All Chapters of ซีรีส์ คนโฉดคลั่งรัก (Nc35+): Chapter 121 - Chapter 130

หลังจากมื้อเช้าจบลงฮัฟก็เอ่ยขึ้นบอกทุกคนโดยไม่ได้สนใจว่าเจ้าตัวเขาจะยอมไปกับตนเองไหม และแม่ของตนเองจะอนุญาตไหม เขารู้แต่ว่าเขาต้องได้ก็คือต้องได้ และเรื่องอะไรเขาจะสนใจลูก ลูกน่ะเขารัก แต่ทำไมลูกของเขาถึงกวนตีนแบบนี้ กวนไม่พอแถมยังไม่ชอบหน้าของเขาอีก และยังขัดแข้งขัดขาเขาทุกครั้งเมื่อเขาจะใกล้แม่ของลูก “แม่ดูแลหลานแม่หน่อยนะครับ ผมจะพาเมียไปอยู่ข้างนอก ออ ไม่ต้องพาไปกวนหูกวนตาผมล่ะ ผมไม่อยากจะเตะลูกชายตัวเองตายคาตีน” ฮัฟเอ่ยกระด้างแล้วจ้องมองหน้าลูกชายที่เม้มปากแน่นพร้อมกับยักคิ้วเยาะเย้ยหนูน้อยประกาศชัยชนะของตัวเอง “จินนี่ไม่ไปนะคะ จินนี่....” “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันจินนี่ ส่วนลูกให้แม่ดูแลเนี่ยแหละ ส่วนเธอฉันมีอะไรจะทำด้วยเยอะมาก ที่ห้องชุดส่วนตัวของฉันมีอะไรสนุกๆ รอเธออยู่เยอะเด็กน้อย” ท้ายประโยคเขาเอ่ยแหบพร่าพร้อมกับยกมือลูบไล้ริมฝีปากหนาตัวเองก่อนจะดูดนิ้วโป้งตัวเองอวดโชว์แม่ของลูก “ฮัฟเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ ลูกควรจะปรับตัวเข้าหาลูกและทำให้ลูกรักไม่ใช่ทำแบบนี้ จะแยกแม่แยกลูกเขาแบบนี้ไม่ได้ แม่ไม่ยอม” มาเรียเอ่ยบ้าง นางไม่เห็นด้วยและไม่สนับสนุนให้ฮัฟพ

“ผมทานมาแล้วครับ” แอนดริวตอบปฏิเสธ เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถสู้หน้าหญิงสาวได้“ไม่เป็นไรค่ะฮัฟ ฉันไปคนเดียวได้ค่ะ” แคทเธอลีนเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินคำปฏิเสธของแอนดริว“ขอโทษด้วยนะ ผมไปไม่ได้จริง” เขาไปได้แต่ไม่อยากจะไป เพราะวันนี้ตั้งใจจะทานเนื้อสาวของเมณิษาตอนพักเที่ยงกลางวัน“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็คุณยุ่ง” หล่อนพูดจบก็เดินออกไปโดยไม่คิดจะทักเมณิษาและแอนดริวแม้แต่คำเดียว และทั้งสองก็ไม่คิดจะทักทายหล่อนเช่นกัน ด้วยต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ชอบตนเองปัง!เสียงแคทเธอลีนกระแทกประตูห้องปิดสนิทแล้วฮัฟก็เอ่ยขึ้น“นายควรไปนะแอนดริว ไม่ใช่โกหกแบบนี้” ฮัฟเอ่ยอย่างรู้ทันแอนดริว“ผม....” แอนดริวไม่รู้จะพูดยังไงเพราะเขาไม่อยากจะอยู่ใกล้หล่อน ตั้งแต่วันนั้นเขาพยายามบอกตัวเองให้ตัดใจจากหล่อน เพราะยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้“ตามเธอไปสิแอนดริว เรื่องงานค่อยมาบอกฉันก็ได้ ไปทานข้าวกับเธอซะ”“ผมไปได้ใช่ไหมนาย”“ได้สิ รีบไปเดี๋ยวจะตามไม่ทัน”“ครับ งั้นผมไปนะ เรื่องงานวันนี้ผมรายงานตอนกลับมานะครับ”“พรุ่งนี้ก็ได้ งานชิ้นนี้ไม่ได้สำคัญมาก”พูดจบก็มองแอนดริวสาวเท้าเร็วๆ ออกไปจากห้องทำงานของตัวเอง แล้วพอประตูห้อ

“อ่า เด็กดีของฉันพร้อมรึยังจ๊ะ เผียะ! ”พูดจบมือใหญ่ก็ฟาดหน้านวลสวยชื้นเหงื่อไปเต็มแรงจนหน้าของหล่อนหันไปตามแรงตบโดยที่เธอเองก็ไม่ได้ตั้งตัว และเสียงโต้ตอบกลับมาของเมณิษาพร้อมกับที่เธอหันกลับมาแหงนเงยเผชิญหน้ากับเขายิ่งทำให้เขาคึกคะนอง“จินนี่ไม่เจ็บ” แม้จะเจ็บจนเลือดปากแตกจนรับรู้ถึงความเค็มของเลือดในปากแต่เมณิษาก็ยังลูบแก้มตัวเองเหมือนกับว่าไม่รู้สึกอะไร หล่อนเจ็บแต่ความเจ็บที่กระแทกมาเมื่อกี้มันทำให้หล่อนรู้สึกว่าเขาต้องการหล่อนและรักหล่อนเผียะ!มือใหญ่ฟาดเต็มแรงใส่หน้าของสาวเจ้าอีกครั้ง หล่อนเป็นคนเดียวที่ทนเขาได้ และก็ชอบให้เขากระทำแบบนี้ด้วย เขาเสพความเจ็บปวดจากกายเธอและเธอก็เสพติดความเจ็บปวดที่เขามอบให้"อือ ตบจินนี่อีกค่ะคุณฮัฟ"เผียะ!สิ้นคำขอของหญิงสาวดวงหน้างามก็หันไปตามแรงตบของมือใหญ่อีกครั้ง"อือ แบบนี้ชอบไหมจินนี่ อ่า" คนตัวโตเคลื่อนเดินมายืนซ้อนอยู่ข้างหลังของหล่อน แล้วใช้มือใหญ่ดึงกระชากผมเมณิษาจากทางด้านหลังแล้วบีบคางเล็กให้เอี้ยวหันมารับจูบหนักหน่วงของตนเอง“อ่ะ อือ” เสียงครางอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากปากของทั้งสองที่บดบี้กันอยู่“อ่า เป็นยังไงบ้างเด็กน้อย เธอเจ็บรึเป

“โอว์ ไม่ไหวแล้ว จะแตกแล้วหนู อ่า ฉันจะแตกแล้วจินนี่ อ่า”“อ่า จินนี่ก็ไม่ไหวค่า...ซี้ดดด อือ”พั่บ! แอ๊ด! พั่บ!ตอนนี้เสียงขาโต๊ะไหวโยกไปมาแล้วคนตัวโตที่สอแทรกอยู่ด้านหลังของเมณิษาก็โหมเร่งความดุดันดิบเถื่อนของตัวเองพร้อมกับตบก้นงามงอนเร่งเร้าไปด้วย และไม่นานทั้งสองก็ไปถึงความสุขเมื่อเมณิษากระตุกเกร็งร่างพร้อมกับตอดรัดน้ำสวาทของจนปริแตกออกมา“โอว์ ดีเหลือเกิน”พั่บ! พั่บ! พั่บ!โครม!เมื่อความสุขเดินทางมาถึงเสียงโต๊ะทำงานก็พังครื้นลงไปกับพื้นเช่นกัน เมื่อขาโต๊ะข้างหนึ่งหักพร้อมกับแรงกระแทกวินาทีสุดท้ายที่หนุ่มใหญ่กระแทกเร่า และโชคดีที่เมณิษาไม่ร่วงพังไปกับโต๊ะทำงานเมื่อฮัฟนั้นกอดรั้งหล่อนไว้ทัน“อ่า โต๊ะพัง”ฮัฟเอ่ยเสียงพร่ามองผลงานของตัวเองเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นพร้อมกับขบเม้มไหล่มนของคนตัวเล็กที่ตนโอบอุ้มไว้ทันและเอ็นอุ่นร้อนของเขาก็ยังแทรกประสานกับร่างเล็กอยู่เช่นเดิม ส่วนเมณิษารู้สึกใจหายวาบเมื่อคิดว่าตัวเองจะตกลงไปพร้อมกับโต๊ะที่หักพัง แต่ไม่ตกเพราะถูกอ้อมกอดแข็งแรงของฮัฟกอดรั้งไว้ และหล่อนก็หน้าแดงซ่านเมื่อเห็นโต๊ะที่พังตรงหน้า‘บ้า! คนหื่น เอาจนโต๊ะพัง คนรุนแรง’ หล่อนพึมพำใ

“ไม่ไป ฉันจะคุยที่นี่” “เนี่ยไงคุณกลัวผมแคทเธอลีน” เขาเน้นท้ายประโยคอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้หล่อนเม้มปากแน่น แอนดริวเลยแอบกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หล่อนสังเกตเห็น ก่อนจะใส่เชื้อเพลิงต่อ “กลัวก็ยอมรับมาเถอะแคทเธอลีน อย่าปากแข็งหน่อยเลย” “ไม่! ก็บอกว่าไม่ไงล่ะ ฉันไม่ได้กลัวคุณ” หล่อนปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ได้กลัวแต่ไม่ยอมไปคุยในที่ส่วนตัว แบบนี้เขาเรียกว่ากลัวนะแคทเธอลีน” แอนดริวยังคงยั่วอีกฝ่ายต่อไป และเขาเชื่อว่าอีกไม่นานแคทเธอลีนต้องหลงกลเขาแน่นอน และก็จริงด้วย “ก็ได้ จะไปคุยที่ไหนว่ามาสิ คนอย่างฉันไม่เคยกลัวนายอยู่แล้วแอนดริว ออ รีบกินด้วยล่ะ ฉันมีเวลาไม่มาก” หล่อนบอกเขาพร้อมผลักจานอาหารตรงหน้าออกจากหน้าตนเองแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมากระดกดื่มเมื่อรู้ว่าตอนนี้ตัวเองพลาดแล้วที่ปล่อยให้ความอยากเอาชนะครอบงำตัวเอง จนลืมไปว่าระหว่างที่อยู่ในที่ส่วนตัวนั้นแอนดริวจะทำอะไรตนเองก็ได้ หึหึ “ไปสิ ผมอิ่มแล้ว ไปตอนนี้เลย จะไปคุยที่ไหนดีล่ะ ไปห้องผมไหม” “ไม่! ฉันจะไม่ไปห้องนาย” “งั้นบ้านคุณไหมล่ะ” “ไม่! ฉันจ