All Chapters of เฮียซัน... แซ่บมาก: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 51 ทำตัวไม่ถูกวันนี้เป็นวันหยุดวันแรกที่ก้างไผ่ได้พักอยู่กับบ้านแบบจริงๆ จังๆ ตลอดหลายวันที่คนอื่นๆ เขาหยุดกันแต่เธอยังต้องพบปะลูกค้าทำงานราวกับหุ่นยนต์ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่พอได้หยุดแบบจริงๆ จังๆ มันก็เบื่อเหมือนกัน นั่งๆ นอนๆ ไม่รู้จะทำอะไรจนต้องลุกออกมาเดินสูดอากาศนอกบ้านมือเรียวหยิบหนังสือติดมือมาด้วยหนึ่งเล่มกับเสื่อเล็กๆ หนึ่งผืน คิดว่าจะมานอนอ่านหนังสือคลายเครียดดีกว่านั่งอยู่ในห้องแล้วก็เอาแต่คิดอะไรฟุ้งซ่านรกสมองไปหมด"มุมนี้แล้วกัน" เสียงเล็กเอ่ยกับตัวเอง เดินมาหยุดใต้ต้นไม้ที่กางกิ่งก้านให้ร่มเงา สอดหนังสือเล่มเล็กกับใต้แขน ใช้แขนเล็กหนีบไว้แล้วกางเสื่อปูก่อน พออะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้หย่อนกายลงไปบนเสื่อถอดรองเท้าแตะคีบวางข้างๆ ดึงเท้าเข้ามานั่งขัดสมาธิก้างไผ่นั่งอ่านหนังสืออยู่กับความสงบได้เพียงไม่กี่นาทีก็ต้องเอนตัวนอนลงไปนอนเพราะนั่งก้มนานๆ ก็แอบรู้สึกปวดหลังอยู่ไม่น้อย แต่พอนอนไปได้เพียงไม่นานลมเย็นๆ กับเสียงความเงียบ เสียงลมพัดใบไม้ก็พานทำให้รู้สึกง่วงขึ้นมา หนังสือที่เปิดกางไว้อ่านไปได้ไม่กี่หน้าจึงถูกวางปิดใบหน้าแล้วปิดเปลือกตาลงหลับแทนเสียงพูดแผ่วเ

ตอนที่ 53 คนแรกที่ผุดขึ้นมา "เมื่อไหร่จะเลิกตามฉันสักที รู้ตัวบ้างไหมว่าใกล้จะเหมือนโรคจิตขึ้นไปทุกวันแล้ว"ซันชะงักเท้าที่กำลังก้าวตามหลังคนตัวเล็กต้อยๆ ทันทีที่หญิงสาวหมุนตัวกลับมาตวาดเสียงใส่ไม่เบามากนัก กัดปากเบาๆ เบือนหน้าหนีทำราวกับเป็นเรื่องบังเอิญที่มาเจอเธอยังสถานที่บันเทิงแห่งนี้ แต่การกระทำนั้นกลับถูกเจ้าหล่อนมองออก และนั่นก็ยิ่งทำให้ความหงุดหงิดที่กำลังถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของก้างไผ่ทวีมากขึ้นกว่าเดิม นับตั้งแต่กลับมาเจอซันจนถึงวันนี้เขาเป็นเหมือนเงาที่เดินตามเธอไปทุกที่ ย้ำว่าทุกที่ที่เธอไปต้องมีเขาไปด้วยตลอด แม้แต่ในบริษัทเขาก็ยังไปนั่งรอและทำตัวเหมือนเป็นเลขาส่วนตัวที่มีหน้าที่คอยเอาอกเอาใจเธออย่างเดียว เช้ากลางวันเย็นไม่ต้องรอให้สั่นกระดิ่งเรียกก็มีอาหารมาจัดเสิร์ฟถึงที่ ไหนจะดอกไม้อะไรก็ไม่รู้ส่งมาทุกวันจนห้องทำงานแทบจะกลายเป็นร้านขายดอกไม้แล้วมันน่าอึดอัดนะ แต่เพราะคิดว่าอีกเดียวเขาก็คงจะกลับไป อีกเดียวพอเบื่อเขาก็จะหายไปเองก้างไผ่เลยปล่อยและเมินเฉยเขา แต่เหมือนที่เธอคิดไว้มันจะไม่ใช่แบบนั้นเลย นับวันยิ่งเหมือนโรคจิตเข้าไปทุกที ถึงจะไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านี้แต่

ตอนที่ 55 อารมณ์ค้างNC"อื้อ~ ส.. เสียว~"ร่างกายกระตุกยามเรียวลิ้นชื้นลากผ่านปุ่มกระสันดูดเม้มเบาๆ กลีบเนื้ออวบอูมหยอกเย้าด้วยริมฝีปากร้อนกระตุ้นการผลิตน้ำหวานไหลชโลมออกมาก่อนจะถูกเก็บเกี่ยวอย่างมูมมาม ดูดกลืนทุกหยาดหยดปาดเลียทำความสะอาดสลับกระตุ้นการทำงานอีกครั้งซันช้อนตาขึ้นมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงซ่านบิดเบี้ยวครางเสียงกระเส่าแอ่นกายรับการปรนเปรอด้วยความพอใจ แรงหอบหายใจหนักๆ ทำให้ก้อนเนื้อกลมกลึงขยับโยกขึ้นลง ยอดถัดสีชมพูแข็งชันสู้อากาศเย็น มองเห็นขนตามเรียวแขนพองลุกซู่ ขณะที่หน้าท้องแบนราบแขม่วเกร็งจนมองเห็นกล้ามเนื้ออ่อนๆมือหนาลากไล้ลูบสัมผัสมอบความสุขให้กับหญิงสาว ใจจดจ่อกับการหยอกกลีบดอกไม้งามแต่มือก็ลูบไล้เลื้อยขึ้นมากอบกุมอกอิ่มบีบเคล้น นิ้วแกร่งสะกิดยอดถันเป็นจังหวะเนิบนาบสลับเพิ่มความเร็วถี่กระชั้นขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดลิ้นมากขึ้นบ่งบอกว่าเจ้าของใกล้จะแตะขอบฝั่งฝันแล้ว"อ๊า.. อ๊า.. อื้ม.."แผล็บ~ จ๊วบ!"ส.. เสร็จ จะเสร็จแล้ว~ เร็วอีกอื้อ!~"เสียงกระเส่าออกคำสั่งก่อนมือเล็กจะเลื่อนลงมาสอดประสานเรียวนิ้วทั้งห้ากับผมหนาขยุ้มระบายความเสียว ร่างกายกระตุกเกร็งลมหายใจหอบก

ตอนที่ 57 เมียผมเองเพราะในตู้เย็นเหลือของสดไม่พอสำหรับเอาใจเมียซันจึงลากแขนคนตัวเล็กให้ออกมาซื้อของเข้าห้องด้วยกันในตอนบ่ายแก่ๆ หลังเจ้าหล่อนหลับจนอิ่มหนำพอใจแล้วตอนแรกก็ได้ยินเสียงบ่นอิดออดว่าเบื่อนั่งรถปั้นหน้าปั้นปึ่งใส่แต่พอเดินเข้าห้างเท่านั้นแหละแม่คุณก็เปลี่ยนจากหลังตรีนเป็นหน้ามือแทบทันที เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนเขาที่เดินตามหลังขาแทบจะขวิด แต่ก็ไม่เห็นจะซื้ออะไรเลยสักอย่าง"อยากกินไอติมไหม""ไม่ใช่เด็กที่จะร้องกินอะไรแบบนั้นทุกที่ที่เห็น อีกอย่างตอนนี้ยังไม่อยากกินด้วย""อือ กลับไปกินที่ห้องดีกว่า ทั้งหวานทั้งมันแถมยังสอดไส้กะทิข้นอีกต่างหากหึ"แค่นึกภาพก็ซี๊ดเสียวท้องวูบวาบแล้ว ทำไมถึงได้หื่นแบบนี้วะกู สงสัยคงไม่ได้ปลดปล่อยมานานเลยคิดถึงอยากพุ่งกระฉูดเข้าไปในตัวเธอ แต่เมื่อก่อนก็ไม่ได้หื่นแบบนี้นี่ว่ะ ไม่มีเซ็กซ์เป็นปียังไม่อดตาย ตอนนี้แค่นึกถึงปากนุ่มๆ ลิ้นอุ่นๆ ที่ปาดดูดเลียท่อนลำก็แทบเก็บอาการไม่อยู่แล้ว"อุ้ย!" ซันสะดุ้งเล็กน้อยตอนเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอกับสายตาและสีหน้าสงสัยของก้างไผ่ที่จ้องเขม็งมองมาอยู่ก่อน พอเขาฉีกยิ้มพร้อมกับเสียงหัวเราะแห้งๆ เธอจึงเอียงคอขมวดคิ้

ตอนที่ 59 บอกรักแต่เขาคิดว่าแสดงกริ๊ก!เสียงปลดล็อกประตูดึงความสนใจของก้างไผ่ที่กำลังนั่งดูหนังกลางโถงรับแขกให้หันไปมอง พอเห็นว่าเป็นซันที่เปิดประตูเดินเข้ามาจึงหันความสนใจกลับมายังทีวีจอใหญ่ตรงหน้าอีกครั้งโดยไม่ได้พูดอะไรค่อนข้างประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่เขากลับมาเร็วกว่าที่คิดไว้ นึกว่าจะอยู่ดึกกว่านี้เสียอีกแต่นี่ยังไม่ห้าทุ่มก็กลับมาซะแล้ว"รอเฮียอยู่เหรอ น่ารักจัง""ไม่ได้รอ" ไม่ได้รอจริงๆ ก็แค่รู้สึกเบื่อๆ และนอนไม่หลับเลยออกมาหาอะไรทำ และการดูหนังก็ดูเป็นกิจกรรมที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย แค่นั่งรอเวลาให้ตัวเองง่วงเท่านั้นไม่ได้รอเขาอย่างที่เข้าใจเลย"เหรอ ไม่เป็นไร"คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ชายตามองคนตัวโตที่ตอบเสียงเบาแล้วเดินเข้ามาหย่อนตัวลงข้างกัน ร่างสูงเอนตัวเข้ามาซบกับไหล่มน สอดมือเข้ามาด้านหลังพยายามชอนไชช้าๆ เหมือนไส้เดือน ก่อนจะวางฝ่ามือบนเอวคอดบีบเบาๆ สองสามทีเมาเหรอ? ก็ไม่น่าจะใช่นะเพราะกลิ่นเหล้าบนตัวเขาไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น เดาว่าคงจะดื่มไปไม่น่าถึงสามแก้วด้วยซ้ำ แล้วเหล้าแค่นั้นจะทำให้คนอย่างซันเมาได้ไง"ก้าง...""..." เรียกแล้วก็เงียบแบบนี้หมายความว่าไง ทำไมไม่พูดท