All Chapters of PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Chapter 41 - Chapter 47

POV ni MathildaBinuo ko ang bawat patak ng lakas ng loob na natitira sa akin para maging tapat kay Fredric.Hindi ko na nga alam kung bakit pa — siguro pagod na lang ako.Pagod na sa patuloy na pag-ipit sa sulok, pagsisi, at pang-aalipusta.Gusto ko nang matapos ito, sa alinmang paraan.Parusahan man nila ako o sirain ang pangalan ko sa harap ni Mrs. Rosa, wala na akong pakialam.Magdamag kong inisip ang pagtakas mula sa kanila — ang pag-alpas sa kulungang ito na nagkukunwaring kasal.Nabubuhay ako sa patuloy na takot, pinagmumultuhan ng bawat sigaw, bawat sampal, bawat salitang naglalayong basagin ako.Hindi ko na kayang pahirapan ang sarili ko nang ganito. Kailangan ko nang umalis.Sa perang naiipon ko sa nakaraang buwan, mabubuhay ako. Makakahanap ako ng trabaho — kahit saan.Kahit pa mangahulugan ito ng pag-iwan sa tahanan ni Mrs. Rosa at sa kaligtasang kasama nito."Anong sinasabi mo, Mathilda?! Huwag kang magpasimula ng gulo!" bulyaw ni Fredric, lumapit sa akin, kulog at talim

“Mahirap paniwalaang sampung araw na ang lumipas. Ngayon, pabalik na kami sa New York. Hindi ko man lang masabi kung gaano kasalimuot ang tinatawag na bakasyong ito. Ang lahat ng nangyari—bawat kasinungalingan, bawat kahihiyan—ay naghalo-halo sa isang walang katapusang blur, lalo na pagkatapos matuklasan ang relasyon ni Paula. Sa kasamaang-palad, minsanan ko lang silang nakitang magkasama gabing iyon sa bar. Pagkatapos noon, perpekto niyang itinago ang kanyang mga bakas. Sa loob ng isang sandali, akala ko ang makita siya nang ganoon ay gagawing mas hindi walang katuturan ang biyahe na ito—na kahit papaano ay may natuklasan akong sulit malaman—pero hindi. Lalo pang lumamig si Fredric sa akin, at patuloy siyang nakakahanap ng mga bagong paraan para insultuhin ako. Hindi na kailangang sabihin pa—ang mga araw na ito ay walang iba kundi miserable. Kadalasan ng oras, natutulog ako. Minsan ay hinahangaan ko ang tanawin o pinipilit ang sarili na makisabay sa nakasusuklam sa pandiri

POV ni FredricSa isang punto, kailangan kong sabihin kay Paula ang tungkol sa pagbubuntis ni Mathilda.Hinding-hindi niya ito tatanggapin—sigurado ako riyan. Walang alinlangan, ito ang pinakamasamang balita na posible.Hindi ko pa rin lubusang paniwalaan ang aking sarili. Pero kahit akusahan ko si Mathilda na nabuntis siya ng ibang lalaki, hindi nito mababago ang totoo.Ang sanggol na iyon ay akin.Naaalala ko pa ang dugo sa mga kumot gabing iyon—patunay ng kanyang pagka-birhen.Ako ang nagbuntis kay Mathilda.At sa totoo lang, nakakaramdam ako ng konsensya.Hindi ko sana siya isinama nang araw na iyon. Marami na siyang pinagdaanan dahil sa pekeng kasal na ito, at ngayon ay kailangan niyang pasanin ang isang bagay na napakabigat, isang bagay na walang sinuman sa amin ang inaasahan.Lalo siyang lumamig simula noon. Ang pagkabigo at galit sa kanyang mga mata ay tumusok nang mas malalim kaysa sa alinman sa kanyang mga salita.Pero ang aking pride… ang lintik kong pride ang nagpapanatili

POV ni MathildaNagising ako sa maliwanag na sinag ng mga ilaw sa kisame, nakalubog sa puti ang buwang silid. Gabi na pala.Pag-abot ko sa aking telepono sa unan sa tabi ko, nakita ko ang oras—alas-otso ng gabi. Mahigit sampung oras na akong natutulog.Ang aking katawan ay mas magaan kaysa kaninang umaga, ang pagtibok sa aking ulo ay halos nawala na. Inunat ko ang aking mga braso, lumingon sa aking kaliwa, nag-asang makita ang tahimik at bakanteng silid—Para lang makapagbitaw ng isang nagugulat na sigaw nang makita si Fredric na tahimik na nakaupo sa tabi ng kama, nakatitig sa akin na may seryosong ekspresyon.“KYAA!”Agad kong tinakpan ng kamay ang aking bibig, mabilis ang pagtibok ng aking puso. Hindi natinag si Fredric. Nanatili lamang ang kanyang mga braso na nakakrus, ang kanyang titig ay nakatutok sa akin.Tumayo ako at yumuko sa hiya.“Pasensya na, Mr. Fredric. Nagulat mo ako—hindi ko sinasadyang sumigaw.”“Maupo ka,” kalmado niyang sabi. “Siguro ako ang dapat humingi ng tawad