Alle Kapitel von PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Kapitel 51 – Kapitel 60

Ano pa ba ang mas mababaliw kaysa sa gustong makita ulit si Mathilda kahit isang oras pa lamang ang lumipas mula nang maghiwalay kami?Ibig kong sabihin… bakit ko nararamdaman ang mga bagay na hindi ko kailanman inakalang mararamdaman ko?Ano kaya ang ginagawa niya ngayon?Nakahiga kaya siya sa kama?Ah, nakakainis. Gustong-gusto ko siyang i-video call, pero nakakainis na mataas pa rin ang pride ko. Hindi ko alam kung paano ibaba ang ego ko. Hindi naman malaking bagay kung pupuntahan ko siya at simulan siyang bigyan ng atensyon.Biglang tumunog ang telepono ko, at sa ilang kadahilanan, nakaramdam ako ng pananabik—umaasang si Mathilda iyon.Pero habang lumalaki ang ngiti ko, ang numero sa screen ang nagpasimangot sa akin. Isa itong hindi kilalang numero; hindi ko ito pamilyar. Pero isang pangalan agad ang pumasok sa isip ko.Oo, siyempre. Alam na alam mo kung sino ang tinutukoy ko—ang nag-iisang si Paula.Paano ko nga ba naisip na siya ito? Malinaw na ito ang aking pribadong numero, at

POV ni MATHILDAPakiramdam ko ay napakahina ng aking katawan—hindi dahil sa tawag ni Paula kanina, kundi dahil sa mga sintomas ng aking pagbubuntis. Kahit noong kumatok si Mrs. Rosa sa aking pinto, hindi ko magawang bumangon sa kama.“P—pasensya na, Mrs. Rosa… Ako—”“Mathilda?! Ayos ka lang ba?”Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, biglang pumasok si Mrs. Rosa sa kwarto, nakasulat ang matinding takot sa kanyang mukha. Nagmamadali siyang lumapit sa tabi ko at marahang hinaplos ang aking ulo.“May hinala na ako. Hindi ka kailanman nagtatagal nang ganito para magbukas ng pinto kapag naririnig mo ang boses ko. Mabuti na lang at naglakas-loob akong pumasok. Kung naghintay pa ako nang naghintay sa pag-aakalang natutulog ka, baka hindi ko napag-alalang masama ang pakiramdam mo. Nahihilo ka at nasusuka, hindi ba?” tanong niya.Dahan-dahan akong tumango. “Talagang hindi ko maigalaw ang aking katawan… napakahina nito, Mrs. Rosa.”“Siyempre naman, buntis ka. Normal lang na maramdaman ito. Kailan

POV ni FREDRICMay kakaibang pakiramdam nang makita ko ang ngiti sa mukha ni Mathilda kanina—isang katahimikan na hindi ko kailanman naranasan noon. Hindi ko maalis ang ngiti sa sarili kong mukha, sabik na dumating agad ang umaga para maabutan kong muli si Mathilda. Gayunpaman, ang tahimik na gabing ito ay hindi nagpahintulot sa akin na maging mapayapa, dahil umabot na sa mahigit tatlong beses ang pagtunog ng aking telepono.Walang duda na si Paula ang tumatawag, at ayokong sagutin ang mga iyon. Sa kasamaang-palad, sira ang silent button ng aking telepono, pati na ang menu button. Kailangan ng pagkukumpuni ang aking telepono, kaya hindi ko matahimik ang bwisit na pagtunog na ito. Parang kailangan ko ring tiisin ang sakit sa aking tainga o itago ang telepono sa aparador. Oo, iyon ang ginawa ko—mabilis kong kinuha ang aking telepono para ilagay ito sa maliit na safe sa aking lalagyan ng damit. Sigurado ako na wala nang tutunog para gambalain ang aking mapayapang gabi. Pero ang katahimik

POV ni MATHILDATiningnan ako nang may pag-uyam ni Fredric. Ewan ko kung bakit, pagkatapos kong sabihin na hindi naman naging mahaba ang pag-uusap namin ni Hans, bigla na lang siyang nagkaganito. Nagseselos kaya siya? Parang hindi naman yata maaari. Bumukas ang pinto ng elevator, at isinenyas niya na mauna akong lumabas.Labis itong naiiba, kung iisipin na sa buong paglakad namin patungo sa kwarto ni Paula kanina, hawak-hawak niya ang kamay ko nang walang tigil. Ni hindi niya man lang binuksan ang pinto ng kotse para sa akin ngayon; nanatili lang siyang nakaupo sa kanyang pwesto. Kakaiba. Hindi naman ito isang bagay na dapat ikapanik, pero hindi ko mapigilang magtaka—nangyayari ba ang lahat ng ito dahil nakita niya si Paula kanina, o dahil galit siya sa akin? Masyadong biglaan ang pagbabago.“Ayokong nakikitang nakikipag-usap ka sa lalaking iyon kanina. Alam mo bang nagagalit ako ngayon?” Pinaandar ni Fredric ang makina ng kotse, habang diretso akong tinititigan.Hindi ko alam kung da

POV ni FredricMinsan pa, ang aking kapabayaan ang nagtulak sa akin para muling makaharap si Paula. Sa totoo lang, ang pagbisita ko sa lugar kung saan ibinibigay sa amin ni Lola ang bahay na ito ay hindi nangangahulugang makakatagpo ko si Paula, ngunit hindi na maiwasan na mangyari ito sa huli.Sa nakalipas na tatlong buwan, marahil ay daan-daang banta na mensahe ang gumugulo sa akin, kabilang na kung paano patuloy na nagpapadala si Paula ng iba't ibang uri ng tao para i-spy ako.Minsan ko nang ikinuwento kay Paula ang mga plano sa pagpapaunlad na ginagawa ni Lola, kaya naman may isa siyang kamag-anak na nakaistasyon doon. Sa katunayan, naging bahagi na ako ng laro ng isang nasisiraan ng bait na babae, at huli ko na itong napagtanto.At sa totoo lang, isa rin ito sa mga kahihinatnan na ginawa ko sa pamamagitan ng pag-ayon sa mga gusto ni Paula at pagpapabaya sa kanya na patuloy akong habulin. Ang hangal na kasunduang iyon ay nangyari nang makita ko siyang muli noong gabing binisita ko