนี้เธอก็ยังเหมือนเดิมจะแตกต่างเปลี่ยนไปก็ตรงที่เต็มไม้เต็มมือเขากว่าเดิม “เธอเป็นของฉันคนเดียวจินนี่” พึมพำในความมืดแล้วก็กระชับอ้อมกอดร่างเล็กแน่นกว่าเดิม ก่อนจะหลับตานอนตามคนในอ้อมกอด และไม่นานเสียงลมหายใจของเขาก็ดังสม่ำเสมอสอดประสานไปกับเสียงลมหายใจของเมณิษา ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูห้องนอนดังขึ้นรบกวนคนนอนหลับข้างในแต่เช้า ทำให้ฮัฟที่เพิ่งหลับได้ไม่นานต้องดีดตัวลุกตื่นขึ้นมาดูว่าใครมารบกวนด้วยความหงุดหงิด ส่วนเมณิษาก็ยังนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนเดิม “ใครมาแต่เช้าวะ” บ่นกับตัวเองขณะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวหนาของตนเองไว้ เพราะเขาไม่