All Chapters of PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Chapter 31 - Chapter 40

POV ni MathildaNagising ako nang magsimulang umuga ang eroplano dahil sa matinding turbulence. Madilim at mabigat ang kalangitan sa labas, habang ang mga kidlat ay humahati sa makakapal na ulap. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko—kinamumuhian ko talaga ang ganitong klase ng panahon.Sumulyap ako sa relo ko. Alas-dos ng hapon.Mukhang matagal-tagal rin pala akong nakatulog.Nang silipin ko sina Fredric at Paula, pareho silang tila natutulog—walang bulungan, walang galaw sa pagitan nila. Mahaba pa ang biyahe at nagsisimula na akong mainip. Baka mas mabuti pang matulog na lang ulit ako.Isinuot ko muli ang eye mask ko at hinayaang lamunin ako ng dilim. Unti-unting lumabo ang mga iniisip ko...Hanggang sa may narinig akong boses na bumulong malapit sa tainga ko.“Hey, puwede ba tayong mag-usap sandali?”Kung maaari lang sana akong sumagot ng, ‘Hindi, hindi puwede.’Ano na naman kaya ang gusto niya?Iniangat ko ang eye mask ko at tiningnan si Paula, saka marahang tumango.“Well,” panimu

POV ni Mathilda"Salamat sa pag-imbita sa akin sa bungalow mo — at pasensya na kung orange juice at pasta lang ang maibibigay ko."Matamis na ngumiti si Frank habang kagat ang isa pang hiwa. Totoo lang, ito ang pinakamagandang almusal na naranasan ko kasama ang isang lalaki.Isipin mo na lang kung nangyari ito kay Fredric — malamang nahimatay na ako ng ilang araw."Sobrang sobra na ito," masayang sabi ni Frank. "Hindi mo na kinailangang gumastos ng kahit ano. Tinutulungan mo ako nang walang hinihintay na kapalit, at nakaupo lang tayo rito, ninanamnam ang kamangha-manghang tanawin. Higit pa ito sa inaasahan ko."Gayunpaman, ang makasama siya ay tila pagtuklas sa isang bihirang uri ng kapayapaan — at marahil... pagkakaibigan din."Anyway," patuloy niya, "pawang tungkol sa akin ang pinag-uusapan natin. Kung hindi mo mamamasdan — mag-isa ka bang pumunta rito?"Uminom muna ako ng inumin ko bago sumagot. Kailangan ko ng sandali para isipin ang tamang mga salita. Hindi ko masabi sa kanyang k

POV ni MathildaHindi ko man lang inasahang makuha ang pahintulot ni Fredric — o bago ko pa baguhin ang sinabi ko: hindi ko inasahang magkaroon ng lakas ng loob na tanungin siya kung gusto kong sumama kay Frank.Wala nang gaanong halaga ang oras. Kung kaya naming magkasama ni Frank ngayong gabi, baka sakaling manatili pa ako nang kaunti.Naaalala ko pa ang kilig na dumaan sa akin nang itanong ni Frank kung gusto kong libutin ang isla at maghanap ng bagong matutuluyan. Walang lalaking nagtanong sa akin ng ganoong bagay noon — parang minsanang sandali sa buhay, at hindi ko hahayaang lumagpas ito.Tulad ng sinabi ko, karapat-dapat din ako sa kaligayahan. Ang mundo ay hindi umiikot lamang kay Fredric at Paula. Narito ako — si Mathilda — na karapat-dapat ding madama ang lasa ng kagalakan, kahit sa lumilipas na araw lamang."Salamat sa pagsama sa akin ngayon, Mathilda," nakangiting sabi ni Frank habang naglalakad kami. "Hindi ko akalain na ang babaeng unang tumingin sa akin na parang pagnan

POV ni Mathilda"Mathilda! Buksan mo ang pinto! Naririnig mo ba ako?"Ang matinis na boses ni Paula ay sumira sa aking mahalagang idlip. Ano bang gusto niya ngayon? Kanina pa siya kumakatok sa pinto nang sunod-sunod na parang nakasalalay dito ang buhay niya.Sinubukan ko siyang balewalain, pero sa huli ay sumuko rin ako — hindi na kaya ng mga tainga ko ang nakakainis niyang boses.Pinigilan ko ang aking inis, binuksan ko ang pinto at nakita ang kulot na demonyo mismo na nakatayo roon."Nag-masturbate ka ba?" tanong niya, itinaas ang isang kilay, ang tono niya ay may kasamang malaswang kasiyahan.Anong kalokohan?!Anong gandang tanong para batiin ang isang tao pagkatapos siyang gisingin."Pasensya na, Miss Paula. Natutulog ako," sabi ko, pinapanatiling kalmado ang aking tono. "May kailangan ka ba?""Oo, siyempre." Itinulak niya ako at umupo sa kama ko na parang siya ang may-ari ng lugar. "Gusto kong malaman kung kumusta ang naging pakikipag-usap mo sa lalaking iyon na pumunta para bisi

POV ni MathildaTinupad ni Paula ang kanyang pangalan.Dumating siya eksaktong isang oras pagkatapos ng tawag ni Mrs. Rosa—o dalawang oras pagkatapos niyang lumabas nang padabog sa kwarto ko kanina.Sa sandaling marinig ko ang katok, nagising ako agad.Sa halip na magtago o magpanggap na walang narinig, nagpasya akong harapin siya.Tapos na akong tumakas sa galit ni Paula.Hindi ko na hinayaang matagal siyang kumatok sa pinto. Sa ikatlong katok, binuksan ko ito."Mathilda."At naroon siya—si Paula. Pero sa ikinagulat ko, nakatayo si Fredric sa tabi niya.Mas nakakagulat pa—madilim na madilim sa labas.Anong oras na ba?"Mr. Fredric?" tanong ko nang may pag-iingat. "May problema po ba?""Akala ko patay ka na," blangko niyang sabi. "Dumating kami dito ng alas-kuwatro ng hapon, at ngayon mo lang binuksan ang pinto nang alas-diyes ng gabi.""Ano?" Muntik nang malaglag ang panga ko. Alas-diyes ng gabi?Talagang natulog ako nang ganoon katagal?"Pasensya na, Mr. Fredric."Yumuko ako, ibinab