All Chapters of เฮียซัน... แซ่บมาก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ผู้ชายสองกอ.ตึก ตึก ตึก!เสียงเข็มแหลมของส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้สีเรียบ สองข้างทางนำสู่จุดหมายมีหลอดไฟสีนวลดวงเล็กคอยให้แสงสว่างยามโพล้เพล้หลังดวงตะวันลับขอบฟ้าเหลือเพียงปลายแสงสุดท้ายเรืองไรก้างไผ่เผยรอยยิ้มบนมุมปากเล็กน้อย หลุบตาลงมองจอมือถือที่มีข้อความของแฟนหนุ่มปรากฏในห้องแชทก่อนหน้านี้ราวเกือบครึ่งชั่วโมง อักษรสากลสื่อความหมายความคิดถึงเช่นเดียวกันทำให้เธอยิ้มได้แม้จะเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบินอยู่ราวสิบกว่าชั่วโมง ก่อนมาต่อด้วยเครื่องยนต์เพื่อตรงมายังที่พักของแฟนหนุ่ม แต่ความเหนื่อยล้าทุกอย่างราวกับหายเป็นปลิดทิ้งเพียงข้อความสั้นๆ นั้นเธอคบกับแฟนหนุ่มที่เป็นรักแรกและแฟนคนแรกมาตั้งแต่ย้ายมาเรียนต่อฝรั่งเศสเมื่อตอนสิบหก อีกเพียงสองอาทิตย์ข้างหน้านี้ก็ครบกำหนดสิบปีของความรักยาวนานพอดีความรักยาวนานสำหรับบางคู่อาจจืดจางลงไปตามกาลเวลาแต่สำหรับเธอ.. วันแรกรู้สึกยังไง วันนี้ก็ยังคงเดิม อาจไม่หวือหวาเท่ากับตอนยังเป็นเด็ก รู้เพียงสนุกไปวันๆ ตามประสาเพราะช่วงอายุและวัยที่เติบโตขึ้น หน้าที่ภาระการงาน แต่คำคิดถึงบอกรักกันก็ยังมีให้กันทุกวันจนเพื่อนสนิทเคยมองบนใส่บ่

ตอนที่ 3 ขายเท่าไหร่“ผู้หญิงบ้าอะไรวะ หรือหูหนวก?”ซันสบถถามตัวเองเป็นรอบที่สิบได้แล้วตั้งแต่เดินกลับเข้ามาในโรงแรม ผ่านล็อบบี้ที่มีพนักงานต้อนรับคอยให้บริการ ยิ้มทักทายเป็นมารยาทกลบใบหน้าหัวเสีย ก่อนจะกลับมาทำหน้าตึงหลังผ่านช่วงบริเวณนั้นมาแล้วก่อนหน้านี้เขาเดินออกไปส่งแม่ที่แวะเข้ามาหา ออดอ้อนพอเป็นพิธี หยอกล้อพอกระชุ่มกระชวยแต่พอส่งท่านขึ้นรถเรียบร้อยจังหวะจะหันหลังกลับเข้ามาด้านในก็ต้องหยุดสายตาไว้กับผู้หญิงแปลกหน้าที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าแล้วทำหน้าคิ้วขมวดถามว่าเขารู้จักเจ้าหล่อนไหม ก็คุ้นหน่อยๆ แต่ก็คงจะเป็นคนหน้าโหลนั่นแหละ อาจเดินผ่านกันก่อนหน้านี้เลยคุ้นนิดหน่อย แต่ที่ทำให้ต้องเดินเข้าไปหาและถามว่ามีปัญหาอะไรกับตัวเองหรือเปล่านั้นเพราะสายตาเจ้าหล่อนที่เอาแต่จ้องไม่เลิกพูดแล้วยังหัวเสียไม่หาย แต่งตัวก็ดีคล้ายคนมีการศึกษา หน้าตาก็สวยพอไปวัดไปวาได้แต่ดันมาบ้าสติไม่ดี ไม่ก็หูหนวกเป็นใบ้ซะได้ หรือจะเป็นต่างด้าวฟังที่เขาถามไม่ออกเลยเอาแต่เก็บปากเงียบกันวะ?“แล้วจะมานั่งคิดถึงทำไมเนี่ย” ส่ายหน้าเล็กน้อยไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่เอาแต่นึกผู้หญิงแปลกหน้า เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูลิฟต์เ

ตอนที่ 5 แน่ใจว่าจ่ายไหวNC20+เป็นอีกครั้งที่ซันต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างข่มกลั้น หลุบตามองมือเรียวเล็กที่ยังคงไม่ยอมปล่อยออกจากแขนเขา แล้วลากสายตากลับขึ้นยังใบหน้าสวยของผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งจะยัดเยียดให้เขาขายให้ได้เลยว่างั้น? หน้าตาเขาเหมือนคนทำอาชีพแบบนั้นมากหรือไงวะดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มพยายามระงับความเดือดดาลในอกและระดับความหัวร้อนเพราะถูกกล่าวหา ก่อนมุมปากจะกระตุกยิ้มนิดๆ คิดอะไรได้ หันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวแปลกหน้าแบบเต็มตัวก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่คงเพราะช่วงขาที่ยาวเกินไปของเขาเลยทำให้ประชิดกับร่างเล็กสูงเพียงเลยจมูกขึ้นมาเล็กน้อย แทบจะปิดเรือนร่างเธอเอาไว้ทั้งหมด“แน่ใจนะว่าจ่ายไหว” แสยะยิ้มน้อยๆ หลุบตาสำรวจร่างกายของเธออย่างไม่ปกปิดสายตาหยามเหยียด แลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ ราวกับกำลังคิดว่าผู้หญิงที่เข้ามาขอซื้อเขาคืนนี้จะมีปัญญาจ่ายไหวหรือเปล่า“...”“ชั่วโมงละหมื่น ไหวไหมล่ะ?”“ชั่วโมงละหมื่น? ร่างกายนายเป็นอะไรแพงขนาดนั้น เนื้อหนังเป็นทองหรือไงถูไถแค่นี้ถึงได้กลัวว่าเศษทองเคลือบผิวจะหลุดติดมาอ่ะ”ซันไหวไหล่เล็กน้อยไม่ยี่หระกับคำถามแกมประชดประชันแดกดันของหญิงสาว สะบั

ตอนที่ 7 ไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่แย่“อ๊ะ! ซี๊ด! แสบเป็นบ้าเลย นี่เล่นเต็มที่ไม่คิดห่วงคนอื่นเขาเลยหรือไงเนี่ย”ก้างไผ่บ่นออกมาพร้อมกับใบหน้าสวยที่ตอนนี้มันซีดเซียวราวกับคนป่วยเรื้อรังมายาวนาน มือกุมท้องน้อยเอาไว้ อีกข้างก็จับสายกระเป๋าสะพายเอาไว้แน่นวางบนพนักพิงหลังโซฟาเป็นที่ยึดเกาะกันตัวเองล้มภายในห้องพักคอนโดส่วนตัวหลังจากตื่นขึ้นมาเธอก็รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วออกจากห้องที่เป็นสมรภูมิสงครามเร่าร้อนของตัวเองกับผู้ชายที่ซื้อกินเมื่อคืนทันที ถือวิสาสะหยิบเชิ้ตของเขามาสวมทับเดรสเกาะอกบนตัว เพราะร่องรอยน่าเกลียดที่เขาทำเอาไว้มันมากมายจนทนดูไม่ได้แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะเซ็นเช็คเงินจำนวนหนึ่งแสนบาทถ้วนให้กับเขาเป็นค่าตัวตามที่ตกลงกันเอาไว้ด้วย แม้เวลามันจะคลาดเคลื่อนจากที่เคยคาดการณ์เอาไว้ไปมากว่าจะใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง และจะโอนเงินสดเข้าบัญชีให้ก็ตามแสงแดดในยามเช้าแต่กลับแรงจ้าจนต้องเดินไปควานหารีโมทแอร์มาเปิดให้ความเย็น ความร้อนแรงของมันราวกับกำลังตอกย้ำเหตุการณ์ร้อนแรงเมื่อคืนของเธอกับชายแปลกหน้า ภาพความทรงจำฉายเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ขณะที่ก้างไผ่ทิ้งตัวนอนบนโซฟานุ่มอย่างหมดแรงเมื่อคืนไ

ตอนที่ 9 เฮียซันปึก!“โอ๊ย! นี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ”สองมือกำทุบโซฟาแรงๆ แผดเสียงแหลมลั่นห้องด้วยความคับแค้นใจ กรอบหน้าสวยแดงก่ำจมูกบานหุบถี่ระรัวระบายลมหายใจเข้าออกก็จะไม่ให้โมโหได้ไง ไอ้คุณซันนั่นเหมือนกำลังแกล้งเธอเลย นัดกันสามครั้งแต่เขาเบี้ยวเธอทุกครั้ง เหตุผลร้อยแปดมาอ้าง พยายามใจเย็นแต่นี่มันสุดจะทนแล้วจริงๆนึกย้อนครั้งแรกก็พอเย็นไหว ครั้งที่สองก็พยายามข่มได้ แต่ครั้งนี้.. ไม่ไหวแล้วโว๊ย! ไอ้บ้านั่นจะเอาไงกันแน่ เธอไม่ได้มีเวลาว่างมาวิ่งไล่จับกับเขาหรอกนะ เวลาเป็นเงินเป็นทอง ธุรกิจสร้างเงินนะไม่ใช่ขายข้าวแกงของเล่นที่จะทำแบบนี้กันได้อ่ะ!“ป๋ามีเบอร์ไอ้... คุณซันหรือเปล่า หนูขอหน่อย เรื่องด่วนมาก”ก้างไผ่คว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาวางบนตักสอดมือล้วงหยิบมือถือส่วนตัวออกมาต่อสายหาผู้ให้กำเนิด ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดระหว่างรอท่านรับ พอสัญญาณกดรับดังขึ้นก็รีบเข้าเรื่องทันทีเกือบพลั้งปากเรียกสรรพนามศัพท์โบราณไปแล้ว ดีที่สมองไหวตัวทันกลับดำเป็นขาว ขานเรียกชื่อตัวต้นเหตุความร้อนจากศัพท์โบราณเวลาเรียกทาสรับใช้เป็นคำสุภาพศัพท์สมัยใหม่ได้‘มีอะไรหรือเปล่าลูก ป๋าอยู่กับเฮียเขาพอดีเลย’“อยู่กับเ