บททั้งหมดของ ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก: บทที่ 51 - บทที่ 60

แดเนียลสะบัดเอาความสั่นไหวของความรู้สึกออกไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง ตอนนี้อาการป่วยของเธอดีขึ้นมากแล้ว มันถึงเวลาสิ้นสุดการตามใจเธอสักที“ฉันจะไปทำงานแล้ว เธอเริ่มดีขึ้นแล้วก็ดูแลตัวเองได้แล้ว”เดซี่เรย์ถึงกับงงเมื่อจู่ ๆ เขาก็ปุ้บปั้บเปลี่ยนไปไวขนาดนี้ เธอคิดว่าเขาจะใจอ่อนให้กับเธอบ้างแล้วเสียอีก แล้วทำไมเขาถึงกลับไปเป็นแดเนียลคนไร้หัวใจได้อีก เธอถึงกับงงเลยทีเดียว“เดี๋ยวค่ะ… ทำไมถึง…”“เดซี่เรย์ ฉันกับเธอไม่เหมือนเดิมนานแล้ว… เราไม่มีทางกลับไปสนิทกันได้เหมือนเดิมอีกแล้ว”“ทำไมละคะ?”“เธอก็รู้ว่าทำไม เลิกหลอกตัวเองสักที ฉันไม่มีทางยอมมีลูกกับเธอ เพราะเด็กคนนั้นจะขาดควมรักจากพ่อแน่นอน”คำพูดนี้ของแดเนียลทำให้เธอสะตั้นไปทันที เพราะความหมายของเขาก็คือ ถ้าเกิดว่าเขาได้มีลูกกับเธอจริง ๆ เขาก็จะไม่มีวันรักลูก…ที่เกิดมาจากเธอแน่นอน…เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องนอนได้ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งทันที เขาเข้าไปด้านในก่อนจะพาตัวเองเดินไปนั่งที่โซฟา เมื่อร่างของเขาสัมผัสเข้ากับโซฟาหนัง ความตึงเครียดก็แผ่ออกมาทันทีเขาไม่ได้อยากพูดแบบนั้นออกไป ใช่ครั้งนี้ความรู้สึกของเขาน

เมื่อได้ยินแบบนั้นเดซี่เรย์ก็นิ่งค้างไปทันที เพราะน้ำเสียงที่เขาใช้พูดออกมานั้นดูจริงจังมาก มากเกินกว่าจะล้อเล่นแน่นอน“เป็นห่วงกันสักนิดไม่ได้เหรอคะ?”ร่างบางถามออกไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาแดเนียลชะงักไปเพียงชั่วขณะ สุดท้ายก็กลับมาทำหน้าตานิ่งเฉยอีกครั้งอยู่ดี เขาจะต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองทำตามหัวใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว“ไม่จำเป็น เธอหายป่วยแล้ว”คำตอบของเขายิ่งตอกย้ำความเข้าใจผิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก ที่ผ่านมาเขาก็แค่อยากให้เธอหายเลยทำดีกับเธอเท่านั้น เขาไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มีนาเข้าใจ และแน่นอนว่าเธอเชื่อสิ่งที่ตัวเองพบเจอมากกว่าเซ้นส์ของเพื่อนสนิท“เข้าใจแล้วค่ะเจ้านาย”พูดจบคนตัวเล็กก็เดินตึงตังออกไปจากห้องทำงานของเขา พร้อมกับปิดประตูดังปึงใส่เขา ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนจนกระทั่งเขาเผลอไปตามใจเธอนี่แหละ แดเนียลถอนหายใจออกมาก่อนจะลุกออกจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะทอดสายตามองวิวเมืองตรงหน้าเขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งและครั้งนี้เหมือนจะหนักกว่าทุกครั้ง เพราะหัวใจของเขาตอนนี้มันว้าวุ่นอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ทำไมภาพที่เธอทำหน้าเศร้าออกจากห้องไปแบบนั้น

#ห้องนอนเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่เดซี่เรย์กำลังนอนคว่ำไถโทรศัพท์เล่นอยู่บนเตียง ดวงตากลมเหลือบมองหน้าจอเพียงนิดเดียวก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา เพราะสถานะคำสั่งซื้อของหวานทั้งหมดกำลังทยอยขึ้นว่า กำลังจัดส่ง“เร็วดีแฮะ”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายแล้วกอดตุ๊กตาแน่นอย่างอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ อย่างน้อยการได้ใช้เงินของแดเนียลก็ทำให้รู้สึกเหมือนเอาคืนได้สำเร็จ แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตามแต่พอคิดไปถึงหน้าของเขาตอนเห็นยอดเงินแล้ว เธอก็หลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง“หวงนักไม่ใช่เหรอ คราวนี้รู้ซะบ้าง”คนตัวเล็กเชิดหน้าพูดอย่างสะใจ ทั้งที่ความจริงในใจก็รู้อยู่เต็มอกว่าเงินแค่นั้นสำหรับแดเนียลมันแทบไม่ต่างจากเศษเหรียญแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ… อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองชนะอยู่หน่อย ๆก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้คนบนเตียงชะงัก ก่อนจะหันไปมองทางประตูด้วยสีหน้าสงสัย เพราะปกติใช่ว่าแดเนียลจะมานั่งเคาะประตูวันนี้เขามาแปลก…แกร๊ก“คะ?”คนตัวเล็กขานรับเล็กน้อยก่อนจะมองเขาอย่างพิจารณา จู่ ๆ ก็มาทำตัวมีมารยาทกับเธอซะงั้น“ของเธอหรือเปล่า พนักงานเอาขึ้นมาให้”

#เช้าวันต่อมาวันนี้ทั้งสงอคนตกลงเข้าบริษัทแล้วเพราะเดย์ซี่เรย์ดื้อดึงที่จะกลับมาทำงานเพราะไม่ชอบอยู่ห้องอีกต่อไปแล้ว เธอเป็นคนที่เบื่อการอยู่บ้านมาก เพราะเป็นคนขี้เหงา แต่ตั้งแต่แต่งงานปลอม ๆ กับเขามาเธอแทบจะไม่ได้ออกจากห้อง เพราะกลัวเขาไม่พอใจ และกลัวข่าวเรื่องภรรยาลับ ๆ ของเขาจะหลุดออกไปสุดท้ายเธอก็ทำได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านว่าง ๆ ก็มักจะโทรคุยกับมีนาเป็นประจำ เรียกได้ว่าห่างหายจากเพื่อน ๆ ไปโดยสิ้นเชิง“แหม๋ ๆ หายไปทั้งคู่เลยนะครับ ทำไม? ไปฮันนีมูนมาเหรอ?”ดันเต้เดินเข้ามาทักทั้งสองคนทั้นทีที่พวกเขาเดินเข้ามาภายในบริษัท พนักงานคนอื่น ๆ ที่เดินผ่านไปมาต่างก็หันมอง แต่ก็ใช่ว่าจะได้ยินคำพูดทักทายของดันเต้ เพราะเขาไม่ได้พูดดังขนาดนั้น“ฉันสงสัยอยู่นิดหน่อยนะ ว่าวัน ๆ หนึ่งนายทำงานบ้างไหม เห็นเดินร่อนเร่ไปมาอยู่ได้ทั้งวัน”เป็นแดเนียลที่เอ่ยตอบน้องชายฝ่ายญาติไปด้วยถ้อยคำที่แสนจะจิกกัด แต่ดันเต้ไม่ได้รู้สึกเจ็บกับคำพูดนั้นของพี่ชายเลย กลับกันเขากลับยิ้มอย่างยียวนเสียแทน“งานผมไม่เคยมีปัญหาเลยสักงานนะครับ ไม่เรียกทำงานจะเรียกอะไรล่ะ?”ดันเต้ต่อปากต่อคำกับพี่ชายตัวเองได้อย่างธรรมชาติ เพร

เดซี่เรย์นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานหลายนาทีหลังจากอ่านข้อความสุดท้ายของแดเนียลจบ‘ก็ฉันเห็นคนแรกไม่ใช่หรือไง แถมยังเห็นอยู่คนเดียวตลอดด้วย’หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นแรงไม่หยุด ทั้งที่เธอพยายามบอกตัวเองแล้วว่าอย่าไปคิดมากกับคำพูดของผู้ชายคนนั้น เพราะสุดท้ายเขาก็มักจะพูดเหมือนไม่มีอะไรเสมอแต่จะไม่ให้คิดได้ยังไงกัน… ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายพูดอะไรชวนเข้าใจผิดอยู่เรื่อย แถมช่วงนี้ยังเป็นออกบ่อย…“คุณเดซี่เรย์?”เสียงเรียกของพนักงานอีกคนทำให้หญิงสาวสะดุ้ง เล็กน้อย ก่อนจะรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทันที“คะ?”“เอกสารชุดนี้คุณแดเนียลแจ้งว่าให้คุณเดซี่เรย์ตรวจสอบก่อนประชุมบ่ายค่ะ”“อะ… ได้ค่ะ”เธอรีบรับแฟ้มมา แต่สายตากลับเผลอเหลือบมองโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ให้ตายสิ… แค่ข้อความไม่กี่ประโยคก็ทำเธอเสียอาการได้ขนาดนี้แล้วเหรอเดซี่เรย์เม้มปากเบา ๆ ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วตั้งใจทำงานต่อ ทว่าไม่ถึงสิบนาที เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้งเธอรีบหยิบขึ้นมาดูทันทีราวกับรอข้อความอยู่ก่อนแล้ว‘ห้ามแอบกินกาแฟเพิ่ม’หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางห้องทำงานของแดเนียลที่ปิด