ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก

เสียงนาฬิกาบนผนังห้องตรวจเดินเชื่องช้าราวกับตั้งใจ

ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…

เดซี่เรย์จ้องมันโดยไม่รู้ตัว สายตาไม่ได้มองเข็มที่หมุนอยู่จริงๆ แต่มองทะลุผ่านไปยังอะไรสักอย่างที่ไม่มีอยู่ที่นั่น หูได้ยินเสียงมีนาพูด แต่สมองประมวลผลได้เพียงครึ่งเดียว

“…รังไข่ทำงานผิดปกติมาสักระยะหนึ่งแล้วนะเดซี่” เสียงเพื่อนสนิทนุ่มกว่าปกติ ซึ่งนั่นทำให้เดซี่เรย์รู้สึกหนักใจยิ่งกว่า เพราะมีนาไม่เคยพูดนุ่มกับเธอโดยไม่มีเหตุผล “ค่าฮอร์โมนที่วัดได้บ่งชี้ว่า…”

บ่งชี้ว่า

คำสามคำนั้นถูกหยุดไปเล็กน้อย

เดซี่เรย์กำมือแน่นบนตัก เล็บที่ถูกทาสีชมพูอ่อนกดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่เธอไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บเลยสัดนิด เพราะความเจ็บปวดเล็กน้อยนั้นมันช่วยให้เธอยังอยู่ในห้องตรวจนี้ได้อย่างคนที่ยังมีความรู้สึกอยู่

“โอกาสตั้งครรภ์ตามธรรมชาติของแกต่ำมากเลยเดซี่” มีนาพูดต่อ วางแฟ้มผลแลบลงบนโต๊ะแล้วมองตรงมาที่เพื่อนรักอย่างเห็นใจ “ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย แต่ถ้าแกอยากมีลูก ก็ต้องวางแผนอย่างจริงจังตั้งแต่ตอนนี้เลย เพราะเวลาเป็นปัจจัยสำคัญมาก”

“เวลา…?” เดซี่เรย์ทวนคำนั้นออกมาเบา ๆ สติของเธอในตอนนี้เหมือนหลุดลอยอยู่ในอากาศไปแล้วเรียบร้อย

“แกมีเวลาเหลืออีกแค่หนึ่งปี หรือ…อาจจะน้อยกว่านั้น เรื่องนี้ฉันไม่สามารถการันตีได้แบบแน่นอน แต่มันก็อยู่ช่วงเวลานี้” มีนาไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เพราะมันไม่ใช่สไตล์ของเธอสักเท่าไหร่ หากเป็นคนอื่นเธอคงบอกตรง ๆ ไปแล้วตั้งแต่แรก

และเดซี่เรย์รู้ดีว่าเพื่อนเลือกจะพูดตรง ๆ กับเธอก็เพราะรักเธอ ไม่ใช่เพราะไม่แคร์ความรู้สึกของเธอ “ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ข่าวที่แกอยากได้ยิน แต่ยิ่งรู้เร็ว ยิ่งมีทางออกมากกว่า จริงไหม?”

ทางออก…เดซี่เรย์หัวเราะออกมาด้วยโทนเสียงเดียว และมันเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ขมมากพอที่มีนาจะขมวดคิ้วตามไปด้วย

ทางออกที่ว่าคืออะไรกัน เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ด แต่งงานมาได้สามปีกับผู้ชายที่นอนห้องเดียวกันแต่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเธอแม้แต่ครั้งเดียว

ผู้ชาย…ที่เซ็นสัญญาการแต่งงานเหมือนเซ็นสัญญาทางธุรกิจ กำหนดระยะเวลา กำหนดเงื่อนไข กำหนดทุกอย่างที่เขาคิดว่ามันสมควรสำหรับเขา

แดเนียล สามีในนามของเธอ เขาเย็นชาที่สุดเท่าที่เธอเคยรู้จักใครสักคนที่มีนิสัยเย็นชามาในชีวิตนี้

“เดซี่…”

“ฉันโอเค…จริง ๆ นะ” เธอบอก แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน เพราะความจริงมันเอ่อล้นอยู่ที่ดวงตาของเธอ

“แกไม่ต้องโอเคก็ได้ ฉันอยู่ตรงนี้…แกรู้ใช่ไหม?”

ครั้งนี้เดซี่เรย์เงยหน้าขึ้น และรอยยิ้มที่เธอฝืนขึ้นมานั้นสั่นเล็กน้อยที่มุมปากของร่างบาง

“มีนา” เธอเรียกชื่อเพื่อนช้า ๆ “เขาไม่มีวันยอมแน่นอน…”

—

ท้องฟ้าตอนเย็นของกรุงเทพฯ ย้อมแดงส้มสวยงามเกินกว่าจะเหมาะกับอารมณ์ของเธอในตอนนี้ที่จะมองมัน

เดซี่เรย์ขับรถกลับบ้าน หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกมันว่าเพ้นส์เฮาส์

เธอจอดรถในที่จอดประจำของแต่ละห้อง และนั่งอยู่ในนั้นอยู่สักพักโดยที่ไม่ดับเครื่อง เปิดแอร์เย็นฉ่ำ เพลงในวิทยุยังเปิดอยู่ แต่เธอไม่ได้ยินเสียงมันแล้วตั้งแต่ขับมาจากโรงพนาบาล

ภาพที่มีนาวาดให้ฟังค่อย ๆ ประกอบร่างในหัว

รังไข่เสื่อมเร็วกว่าวัย โอกาสน้อยลงทุกเดือน หากไม่ดำเนินการในเวลาที่เหมาะสม…มันอาจจะสายเกินแก้จริง ๆ

“เฮ้อ…โคตรจะบ้าเลยให้ตายเถอะ”

ร่างบางฟุ่บหน้าลงไปพวงมาลัยรถ ก่อนจะบ่นออกมาเบา ๆ เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ดปีเอง แต่ร่างกายของเธอกลับกำลังนับถอยหลังลงเสียอย่างนั้น

เดซี่เรย์หลับตาลง หวนนึกถึงแม่ที่เสียไปตั้งแต่เธออายุได้เก้าขวบ ทิ้งให้เธอและพ่ออยู่ด้วยกันสองคนในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงาเกินกว่าจะเรียกว่าบ้านได้

“แค่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ยากจัง…”

ดวงตางามหลับพริ้มลงพร้อมกีฝับหยาดน้ำตาที่เริ่มรินไหลลงมาสู่แก้มนวลเนียนของตน พลางหวนนึกถึงช่วงที่ตัวเธอได้เติบโตมาโดยรู้จักความเงียบดีกว่าเสียงหัวเราะ

และรู้จักการรอดีกว่าการถูกรอ ตั้งแต่จำความได้ สิ่งที่เธออยากได้มากที่สุดในโลก ไม่ใช่เงินหรือชื่อเสียงเงินทองอะไร

เธอแค่อยากมีบ้านที่อบอุ่น มีลูกที่เธอจะได้มอบความรักและการเลี้ยงดูอย่างดี และไม่ต้องนอนฟังความเงียบคนเดียวเหมือนกับเธอ…แค่นั้นเอง

“เอาวะ ลองดูสักตั้ง!”

ยังไม่ทันที่น้ำตาจะไหลอาบแก้มได้นาน ร่างบางก็ลุกพรวดออกจากพวงมาลัยก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งไป และพูดออกมาราวกับว่าไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว

“เดซี่แกต้องสู้…เพื่อความฝันเดียวที่แกมี!”

ไม่รอช้า เธอรีบคว้ากระเป๋าก่อนจะรีบลงจากรถทันที ทิ้งคราบเด็กสาวอ่อนแอเอาไว้ในความทรงจำก็พอ

เดย์ซี่เรย์เดินตรงไปที่ลิฟต์ก่อนจะกดไปที่ชั้นสูงสุดของตึก ซึ่งทั้งชั้นมีคนอยู่เพียงแค่สองคน นั่นก็คือเธอและ…สามีในนามเท่านั้น

เมื่อขึ้นมาถึงภายในห้องก็พบว่าห้องทั้งห้องนั้นมืดสนิท ซึ่งมันผิดปกติ เพราะปกติแล้วจะมีแสงไฟส่องอยู่เสมอ เดซี่เรย์เปิดสวิตช์ไฟข้างประตูตามสัญชาตญานทันที

“อ่าว…ไม่เปิดไฟล่ะคะ”

เมื่อเปิดไฟมาก็พบว่า แดเนียลนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง แขนพาดบนพนักพิง ขาไขว้ สวมสูทสีดำที่ดูเหมือนเพิ่งกลับจากประชุม เนกไทสีเข้มยังผูกอยู่ครบ มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำเปล่า ไม่ใช่เครื่องดื่มสีอำพันที่เคยชอบดื่มเป็นประจำ

เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาในนามช้า ๆ ดวงตาสีเข้มนั้นที่เดซี่เรย์ไม่เคยมองออกสักครั้งว่าเขากำลังรู้สึกอะไรอยู่

“กลับดึก”

นั่นไม่ใช่คำถามหรือการแสดงความห่วงใยใด ๆ เขาแค่บันทึกข้อเท็จจริงเท่านั้น ซึ่งเธอชินเสียแล้วในตอนนี้

“ไปหาหมอมาค่ะ” ร่างบางตอบเรียบ ๆ ก่อนจะวางกระเป๋าบนเก้าอี้ข้างประตู เปลี่ยนรองเท้าเดินในบ้านอย่างปกติที่เคยทำ

เขาไม่ถามว่าเธอเป็นอะไร ไม่ถามว่าโอเคไหม ทำไมถึงไปหาหมอ แค่ยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย แล้วกลับไปจ้องมองหน้าจอไอแพดอ่านเอกสารงานของตนต่อ

“ไม่ถามหน่อยเหรอคะ ว่าไปทำไม?”

เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไผเธอจึงเริ่มเอ่ยถามออกไป ทั้งที่ปกติไม่เคยคิดจะทำด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่ธุระของฉันนี่”

นี่แหละแดเนียลตัวจริงเสียงจริง อะไรที่เขาไม่ได้ประโยชน์หรือเกี่ยวข้องอะไร เขาไม่คิดจะสนใจมันแม้แต่นิด

“ฉันขอคุยด้วยได้ไหมคะ?”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะสนใจเธอก็จำเป็นต้องคุยกับเขาตรง ๆ แดเนียลไม่ได้หันมามองเธอ เพียงส่งคำถามกลับไปเท่านั้น

“คุยเรื่องอะไร”

เดซี่เรย์หายใจเข้าลึก ๆ แล้วนึกถึงคำที่มีนาพูดซ้ำอีกครั้ง ยิ่งรู้เร็ว ยิ่งมีทางออกมากกว่า…

“เรื่องสัญญาของเราค่ะ” เธอพูด “ฉันอยากจะคุยอะไรเพิ่มเติมหน่อย”

ห้องทั้งห้องเข้าสู่ความเงียบขึ้นทันทีที่ร่างบางพูดจบ เงียบเสียจนเดซี่เรย์ได้ยินเสียงของหัวใจตัวเอง ที่กำลังเต้นระรัวอยู่ในขณะนี้

แดเนียลวางแก้วลงบนโต๊ะตรงหน้า เสียงแก้วกระทบกับโต๊ะดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่สายตาคุมดุจะช้อนมองเธออย่างที่เธออธิบายไม่ได้ว่าคนที่มองเธอกำลังรู้สึกอะไร ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธ ไม่ได้แฝงความแปลกใจใด ๆ

แต่มีอะไรบางอย่างในนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่า เขาอ่านเธออออกก่อนที่เธอจะพูดด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่ตอนนี้”