All Chapters of ซีรีส์ คนโฉดคลั่งรัก (Nc35+): Chapter 91 - Chapter 100

“พ่อโตกรักหนูพร้อมนะครับ” ปลายจมูกโด่งก้มลงไปหอมหน้าผากเล็กของลูกน้อย และเหมือนลูกน้อยจะเข้าใจเขาจึงยิ้มตอบและส่งเสียงร้องแง้ๆ“รักพ่อเหมือนกันใช่ไหมครับ จำไว้นะครับหนูมีพ่อคนเดียวเท่านั้นชื่อขันโตก หนูไม่มีพ่อชื่ออื่นนอกจากพ่อ” พูดพร้อมกับวางลูกน้อยในอ้อมกอดไว้บนที่นอนที่ปูไว้ข้างๆ แล้วเขาก็ล้มตัวนอนตะแคงโอบกอดลูกน้อย“นอนนะครับ”เขาเพิ่งเคยได้อยู่กับลูกน้อยสองคนและไม่รู้ต้องทำยังไงด้วยกลัวว่าพร้อมใจจะร้องไห้จึงพยายามกล่อมหนูน้อยนอนกับฟูกนอนนุ่มข้างๆ ทั้งๆ ที่ในห้องก็มีเปลนอนของเด็กอยู่ แต่เขาไม่รู้ไงว่าต้องเอาหนูน้อยนอนที่ไหน ส่วนคนที่บอกว่าจะไปหาอะไรทานก็ไม่ได้ลงไปข้างล่าง เธอแกล้งเดินลงส้นเท้าหนักๆ ลงบันไดแล้วแอบเดินย่องขึ้นมาแง้มประตูดูว่าเขาจะทำยังไงเมื่อได้อยู่กับลูกน้อยสองคน หงส์หยกมองภาพของขันโตกกับลูกบนเตียงแล้วยิ้ม และหัวใจสาวก็เต้นแรงพองโต ‘ทำไมนะ ทำไมคุณโตกต้องใจร้ายกับหยกด้วยก็ไม่รู้ คุณรู้ไหมหยกไม่เคยมองใครเลยนอกจากคุณ หยกพยายามจะลืมและเกลียดคุณกลับเหมือนที่คุณบอกว่าเกลียดฉันแล้ว แต่ยิ่งพยายามหยกก็ยิ่งรักคุณ คนเลว!’ หล่อนได้แต่บอกตัวเองในใจแล้วปิดประตูห้องนอนแล้วเดินไป

“คุณย่าคะคุณโตกไม่ยอมให้หยกอุ้มลูกเลยค่ะ จะจับจะกอดจะหอมก็ไม่ได้ นั่นลูกหนูเหมือนกันนะคะ” เธอเดินเข้ามาหาคุณย่าในห้องนั่งเล่น และตามหลังมาคือชงคม ไม่ไหวแล้ว เขาจะกีดกันเธอกับลูกแบบนี้ไม่ได้ พร้อมใจก็เป็นลูกเธอเหมือนกัน เขาให้เธออุ้มลูกได้เฉพาะตอนที่อยากให้ลูกดูดนมเธอเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นก็ไล่เธอไปให้พ้นหน้า เป็นแบบนี้หล่อนก็ไม่ไหวนะ หล่อนอยากอยู่กับลูกตลอดเวลาแบบเขาบ้าง“ให้ย่าทำยังไงได้ล่ะลูก ขนาดย่าอยากอุ้มเหลนย่ายังไม่ค่อยได้อุ้มเลย พ่อตัวดีอุ้มติดตัวไปไหนมาไหนด้วยตลอดเลยหนูหยก” คนแก่เงยหน้าจากหนังสือธรรมะมามองหน้าของหลานสาว และยิ้มให้สัตวแพทย์หนุ่มที่ยกมือไหว้ตนเอง“ไหว้เพระเถอะพ่อคม แล้วงานแต่งงานเตรียมถึงไหนแล้วล่ะ อย่าสนใจเลยคนหวงลูก เตรียมงานแต่งงานตามแผนเราให้เสร็จดีกว่าลูก”แสงหล้าเอ่ยถามถึงงานแต่งงานหลอกๆ เพื่อจะดักจับคนปากดีปากแข็งอย่างหลานชายตัวเอง เพราะชื่อว่ายังไงขันโตกก็ต้องออกมาทำลายงานแต่งงานแน่ ไม่มีทางที่หลานชายนางจะยอมปล่อยหงส์หยกไปให้ชายอื่นแน่นอน เลี้ยงมาแต่เด็กแม้จะสร้างอะไรมาบดบังความรู้สึกก็ไม่สามารถปิดบังนางได้หรอก“ใกล้เสร็จแล้วครับ แต่คุณย่าผม....”“ไม่

“พวกมึงสองคนเอาของไปเก็บแล้วไปกินเหล้าข้างนอกกัน วันนี้กูอยากเมา เธอดูแลหนูพร้อมให้ดีล่ะ หวังว่าจะเป็นแม่ที่ดีได้นะ” สั่งลูกน้องทั้งสองแล้วท้ายประโยคก็เลี้ยวมาเหน็บคนตัวเล็กเหมือนเดิม “ค่ะ ฉันเป็นแม่ที่ดีได้ดีกว่าที่คุณคิดค่ะ คุณจะไปไหนก็ไปเลยค่ะ จะไปเอาใครก็เชิญ วันนี้ฉันจะดูลูกเอง” “แน่นอนอยู่แล้ว พ่อไปนะครับหนูพร้อม” พูดเสียงอ่อนโยนกับลูกน้อยในอ้อมแขนของหงส์หยกพร้อมกับโน้มก้มลงไปจุ๊บหน้าผากมนก่อนจะเดินออกไป ส่วนหนุ่มกับเตียนก็รีบเอาของคุณหนูน้อยไปเก็บเพื่อจะได้ตามนายหนุ่มของตัวเองไป ‘คนบ้า! คนระยำ! ทำไมใจร้ายกับหยกแบบนี้คะ คนไร้หัวใจ....คนเลว! ’ หล่อนตัดพ้อคนตัวโตในใจก่อนจะก้มลงยิ้มให้ลูกน้อยที่ลืมตาใสในอ้อมแขนของตัวเอง “ไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าวกับคุณย่าทวดกันนะคะหนูพร้อม” หล่อนอุ้มลูกน้อยเดินเข้าไปในบ้านเมื่อตอนนี้พ่อของหนูน้อยไม่อยู่แล้ว ยิ่งเห็นเขาเป็นแบบนี้หล่อนก็ยิ่งแน่ใจว่าหล่อนต้องการเขา ต้องการเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของขันโตก แม้เขาไม่ต้องการแต่เธอก็ยังยืนยันจะอยู่ข้างเขา แม้เขาไม่รักไม่ต้องการขอแค่ให้ได้อยู่เห็นหน้าร้ายๆ ของเขาในทุกๆ วันก็

อีกด้านหนึ่งบนชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ขันโตกเดินวนไปวนมาในห้องนอนของตัวเอง พร้อมกับมองไปยังลูกสาวตัวน้อยที่นอนดีดขาไปมาเหมือนกับมีความสุขอยู่ เขาเดินกำมือแน่นกัดสันกรามไปมาด้วยความกรุ่นโกรธหงส์หยก หล่อนกล้าดียังไงที่จะทิ้งเขาและลูกสาวตัวเล็กวัยเดือนกว่าไปแต่งงานกับผู้ชายอื่น “ไม่ได้! พ่อยอมให้หนูพร้อมขาดแม่ไม่ได้ และพ่อก็ต้องการแม่ของลูกด้วย” เดินไปหยิบซองการ์ดเชิญสีชมพูที่ได้มาเมื่อวานนี้แต่ไม่ได้เปิดซองอ่านรายละเอียดของงานว่ามีฤกษ์ดีเวลาเท่าไหร่ มือใหญ่ฉีกซองทิ้งแล้วโยนลงถังขยะ เดินกลับไปช้อนอุ้มพร้อมใจขึ้นแนบอกแล้วเดินก้าวยาวๆ ไปยังประตู้หอง “ไปตามแม่กันลูก แม่ของลูกต้องไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น ต้องเป็นของเราสองคนพ่อลูกเท่านั้นหนูพร้อม” พึมพำกับลูกน้อยที่ส่งเสียงร้องราวกับดีใจเหมือนเข้าใจความหมายของผู้เป็นพ่อ ขันโตกอุ้มลูกเดินมายังชั้นล่างของบ้านที่มีแขกเหรื่อเดินขวักไขว่ไปมาในบ้าน และหน้าบ้านสถานที่จัดงานก็เต็มไปด้วยดอกไม้สวยงาม มองไปข้างหน้าก็เห็นเวทีที่ตอนนี้เจ้าบ่าวเจ้าสาวในชุดไทยได้ขึ้นไปด้านบนแล้ว คงถึงฤกษ์ดีกันแล้ว “หยุด!” ตะโกนสั่งชงคมที่กำลังด

“เดี๋ยวฉันไปเอาแหวนก่อน ส่วนทะเบียนสมรสฉันยังไม่พร้อม แค่แต่งงานก็พอแล้ว ทุกคนก็รู้แล้วว่าฉันมีเมียและมีเธอเป็นเมีย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว” เขาบอกเธอ เพราะเขายังไม่คิดถึงเรื่องผูกพันธะขาดอย่างทะเบียนสมรสไว้ เขาอยากคิดอะไรสักหน่อย“งั้นก็ไม่ต้องแต่งงานกับหยกค่ะ หยกต้องการความชัดเจนและความรัก ไม่ใช่แบบนี้” หล่อนผลักเขาถอยออกห่าง“อะไรของเธออีกหยก จะมากไปแล้วนะ ฉันยอมขนาดนี้ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉัน...ฉันต้องการเธอ” เขาหยุดพูดก่อนจะพุดต่อ เพราะเมื่อกี้เกือบเผลอพลั้งพูดคำว่า ‘รัก’ ออกไป เขาอาย เขายังไม่พร้อมแต่ก็ไม่อยากเสียหงส์หยกไปเช่นกันตอนนี้“คุณเห็นแก่ตัว ถ้าคุณพูดแบบนี้ไม่ต้องแต่งงานก็ได้ค่ะ หยุดทุกอย่างตอนนี้เถอะ”“ทำไมรั้นแบบนี้หยก เธอไม่เห็นดื้อแบบนี้เลยไม่ใช่เหรอ เธอต้องการอะไรอีก แต่งงานก็ยอมแล้ว”“ถ้าลำบากก็ไม่ต้องแต่งงานกับหยกก็ได้ค่ะ และอย่าอ้างว่าทำเพื่อลูก เพราะหยกไม่ต้องการ ถึงเราจะแยกทางกันหรือแยกกันอยู่เราก็ช่วยกันดูแลลูกได้”“แต่ฉันไม่ต้องการแบบนั้น ฉันต้องการเธอหยก”“งั้นก็บอกสิคะต้องการหยกเพราะอะไร หยกต้องการความรักด้วย ทะเบียนสมรสด้วย หยกอยากให้ทุกคนรู้ว่าคุณโตกเป็นสิทธิ์