Lahat ng Kabanata ng ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก: Kabanata 31 - Kabanata 40

เคอเรียลคิดตามคำพูดของเซียวอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอเขาจ้องมองไปที่รูปของลูกสาวที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจแล้วนั้นเขาก็ต้องถอนหายใจออกมา“นายรู้ไหมทำไมลูกสาวของอาถึงได้แต่งงานกับคนที่เกลียดอาได้ ทั้ง ๆ ที่อาห้ามลูกสาวได้แน่นอนหากอาต้องการ”เซียวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันมาสนใจเคอเรียลอีกครั้ง เขาสงสัยมาสักพักแล้วเรื่องนี้ แต่เพราะเขาเห็นว่ามันเป็นเรื่องของครอบครัวของเคอเรียลเลยไม่เคยได้เอ่ยปากถามเขาไปสักครั้ง แม้ว่าเขาจะสงสัยมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาเองก็รู้ว่าเรื่องของลูกสาวของเคอเรียลนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง“ทำไมครับ?”“เพราะลูกสาวของอารักเจ้านั่นไง และอาก็รักลูกสาวของอาเหมือนกัน…”คำตอบนี้ของเคอเรียลทำเอาเซียวไปไม่เป็น จริง ๆ เขาก็ควรจะเดาออกแต่แรกนั่นแหละว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่เพราะเขาไม่กล้าจะฟันธงอะไรมากจึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้ แต่พอมาได้ยินด้วยตัวเองแบบนี้ ความรู้สึกหงุดหงิดดันเริ่มก่อตัวขึ้นมาคงเป็นเพราะความรู้สึกที่เขามีให้ต่อเธอ… ดอกไม้ที่เขาเคยอยากเจอตัวจริง… เพียงเพราะรูปถ่ายที่เขาเคยแอบเคอเรียลดูเมื่อช่วงปีก่อน…“แล้วเธอไม่รู้เหรอครับ? ว่านายแดเียลน่ะเกลียดคุณอาที่เป

“ต้องลงโทษเลยเหรอพี่ ทำไมต้องอะไรขนาดนั้น จริง ๆให้คนอื่นรู้ก็ได้นี่ว่าเดซี่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของพี่น่ะ จะหวงอะไรขนาดนั้น”ดันเต้ที่ได้ยินแบบนั้นก็ออกปากปกป้องคนตัวเล็กเพราะเขารู้สึกว่าเธอก็ไม่ได้ผิดอะไร พวกนั้นถ่ายคลิปของเธอไปลงเอง เอาจริง ๆ มันก็เพราะความสวยของเธอจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่เห็นว่าจะต้องลงโทษอะไรเธอเลย“นายอย่ายุ่ง นี่มันเรื่องของฉันกับยัยนี่”เดซี่เรย์หน้าหงอยลงทันที จริง ๆ ไม่ได้กลัวอะไรเขาหรอกแค่อยากจะแสดงอาการให้ดันเต้สงสารและกดดันเขาเท่านั้น เพราะเธอรู้ว่าเขาลงโทษอะไรเธอไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ“ผมก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะพี่ แต่ผมแค่ไม่เข้าใจว่าเดซี่จำเป็นต้องรับโทษด้วยเหรอ พี่ควรจะปกป้องเธอสิ แล้วไอ้เรื่องไม่ให้ใครรู้ว่าเดซี่เป็นภรรยาพี่อีก ผมเริ่มจะสงสัยแล้วนะว่าที่พี่พยายามปิดบังตัวเธอเพราะหวงหรือ… อายกันแน่”คำพูดสุดท้ายของดันเต้ทำเอาเดซี่เรย์แอบกำหมัดเบา ๆ ไอ้ประโยคแรกมาดีมาก มาเหนือสุด ๆ แต่ประโยคหลังมาทำไม… เธอไม่มีอะไรที่น่าอายสักหน่อย สวยก็สวย แถมเก่งอีก“นายกลับไปทำงานของนายซะดันเต้”“เวลาพี่ไม่อยากตอบคำถามผมก็ชอบไล่ผมแบบนี้ตลอดอะ”ดันเต้พูดแล้วก

หลังจากที่คนตัวเล็กออกจากห้องไปแดเนียลก็หันกลับไปมองที่ประตูอีกครั้ง เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบเอาแท็บแลตที่พกเข้ามาด้วย เปิดเข้ากล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ภายในห้องทำงานออกมาดู ภายในแท็บแลตนั้นมีกล้องจากมุมต่าง ๆ ทั่วทั้งชั้นเต็มไปหมด เพราะเขาสั่งคนให้มาติดไว้ตั้งแต่เดซี่เรย์เข้ามาทำงานที่นี่ เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะติดตั้งกล้องไปทำไม ตอนสั่งให้คนมาติดก็ไม่ได้คิดอะไรเสียด้วยเขากดไปที่กล้องภายในห้องทำงานก็เห็นว่าคนตัวเล็กยืนเอามือจับหน้าอกแล้วพึมพำอะไรบางอย่างออกมา ด้วยความที่เธอพูดเบาเกินไป เลยทำให้เขาไม่สามารถได้ยินสิ่งที่เธอพูดผ่านกล้องได้“เจ็บหน้าอกเหรอ?”เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็เตรียมจะลุกออกจากที่นอนเพื่อเดินไปดูเธอ แต่ก็ต้องชะงักการกระทำเพราะเธอได้เดินออกจากห้องไปแล้ว เขาจึงรีบสลับกล้องไปด้านนอกห้องทำงานเพราะกังวลกับอาการก่อนหน้านี้ของเธอ กลัวเธอจะเป็นลมล้มลงไป“ฉัน… ทำบ้าอะไรวะเนี่ย”เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรและกลับไปทำงานที่โต๊ะของตัวเองแล้วเขาก็เหมือนเพิ่งจะได้สติขึ้นมา ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีสติกับเธอเรื่องของเธอสักเท่าไหร่ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก

เวลาผ่านไปนานร่างบางที่เคยนอนหลับสนิทตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา เดซี่เรย์ลืมตาขึ้นก่อนจะพบว่าตัวเองถูกนำมานอนบนเตียงเป็นที่เรียบร้อย แถมคนที่เธอมาแอบนั่งมองจนหลับไปก็ไม่ได้อยู่ในห้องอีกต่อไปแล้ว“ไปไหนของเขานะ”เดซี่เรย์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและเตรียมจะลุกจากที่นอน แต่ลุกยืนได้เพียงไม่กี่วินาทีก็ต้องนั่งลงบนที่นอนตาเดิม เพราะพบว่าศรีษะของเธอนั้นหนักอึ้งอย่างมาก จนทำให้เธอหน้ามืดกระทันหันจังหวะเดียวกันนั้นแดเนียลก็ได้เดินเข้ามาภายในห้องพอดี เขาเห็นแบบนั้นก็รีบถลาตัวเข้ามาจับร่างบางของเธอเอาไว้ และพบว่าตัวของเธอนั้นร้อนมาก“ไปหาหมอไหม”เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอนั้นซีดเป็นอย่างมาก เขากะเอาไว้แล้วว่าเธอจะต้องป่วยเพราะเธอไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก โดนละอองฝนนิดหน่อยวันต่อมาก็ป่วยนอนซมไปหลายวันเลย แล้วนับประสาอะไรกับการที่เธอนั่งตากแอร์เย็น ๆ หลับไปตั้งหลายชั่วโมงแบบนี้“ไม่เอาค่ะ วุ่นวายคุณเปล่า ๆ คุณหายเพลียบ้างไหมคะ”แทนที่เธอจะเป็นห่วงตัวเอง กลับถามถึงเขาเสียอย่างนั้น เขาน่ะเป็นคนป่วยยาก แค่พักผ่อนนิดหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว เธอเองก็รู้เรื่องนี้ดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถ

คำตอบที่ได้รับทำเอาแดเนียลหนักใจขึ้นมาเพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะขอร้องให้เขากอดเธอขึ้นมาจริง ๆ ยอมรับว่าที่พูดออกไปก็เพราะไม่รู้จะช่วยยังไงจริง ๆ เท่านั้น แต่คำตอบที่ได้มากลับทำเขาไปไม่เป็นเสียได้“อย่ามาพูดอะไรไร้สาระน่า”แดเนียลพูดเขาทำท่าจะลุกออกจากเตียงทันทีเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูกกับคำขอของคนตัวเล็ก แต่ยังไม่ได้ลุกไปไหน คนที่นอนหลับอยู่ก็โน้มตัวมาซุกเข้าที่หน้าขาของเขาโดยที่เขาไม่ทันได้ระวังตัว แขนเล็ก ๆ ที่ตอนนี่ร้อนเล็กน้อยโอบกอดเอวของเขาราวกับหาที่พึ่งพิงนั่นก็ไม่อาจจะทำให้เขาผลักดันเธอออกไปได้แม้ว่าความจริงแล้วเขาควรจะทำแบบนั้น ควรจะผลักเธอออกให้เธอได้นอนดี ๆ มากกว่าปล่อยให้เธอกอดเขาเอาไว้แบบนี้ หากตัวของเธอไม่ร้อนเหมือนไฟในตอนแรก เขาคงงคิดว่านี่คงเป็นแผนของเธอแน่ ๆ เพราะช่วงนี้แผนของเธอเยอะเสียเหลือเกิน“เดซี่เรย์…”เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปจับเข้าที่ใหล่ของเธอเล็กน้อยและเขย่ามันเบา ๆ เพื่อดึงให้เธอได้สติ แบบนี้มันไม่ถูกต้องใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าเขาฉวยโอกาสกับคนป่วยไม่รู้เรื่องพอดี“นอนดี ๆ”“...”เธอยังคงเงียบและหลับตาพริ้มอยู่กับตักของเขา ไม่แม้แต่จะขยับไปไหนสักนิด