All Chapters of เฮียซัน... แซ่บมาก: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 30 ชอบแล้วไงก้างไผ่นั่งกอดอกกลอกตามองบนจนตาแทบจะค้าง แต่เหมือนคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจเลือกซื้อของฝากให้ป๋ากับแม่เธอจะไม่รู้เรื่องราวด้วยเลยสักนิดหลังจากโดนรีดน้ำไปนานเกือบชั่วโมงซันก็รับหน้าที่เป็นพ่อบ้านที่ดี ทำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ถึงเตียง อาบน้ำถูหลังเลือกเสื้อผ้าแต่งตัวให้เธอทุกอย่าง ทำตัวเหมือนคนรักกันแต่กลับตบท้ายด้วยคำว่า เล่นให้สมจริง ตอกย้ำอีกทีมันเจ็บจี๊ดก็ตรงนี้แหละ ถ้าเขาจะเล่นให้สมจริงต่อหน้าคนนอกเธอจะไม่อะไรเลย แต่นี่แม้แต่อยู่กันตามลำพังยังเล่นสมจริงตั้งแต่เลียขาถึงเครื่องใน หนำซ้ำดูแลประดุจเมียบังเกิดเกล้า จะให้ไม่คิดมากเข้าข้างตัวเองได้ไง เพราะแบบนี้เธอจึงอยากให้เขากลับไปอยู่ในที่ตัวเอง หากว่ายังอยู่กันในสถานะแบบนี้ สักวันความรู้สึกเธอคงจะหักห้ามเอาไว้ไม่อยู่อีกเป็นแน่“ชอบไหม”ทุ้มเสียงเรียบเอ่ยด้านข้าง โดยที่มือหนาก็เลือกหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำบรรจุแหวนทองคำขาวลายเกลี้ยงสำหรับคู่รักออกมาวางบนฝ่ามือ ยื่นไปให้คนด้านข้างที่เอาแต่นั่งกอดอกทำหน้าเบื่อหน่ายดูเหลือบมองใบหน้าสวยที่หันกลับมาบึนปากไม่พอใจแล้วกดดันให้ตอบคำถามด้วยสายตา“นายจะซื้อทำไม มันไม่จำเป็นเลย”“ขอ

ตอนที่ 32 ว่าที่ลูกเขยคนโปรดก๊อก~ ก๊อก~“อื้อ~”เสียงเคาะประตูสองครั้งติดปลุกก้างไผ่ที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาโพล้เพล้ แสงทองประกายแสดเล็ดลอดกระจกหน้าต่างลงมาพาดบนร่างเล็ก แดดอ่อนๆ ทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยยามอยู่ท่ามกลางความเย็น‘คุณก้างหลับอยู่หรือเปล่าคะ’ก้างไผ่หันเหความสนใจกลับมายังบานประตูหน้าห้องนอนอีกครั้งหลังจากเผลอเหม่อมองแสงสุดท้ายของวันอย่างไม่ตั้งใจ กำลังจะลุกขึ้นแต่ต้องชะงักไปเพราะท่อนแขนใหญ่ของใครบางคนที่พาดลงมาตรงเอวคอดกอดเธอเอาไว้ลมหายใจสม่ำเสมออุ่นๆ ผ่านกลุ่มผมนุ่มไปแผ่วเบาทำให้ต้องช้อนตาแหงนขึ้นมองและก็เห็นว่าเป็นซันที่กำลังหลับตาพริ้มกอดเธอเอาไว้ แม้จะไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน แล้วรู้ได้ยังไงว่าห้องเธอคือห้องไหน แต่ก้างไผ่ก็เลือกที่จะไม่ปลุกเขาตื่น แต่ยกลำแขนหนาออกจากตัวอย่างเบามือก่อนจะลุกขึ้นหย่อนเท้าลงจากเตียงเดินไปเปิดประตู“ใบตองมีอะไรหรือเปล่า” เสียงแหบเล็กน้อยกระซิบถามเด็กรับใช้ ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัวคนบนเตียงตื่นด้วย ทั้งที่ที่นี่ก็ห้องเธอ บ้านก็บ้านเธอแต่ทำไมต้องเกรงใจเขา แต่สุดท้ายก็ทำแค่กระซิบเสียงเบาพูดกับเด็กรับใช้เท่านั้น“คุณเข็

ตอนที่ 34 ฉันคิดถึงเธอนะซันจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดที่ไม่สามารถตอบตัวเองได้ว่าผู้ชายที่อยู่ในรูปกับก้างไผ่คือใคร หนำซ้ำสาวเจ้ายังไม่ยอมอ่านไม่ยอมตอบข้อความเขาอีก กระหน่ำส่งไปร้อยๆ รอบก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเปิดอ่านสักทีไม่แค่ข้อความ ขนาดโทรไปกว่าสิบสายแล้วยังไม่รับเลย มันทำให้คนที่กำลังร้อนราวกับถูกสุ่มทับไปด้วยกองเพลิงนรกจนอกแทบระเบิดเท้าหนักถีบเข้ากับโซฟาตัวใหญ่ด้วยแรงอารมณ์ หลังจากติดต่อก้างไผ่ไม่ได้สักที กระแทกลมหายใจออกมาท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำภายในห้องทำงาน แต่ร่างกายเขากลับร้อนรุ่ม โดยเฉพาะหัวที่มันร้อนจนควันออกหู และอกที่มันเดือดปุดๆ เหมือนน้ำร้อนอุณหภูมิเกินจุดเดือดมือหนากดต่อสายหาเพื่อนสนิทเจ้าของข้อความยั่วโมโหทันที ผลุนผลันเดินออกจากห้อง ก้าวเท้ายาวๆ ผ่านหน้าโต๊ะเลขาส่วนตัวโดยไม่หันมองเลยสักนิด ทำคนเพิ่งจัดเอกสารเสร็จพอดีอ้าปากเตรียมเรียกแต่ก็ไม่ทันได้แต่อ้าปากพะงาบๆ กะพริบตาปริบๆ ตามหลังเท่านั้น“ส่งโลเคชันร้านมา แล้วมึงนั่งเฝ้าห้ามให้คาดสายตาเด็ดขาด กูกำลังไป”ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นมองแผงตัวเลขลิฟต์ที่กำลังลง ก่อนจะหยุดอยู่ชั้นใต้ดินซึ่งเป็นชั้นจอดรถสำหรับผู้บริหารและวีไอพี ขาย

ตอนที่ 36 ซันที่ไม่ใช่ซัน“อือ~”ไม่รู้หลับไปตอนไหนแต่ลืมตางัวเงียขึ้นมาอีกทีท้องฟ้าที่เคยสว่างจ้าก็เหลือเพียงแสงสุดท้ายรำไรให้ได้มองเห็นเท่านั้นแล้วก้างไผ่ตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างคุ้นเคยด้วยอาการงัวเงียสมองมึนงง ดวงตากลมโตกะพริบปรับรับแสงกวาดมองรอบห้องคุ้นเคย ริมฝีปากอวบอิ่มเบะคว่ำเล็กน้อยราวกับเด็กน้อยที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอผู้ใหญ่คุ้นหน้านอนเฝ้าอย่างทุกวัน หลุบตาลงมองผ้าห่มที่คลุมร่างกายช่วงล่างพลางเป่าลมออกปาก“หึ” แค่นเสียงหัวเราะจากลำคอเย้ยหยันตัวเอง จะเป็นจะตายก็ยังจะไปคิดถึงคนไร้เหตุผลแบบนั้นอยู่ ไม่รู้จะอะไรนักหนากับซัน เขาก็แค่คนในตำแหน่งจอมปลอมเท่านั้น ทำไมเธอต้องไปสนใจเขามากมายขนาดนี้ด้วยแค่ชอบเหรอ ไม่กี่วันที่ยอมรับกับใจตัวเองว่าชอบเขาก็เป็นเอามากขนาดนี้แล้ว นี่ถ้าเกิดมากกว่าชอบเป็นรักขึ้นมา แค่คิดก็อดจะสมเพชตัวเองไม่ไหวแล้วแกรก~ขณะที่กำลังเยาะเย้ยความรู้สึกที่น่าสมเพชของตัวเองอยู่นั่นเสียงเปิดประตูจากบุคคลอื่นก็เรียกความสนใจของก้างไผ่ให้เงยหน้ากลับขึ้นมา และเพียงแค่เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับราบเรียบเสียจนคิดว่าถูกฉาบทับไว้ด้วยปูนซีเมนต์ตามด้วยหินอีกชั้นนั้น หัวใจดวงน้อย

ตอนที่ 38 ของขวัญจากรักแรก“จะทำอะไรหัดไว้หน้าฉันบ้าง ถ้าอยากจะคุยมากนักก็ออกไปโทรคุยข้างนอก”ซันเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับเจ้าของห้องแชท หันมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ปั้นหน้ายักษ์บึ้งตึงแต่ก็ยังมีความพยายามยิ้มน้อยๆ ปิดอารมณ์ขุ่นเคืองเพราะยังมีผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วย แต่เสียงเย็นเค้นผ่านไรฟันนั้นมันไม่สามารถปิดความไม่พอใจของเธอได้เลยไม่รู้ว่าพูดคุยกันไปถึงไหน เขาเอาแต่ก้มตอบข้อความจนไม่ได้ฟังเสียงรอบข้าง ตอนนี้แม่เขาลุกไปไหนแล้วไม่รู้เหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายข้างบ้านตำแหน่งว่าที่น้องเขยและพ่อที่ชำเลืองสายตาตำหนินิดๆ มาให้“ฉันคุยงานอยู่ไม่ได้มีอะไร” ถึงไม่มีอะไรจริงแต่สายตาที่กำลังจ้องมาของก้างไผ่ก็ทำขนลุกขนพองหนาวสะบั้นไปทั้งแผ่นหลัง“หึ” แค่เสียงหึจากคนตัวเล็กก็ส่งผลถึงหัวใจแกร่งจนต้องลนลานปิดมือถือ ค้างข้อความที่ยังพิมพ์ไม่จบไว้แค่นั้นเก็บเข้าตำแหน่งเดิม หันมาสอดมือโอบเอวคอดเอียงหน้าเข้าหาง้อเอาใจท่ามกลางสายตาอีกสามคู่ที่จ้องมองมาก้างไผ่เมินซันหันกลับมาพูดคุยกับไอด้าถามไถ่หมอกบ้างครั้งคราวแม้จะได้รับคำตอบสั้นๆ ตรงตามคำถามไม่ได้มีการถามกลับมากกว่านั้น แต่เ