All Chapters of PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Chapter 21 - Chapter 30

POV ni MathildaHalos isang oras matapos naming matanggap ang balita bago kami makarating ni Fredric sa ospital. Naipit kami sa matinding trapiko, at bawat minutong lumilipas ay lalo lamang nagpapalala ng kaba ko. Halos hindi ako mapakali, desperadong makakuha ng kahit anong balita tungkol sa kalagayan ng aking ama. Hindi na muling tumawag si Mrs. Rosa, at ang katahimikang iyon ang lalo pang nagpalala sa aking takot.Tahimik akong nanalangin—hindi, nagsusumamo talaga—na huwag na sanang dagdagan pa ng Diyos ang mga pagsubok sa buhay ko.“Mathilda...”Si Mrs. Rosa ang unang taong nakita ko nang bumukas ang pinto ng elevator. Namamaga ang kanyang mga mata sa kaiiyak. Agad niya akong nilapitan at niyakap nang mahigpit.“Ano po ang nangyari, Mrs. Rosa?” tanong ko habang sumisilip sa likuran niya.May ilang taong nakaupo sa harap ng emergency room, lahat ay nakayuko. Ang katahimikan, ang kanilang anyo, ang bigat ng hangin—parang may sinisigaw na masamang balita na hindi kayang sabihin ng mg

POV ni MathildaMahapdi ang mga mata ko, at pakiramdam ko'y nilalagnat ang buong katawan ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Sinubukan kong maghintay, pero sobrang tagal na.Halos apat na oras nang wala si Fredric.Sa totoo lang, apat na oras ang karaniwang pinakamababang oras na ginugugol niya kasama si Paula. Pero ngayong gabi, hindi ko na talaga kaya.Dapat ko na ba siyang tawagan?Bago pa ako makapagdesisyon, biglang bumukas ang pinto ng sasakyan.At naroon sila.Sina Fredric at Paula.Magkasama.Sumakay si Paula sa likurang upuan, at kahit hindi ko gaanong makita ang mukha niya sa madilim na ilaw, nasilayan ko ang isang mapanuksong ngiti sa kanyang labi.“Hi, Mathilda— ay! Ang init mo!” gulat na sabi ni Paula nang mahawakan niya ang braso ko. “Baby, nilalagnat siya. Mukhang mataas ang temperatura niya.”Hinawakan ni Fredric ang noo ko.“Oo nga. Sinabi niyang masama ang pakiramdam niya. Bahala na. Uuwi na tayo pagkatapos nito.”Mahinang tumawa si Paula.“Naku, sanay na siguro si

POV ni Fredric“Pasensya na, Doktor—maaari po bang ulitin ninyo ang sinabi ninyo? Sigurado po ba kayong hindi kayo nagkamali?”Oo, wala akong pakialam kung magmukha akong bastos o parang isang malamig na tao sa harap ng balitang dapat sana’y ikatutuwa ko.Ayoko lang malubog sa gulong ito.O baka naman—baka buntis na talaga si Mathilda bago pa niya ako pinakasalan.Kung ganoon, magkakaroon ako ng lehitimong dahilan para mas mabilis siyang iwan.“Hayaan mong ako ang magpaliwanag,” sabi ni Grandma habang marahang tumatawa. “Minsan kailangang ulit-ulitin kay Fredric ang isang bagay bago niya paniwalaan. At ngayon, kung mamarapatin ninyo, pupuntahan ko muna ang magiging apo ko—at ang napakaganda kong manugang!”Halos lumulutang siya habang naglalakad palayo.Magaan ang kanyang mga hakbang at halatang punung-puno ng saya.Siyempre naman.Matagal nang hinihintay ni Grandma ang himalang ito.Kung totoo ngang buntis si Mathilda, siguradong wala nang makakapantay sa kanyang kaligayahan.“Napak

POV ni FredricTinabig ko si Paula habang papasok sa apartment niya, bakas ang pagkainis sa mukha ko. Sinasadya kong iwasan ang halik na ibibigay sana niya.Nababaliw na ba ako?Hindi.Inilalabas ko lang ang galit at pagkadismayang kumukulo sa loob ko—galit kay Paula dahil sa pagiging padalos-dalos niya, dahil sa sobrang tapang niyang isakatuparan ang mga plano niya nang hindi man lang ako kinokonsulta.Pero tila wala siyang pakialam.Nakatayo siya sa harap ng salamin, abala sa paglalagay ng face mask na para bang walang nangyari. Hindi man lang niya tinanong kung bakit napakasama ng mood ko.“Paula?”“Ano?”Lintik.Hindi man lang siya tumingin sa akin.Patuloy lang siyang nakatitig sa sarili niyang repleksiyon.Para bang tinatapakan ang natitira kong pagmamataas.“Hindi nakakatawa ito. Pumunta ako rito para makipag-usap, hindi para panoorin kang mag-skincare. Seryoso na.”“Maaari ka namang magsalita habang ginagawa ko ito,” malamig niyang sagot. “Wala akong pasensya para sa bigla-big

POV ni MATHILDAMalamig pa rin ang pakikitungo ni Fredric sa akin—hindi pa rin nawawala ang galit niya simula nang mahuli siya ni Mrs. Rosa sa penthouse ni Paula.Sa totoo lang, inaasahan ko na ang reaksyong ito. Pero hindi ko nagawang lumapit sa kanya. Natatakot akong madismaya si Mrs. Rosa. Masyado na akong lumayo, masyado kong ginampanan nang maigi ang papel ko sa malaking panlilinlang na ito. Naging malupit ako—ang bida sa pinakamalaking kasinungalingan ng buhay ko.“Bilisan mo, Mathilda! Alas-siyete na at hindi ka pa handa? Dapat ay alas-otso tayo aalis! Akala mo ba libre ang paghihintay ng mga piloto? Ayaw kong ma-late—kahit isang minuto lang!”Biglang pumasok si Fredric sa silid sa pangalawang pagkakataon, nag-uutos na parang kasalanan ko ang pagkaantala na ito.Pero halatang ilang oras na akong handa. Nakapack na ang maleta ko. Nag-shower ako ng alas-sais at nakabihis na nang buo, nakaupo sa tabi ng gamit ko—kalmado, handa, naghihintay. Si Fredric naman, nagtatakbo pa sa loob