Alle Kapitel von PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Kapitel 81 – Kapitel 90

POV ni FrederickNaka-fix ang mga mata ko sa headline na kumikislap sa screen ng telebisyon."Isang aksidente sa Silent Drop ang kumitil sa buhay ng asawa ng tanyag na CEO na si Frederick Liam Smith—ang tagapagmana ng pamilya Jones—na si Matilda Evelyn Brown. Hinihinalang pagpapakamatay ang insidente dahil sa natagpuang kemikal na thermite sa pinangyarihan. Bukod kay Matilda, ang isa pang biktima ay isang lalaking hindi pa nakikilala. Patuloy pang iniimbestigahan ang motibo ng pagpapakamatay, ngunit may malakas na hinalang may kaugnayan ito sa isyu ng pagtataksil sa pagitan ni Matilda at—""Lintian!"Pinatay ko agad ang TV. Bilis-bilis ang paghinga ko, at kumukulo ang dugo sa aking mga ugat. Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang media na maglabas ng ganitong kabigat at walang batayang paratang?Lumingon na sana ako para puntahan ang lola ko, ngunit pagpihit ko, nakatayo na siya roon sa likuran ko.— Ano bang problema, Frederick? — tanong niya sa mababa ngunit matalas na boses. — Bakit

POV ni FrederickApat na araw na ang lumipas nang wala si Matilda. Pagkatapos ilibing kahapon ang kabaong na naglalaman ng mga damit ni Matilda at ng abo ng kanyang katawan, wala na akong nagawa kundi ang manatiling tahimik sa aking kwarto, naghihintay ng isa pang yugto ng aking buhay.Ngayon ko lang napagtanto na ang pagkamatay ni Matilda ay nag-iwan ng napakalaking epekto, hindi dahil sa mga paratang na ibinato ng aking lola, kundi dahil mas lalo pang nadudurog ang aking puso.Gabi-gabi simula nang mangyari ang aksidenteng iyon, lagi kong napapanaginipan si Matilda. Pakiramdam ko nga ay nasa tabi ko lang siya, kaya't ang puso ko ay puno ng pangungulila at pangamba.Bakit ba ako naging ganoon ka-kampi at ka-higpit sa kanya noong araw na iyon? Bakit hindi ko na lang sinabi sa kanya nang tapat ang nararamdaman kong pagmamahal?— Frederick.Pinutol ng boses ni lola ang aking pag-iisip. Agad akong tumayo mula sa kama; tiyak na darating ang mga pulis para mag-imbestiga sa akin.Tumigil ak

POV ni FrederickUminom ako nang uminom para pakalmahin ang aking gulong-gulong isipan. Dalawang oras na ang lumipas mula nang umalis ako sa bahay, at ang puso ko ay nasa gitna ng matinding gulo.Kahit kaya ko pa ring makipag-ugnayan kay lola, hindi na ito tulad ng dati. Itinaboy niya na talaga ako, at dismayado na siya sa akin.Ito na ang pinakamasamang bangungot ko sa tanambuhay ko.Binale-wala ko ang mga tawag ni lola sa loob ng kalahating oras; gusto niya akong i-imbita sa hapunan.Hindi ko siya sinagot dahil... saan ko ilalagay ang pagmumukhang ito? Malinaw na tratuhin lang ako ng mga pinsan ko na parang basura.— Pasensya na sa paghintay.Ang pamilyar na pabango na iyon sa katawan, at ang kakaibang boses na iyon, ay biglang umabot sa akin.Nakangiti si Paula nang malawak habang tinatapik ang aking balikat.— Isa, dalawa... pitong baso! — tila binibilang ni Paula ang mga baso sa harap ko — Akala ko aabot ka sa mahigit dalawangpu at babagsak ka sa sahig.— Huwag kang magsalita nan

POV ni FrederickSa pagitan ni lola at Paula, nagpapalitan sila ng malamig at punong-puno ng paghamak na mga tingin. Ayoko nang humakbang pa o gumawa ng mas masahol pa, kaya hinawakan ko ang kamay ni Paula.— Tama na, aalis na tayo — sabi ko.— Bakit tayo aalis? Bingi ka ba? Ginawa lang ng lola mo ang isang bagay na makasasama sa iyo, Frederick! Hahayaan mo ba talagang mawala ang lahat ng iyong mga sasakyan—na binili mo gamit ang perang kinita mo sa pamamahala sa kumpanya ng pamilya—nang ganoon lang kadali? — sigaw ni Paula.Tumingin ako kay lola, na pinagkrus ang kanyang mga braso at itinaas ang kanyang baba na may kasamang mapang-uyam na ngiti.— Ang ginawa ni lola ay desisyon niya, at iginagalang ko iyon. Pakiusap na—Naputol ang aking sasabihin nang hablutin ako ni Paula sa braso at itutok ang baril sa aking ulo.Nagbago ang mukha ni lola, at sa isang iglap ay lumitaw ang pagka-alarma rito. Dalawang guwardiya ang tumakbo patungo sa amin, nakatutok ang kanilang mga baril kay Paula.

POV ni MathildaAng Grand Avenue Mall sa gitna ng Samoa ay mas mukhang isang labirinto ng nakatutulairat na karangyaan kaysa sa isang simpleng shopping center. Ang mga sahig na gawa sa marmol ay umaabot sa ilalim ng aking mga paa tulad ng isang walang katapusang makinang na plato ng yelo, na nagpapakita ng karangyaan na nararamdaman kong hindi ko man lang nararapat na makuha. Sa loob ng maraming oras, napasailalim ako sa walang awang pagsusuri ng mga fashion designer, naatasan akong magsuot ng damit mula sa mga pinakasikat na idisenyo na mukhang isang gintong hawla para sa akin, naipit sa matataas na takong na kasing-delikado ng isang nakamamatay na sandata, at natatakpan ng mga patong ng mamahaling pampaganda na sapat na upang itago ang mukha ng isang multo. Naramdaman kong para lamang akong isang props sa entablado — isang baguhan na artista na pinilit magsuot ng kostiyum na mas maliit sa kaniyang sukat at gumanap sa isang papel na hindi naman niya kailanman pinag-playan."Itaas mo