All Chapters of เฮียซัน... แซ่บมาก: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 40 เด็กแสบช่างยั่วNC20+ก้างไผ่กัดปากเล็กน้อย ค่อยๆ ย่อตัวลงทั้งยังแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายกำรูดเอ็นร้อนอย่างยั่วยวน ดวงตากลมหวานหลุบกลับยังลำกายใหญ่ในมือ กลืนน้ำลายชโลมคอแห้งผากหัวใจเต้นแรงตื่นเต้นเพียงเพราะกลิ่นฟีโรโมนบุรุษเพศกรุ่นโชยสัมผัสปลายจมูกเล่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ลำใหญ่ จ้องมองดอกเห็ดดอกใหญ่สีแดงก่ำ ก้านลำมีเส้นเลือดปุดนูนล้อมรอบมันทั้งดูน่ากลัวและน่าค้นหา เรียวลิ้นสีแดงชื้นแลบเลียปลายหัวเบาๆ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำเอาเจ้าของสะดุ้ง ลำเอ็นในมือกระตุกได้แล้ว“ซี๊ด~”ซันกัดฟันกรามแน่นข่มความกระสันที่กำลังพลุกพล่านแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ กลืนน้ำลายลงคอ แค่ลมหายใจอุ่นของคนตัวเล็กรดลงมาบนผิวบางแผ่วเบา ร่างกายก็เสียวสะท้านไปทั้งตัว ช่องท้องวูบโหวงเลือดร้อนโลดแล่นอย่างหนักแล้วเพียงปากเล็กอมครอบครองตัวตนส่วนหัวก็อยากประคองศีรษะรั้งแน่นเป็นฝ่ายกระแทกเอง กลายเป็นคนความอดทนต่ำไปโดยปริยายเพียงเธอเชื่องช้าเย้าหยอกกลั่นแกล้ง แต่ก็พยายามอดกลั้นรอรับของหวานดีกว่าหุนหันพลันแล่นให้เสร็จสมไปเท่านั้น“อ่าส์.. ลึกกว่านั้นก้าง~”ลิ้นนุ่มปาดเลียหัวหยักหยอกเย้าทั้งยังดูดดุนเป็นการ

ตอนที่ 42 แอบเจอลับหลังก้างไผ่นั่งไขว่ห้างมองเพื่อนสนิทที่กำลังโยกย้ายร่างกายสะโอดสะองใต้แสงไฟหลากสีกับหนุ่มหน้าใสคนใหม่ เห็นว่าเป็นเด็กใหม่ในสต๊อกของนางที่กำลังเอ็นดูหนัก เพิ่งเปิดตัวได้ไม่ถึงอาทิตย์มือเรียวควงแก้วไวน์สีเข้มเบาๆ แววตาไร้ความรู้สึกสนุกตามเสียงเพลงและดนตรีแนว EDM ที่เปิดให้ความสุขกับบรรดาลูกค้านักท่องราตรีทั้งหลาย ใบหน้าเรียวสวยยังคงมีความไม่สบอารมณ์คั่งค้างมาจากไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้“ยัยก้างออกมาเต้นกัน”ดวงตากลมเหลือบมองเพื่อนรักที่ยังอุตส่าห์โบกไม้โบกมือเรียกขณะที่มีความสุขอยู่กับผู้ชาย เลือกที่จะเบือนหน้าหนียกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบ อมละเลียดรสชาติละมุนในปากครู่หนึ่งก่อนจะกลืนลงคอ“อะไรของแกเนี่ย มาเที่ยวผับทั้งทีแต่กลับเอาแต่มานั่งทำหน้าอมขี้อยู่ได้”“เบื่อ เซ็ง”เอวี่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเข้ามาหย่อนกายบนเก้าอี้ด้านข้างเพื่อน โบกมือให้หนุ่มคนใหม่สนุกไปคนเดียวก่อน เอื้อมมือคว้าแก้วเหล้าสีอำพันทองของตัวเองขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วเงยหน้ากลับขึ้นมายังคนข้างๆ อีกครั้ง“เบื่ออะไรนักหนา ผัวไม่ส่งการบ้านหรือไง อยากได้เด็กสักคนช่วยดามใจกระแทกแทนผัวไหมล่ะ บอกเจ๊มาเดี๋ยวจัดเด็ดๆ

ตอนที่ 44 ความเงียบปึง!“เป็นบ้าอะไรของเธอห๊ะถึงได้ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น คิดว่าฉันกับดาวแอบกินกันลับหลังเธอหรือไง ฉันรู้จักกับดาวมาตั้งแต่มัธยมถ้าจะเอาก็คงเอาไปนานแล้วไม่ต้องรอให้มีเธอแล้วค่อยมาเอาหรอก ไร้สาระฉิบหาย!”ซันหันกลับมาเท้าเอวตะคอกถามคนด้านหลังที่เดินตามกันมาติดๆ เสียงดังลั่นหลังจากโยนสูทตัวใหญ่ลงบนโต๊ะกระจกทรงมนแล้ว ยกมือเสยผมปรกหน้าขึ้นลวกๆ พยายามทำใจเย็นไม่เอ่ยถามหรือพูดอะไรระหว่างทางเพราะเกรงว่าคนดื้อจะทำให้อารมณ์คุกรุ่นหนักกว่าที่เป็นอยู่ แต่พอเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวก็เหมือนระเบิดอารมณ์เวลาสิ้นสุดลงทันทีดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างสวยตั้งหัวจรดเท้าพลางขบกรามแน่น ผิวขาวเนียนละเอียดที่เขาควรจะเป็นคนที่ได้มองได้จ้องเพียงคนเดียว เรียวขาสวยสลักเสลาที่เขาควรจะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นแต่เธอกลับเดินออกไปอวดโชว์ให้คนนอกชมเชย ไหนจะอกอวบอิ่มล้นทะเล้นเกือบหลุดออกมานอกเกาะอกตัวเล็กนั่นอีก มันสมควรให้ต้องโมโหไหมล่ะยังไม่รวมวีรกรรมบ้าๆ ที่เธอไปทำไว้กับเพื่อนเขานั่นอีก หมาบ้าเข้าสิงหรือไงถึงได้ทำอะไรสิ้นคิดไม่สนหน้าตาตัวเองแบบนั้น ถ้าเธอเป็นคนธรรมดาไม่มีชื่อเสียง ไม่มีชื่อธุรกิจบริษั

ตอนที่ 46 แค่คืนทุกอย่างปึง!"ก้าง! อยู่หรือเปล่า"เสียงประตูกระแทกเข้ากับขอบอย่างจังก่อนเจ้าของร่างสูงใหญ่จะพรวดพราดมาหยุดอยู่กลางห้องคอนโดมิเนียมหรูท่ามกลางอากาศที่เริ่มอบอ้าวและไร้เงาของสิ่งมีชีวิต ซันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนเริ่มรู้สึกหายใจลำบาก ร่างกายแข็งแรงเริ่มรู้สึกอ่อนกำลังแรงลงแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังจะเดินเข้าไปหาก้างไผ่ในครัวทั้งที่ก็พอจะเดาได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้เขาไปหาเธอที่บริษัทมาแล้ว แต่คนที่นั่นบอกว่าวันนี้เธอไม่ได้เข้าไปทำงาน มีเอกสารสำคัญให้เซ็นแต่ก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน ความตื่นตูมกลายเป็นความหวาดกลัวเต็มตัว พยายามตั้งสติขับกลับมาห้องเผื่อว่าเธอจะไม่สบายตรงไหนแล้วแอบกลับมานอนอยู่ที่ห้อง แต่ในสภาพห้องตอนนี้แล้ว... มันแทบไม่มีวี่แววว่าเธอจะอยู่เลยซันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน หวังว่าจะเจอคนตัวเล็กนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงอย่างที่ชอบทำ หวังว่าอากาศภายในห้องนี้จะเย็นพอให้เขาได้ปรับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านหวาดกลัว ข่มใจที่มันกำลังคิดแล้วกลัวไปเองต่างๆ นานาได้มันก็แค่การทะเลาะครั้งเดียวเอง ปกติเธอกับเขาก็ทะเลาะกันประจำ แทบไม่ม

ตอนที่ 48 ไม่ได้หนีแสงแดดอุ่นในยามสายสาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามาปลุกก้างไผ่ที่กำลังหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สี่ แขนเรียวเหยียดขึ้นบิดขี้เกียจ พยุงพาร่างอรชรลุกขึ้นนั่งก่อนจะทอดสายตามองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกเธอมาที่นี่ได้สี่วันแล้ว และเป็นสี่วันที่ความรู้สึกแทบไม่ต่างจากวันแรกที่มาถึงที่นี่เลย ก้างไผ่เลือกที่จะเปิดห้องโรงแรมกลางเมืองเวกัส เธออยากใช้เวลานี้พักผ่อน ทั้งความรู้สึก ร่างกาย และหัวใจที่เหมือนมันจะบอบบางเกินไปเกินกว่าจะทนรับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ สองครั้งติดต่อกันในระยะเวลาเพียงไม่นานผิดหวังกับแฟนคนแรก โกรธเกลียดเขามากตอนนั้น แต่หากเทียบกับครั้งนี้เธอกลับรู้สึกเหนื่อยและเสียใจมากกว่า เหนื่อยที่ต้องวิ่งตาม เหนื่อยที่ต้องหวั่นไหวกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียใจที่ตัวเองไม่อาจห้ามใจไม่ให้รักได้ และเสียใจที่ไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองเดินตามเกมเขาได้ เธอไม่ได้หนี ไม่ได้หนีจริงๆ ก็แค่อยากถอยออกมาให้เวลาตัวเองได้คิดได้ทบทวนอะไรเท่านั้นเอง หากพร้อมใจเข้มแข็งพอ คิดว่าการจะกลับไปเจอเขาอีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ก็แค่คนแปลกหน้าที่ต้องกลับมาเจอกันอีกครั้งเท่าน