All Chapters of ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก: Chapter 41 - Chapter 50

คำพูดประโยคนั้นของแดเนียลทำเอาเดซี่เรย์เบะปากใส่เขาทันที แม้จะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมพูดดี ๆ ด้วยง่าย ๆ แต่ลึก ๆ แล้วหัวใจของเธอกลับพองโตอย่างประหลาดอยู่ดีและอดยอมรับไม่ได้ว่ามันรู้สึกดีแปลก ๆ เช่นกันก็อย่างน้อย…เขาก็กอดเธอและที่สำคัญ เขาไม่ได้ผลักเธอออกอย่างที่เธอเคยคิดเอาไว้ด้วยแม้จะไม่เคยลองแต่ภาพในหัวก็ชัดพอจะทำให้เธอไม่คิดจะทำอะไรเสี่ยงตายแบบนั้นได้“เปลืองตัวอะไรของคุณกันคะ ฉันไม่ได้ขอให้กอดสักหน่อย”“เหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วให้กับคำพูดของเธอ ไม่ได้ขอกอด… ถ้าแบบนั้นไม่ได้เรียกขอกอดคงเป็นเรียกว่าขอร้องล่ะมั้ง ก็อ้อนเสียจนเขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ขนาดนั้น“เมื่อคืนใครกันที่เกาะฉันแจไม่ยอมปล่อย แถมยังเรียกตัวเองว่าน้องอีก”เดซี่เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลบสายตา เพราะเธอจำอะไรแบบนั้นไม่ได้เลย แล้วไหนจะเรื่องที่เธอแทนตัวเองว่าน้องนั่นอีก คำคำนั้นเธอสาบานกับตัวเองว่าจะเก็บไว้ใช้แค่กับเขาคนเดียว แต่ในช่วงที่เขาผลักเธอออกจากชีวิต เธอก็ได้สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่แทนตัวเองแบบนั้นกับเขาอีก…“ฉะ…ฉันไม่สบายเลยอาจจะทำตัวเพ้อ ๆ ไปบ้าง คุณจะถือสาคนป่วยเหรอคะ?”“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”

สายตาของแดเนียลสั่นไหวเล็กน้อยกับคำพูดนั้น ราวกับมีใครบางคนหยิบอะไรหนัก ๆ มาวางลงกลางอกของเขา“สำหรับฉัน…คุณเป็นคนดีมาตลอดนะคะ”ทั้งห้องเงียบไปพักหนึ่งเดซี่เรย์ยังคงมองเขาด้วยสายตาใสซื่อแบบเดิม ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย จนแดเนียลต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเธอไปเอง“…เธอนี่ประหลาดจริง ๆ”“คะ?”“โดนคนใจร้ายใส่ขนาดนั้น ยังจะมองว่าเป็นคนดีอีก”เดซี่เรย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กตรงหน้า แต่ยังไม่ทันได้กินมันเข้าไป เธอก็หันไปมองเขาอีกครั้ง“แล้วคุณเคยเกลียดฉันบ้างไหมคะ”ช้อนในมือของแดเนียลชะงักไปนิดเดียว เพียงนิดเดียวจริง ๆ แต่เดซี่เรย์เห็นทันเพราะเธอสังเกตุเขาอยู่ เพราะอยากจะรู้ว่าเขาจะมีท่าทีกับคำถามนี้ของเธอยังไง“ทำไมต้องถามอะไรแบบนั้น”“ก็คุณถามฉันก่อนนี่นา ทำไมฉันจะถามกลับไไม่ได้คะ”“มันไม่เหมือนกันเดซี่เรย์”“ตรงไหนไม่เหมือนคะ”“ทุกตรงนั่นแหละ”เธอทำแก้มพองทันทีเมื่อโดนตอบกลับแบบนั้น ก่อนจะงึมงำเบา ๆ เหมือนเด็กโดนขัดใจ ซึ่งแน่นอนว่าต่อหน้าเขาเลยล่ะ“คนบ้าอำนาจ…”“ว่าอะไรนะ”“เปล่านี่คะ~”แดเนียลถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ มองคนตรงหน้าที่แม้เพิ่งหายป่วย แต่ความดื้อกลับ

เดซี่เรย์แอบยิ้มอยู่เงียบ ๆ ตลอดทางที่แดเนียลอุ้มเธอไปยังห้องนอน ถึงเขาจะยังทำหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่เธอก็จับได้อยู่ดีว่าแขนที่ประคองเธอไว้มันอ่อนโยนกว่าปกติแค่ไหนคนอะไร…ปากแข็งชะมัด“คุณแดเนียลคะ”“อีกแล้ว?”“คุณอุ้มฉันเก่งจังเลยนะคะ”“มันไม่ใช่เรื่องน่าชม”“สำหรับฉันมันน่าชมนะ”แดเนียลถอนหายใจเบา ๆ เหมือนจนปัญญาจะเถียง ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปด้านใน เขาตั้งใจจะวางเธอลงบนเตียงทันที แต่คนตัวเล็กกลับกอดคอเขาแน่นกว่าเดิม“…ปล่อย”“ยังไม่ปล่อยได้ไหมคะ”“เดซี่เรย์ เลิกงอแงได้แล้ว”“ขออีกแป๊บเดียวนะคะ”เธอพูดเสียงอู้อี้พลางซบหน้ากับไหล่เขา แดเนียลชะงักไปเล็กน้อย เพราะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่แนบอยู่ใกล้จนเกินไปใกล้จนหัวใจเริ่มทำงานผิดปกติ“เธอนี่ขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่”“เฉพาะกับคนที่อยากอ้อนค่ะ”คำตอบนั้นทำเอาเขานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียงช้า ๆ เดซี่เรย์ยังไม่ยอมปล่อยมือดี ๆ นิ้วเล็กเกี่ยวปลายแขนเสื้อเขาไว้เหมือนเด็กกลัวโดนทิ้งแดเนียลก้มมองเธอเงียบ ๆ“จะนอนได้หรือยัง”“ถ้าคุณอยู่ก่อน”“ฉันมีงาน”“ห้านาทีเองค่ะ”“เมื่อกี้บอกแป๊บเดียว”“สำหรับคนป่วย เวลามันเดิ

แดเนียลหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างจนใจ ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย บางทีเขาคงเผลอตามใจเธอมากเกินไปจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคนตรงหน้าคงไม่กล้าปีนเกลียวเขาขนาดนี้เดซี่เรย์ขยับนิ้วเกี่ยวปลายนิ้วเขาเล่นเบา ๆ พลางมองมือใหญ่ของเขาอย่างสนใจ“มือคุณอุ่นจังเลยนะคะ”“ก็คนปกติมันก็อุ่นไหมล่ะ”“ไม่เหมือนกันค่ะ ฉันหมายถึงให้ความรู้สึกอุ่นน่ะค่ะ”“แล้วมันต่างจากที่ฉันพูดยังไง”“ไม่รู้สิคะ…” เธอพึมพำเบา ๆ “แต่เวลาคุณจับตัวฉัน ฉันรู้สึกสบายใจน่ะค่ะ”คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้แดเนียลนิ่งไปอีกครั้งเดซี่เรย์อาจพูดออกมาเพราะกำลังป่วย หรืออาจแค่พูดไปเรื่อยตามนิสัย แต่ทุกคำของเธอกลับชัดเจนเกินไปสำหรับเขาชัดเจนจนเริ่มทำให้หัวใจที่ควรนิ่งเฉย…สั่นไหวทีละนิด มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะหักห้ามใจในเรื่องของเธอไม่ได้อีกเลยก็ได้“คุณเงียบอีกแล้ว”“เธอพูดมากเกินไปต่างหาก นอนสักทีเถอะ ฉันมีงานนะ”“ก็ฉันเหงานี่คะ ปกติคุณเคยมาคุยกับฉันแบบนี้ที่ไหน”“เพื่อนเธอก็มี”“มีนาไม่ได้ว่างตลอดนะคะ”เธอตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด จนแดเนียลหลุดมองหน้าเธอนิ่ง ๆ ดวงตาคู่นั้นใสจนดูเหมือนไม่มีอะไรอยู่ด้านในเลย ใสจนเขาเริ่มไม่แน

เสียงพึมพำเบานั้นดังอยู่ในห้องเงียบ ๆ ขณะที่แดเนียลยังนั่งอยู่ข้างเตียงเหมือนเดิม ทั้งที่จริงเขาควรลุกออกไปตั้งนานแล้วแต่พอเห็นเดซี่เรย์หลับนิ่งอยู่แบบนี้ เขากลับเผลอนั่งมองต่อโดยไม่รู้ตัวตอนหลับ เธอเงียบมากเงียบจนแทบไม่เหลือเค้าความดื้อหรือความเจ้าเล่ห์แบบตอนตื่นเลยสักนิด มีเพียงใบหน้าหวานซีดเพราะพิษไข้กับลมหายใจสม่ำเสมอเท่านั้นแดเนียลถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือออกจากการเกาะเกี่ยวของเธอช้า ๆคราวนี้เดซี่เรย์ไม่ขยับตามแล้วจริง ๆ ดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะกลับไปจัดการงานที่ค้างอยู่ แต่ยังไม่ทันเดินถึงประตู เสียงงัวเงียก็ดังขึ้นอีกครั้ง“คุณแดเนียล…”แดเนียลหลับตาลงช้า ๆ เหมือนพยายามสะกดความรู้สึกบางอย่าง ก่อนจะหันกลับไปมองคนบนเตียง“อะไรอีก”เดซี่เรย์ยังหลับตาอยู่เหมือนเดิม แต่คิ้วเล็กกลับขมวดเข้าหากันนิด ๆ เหมือนกำลังไม่สบายตัว“หนาว…”เขานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง มือใหญ่เอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้สูงกว่าเดิม แล้วแตะหน้าผากเธอเบา ๆยังมีไข้อยู่สินะ“กินยาไปแล้วแท้ ๆ …”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยิบรีโมตแอร์ขึ้นมาปรับอุณหภูมิ