ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก

เสียงนาฬิกาบนผนังห้องตรวจเดินเชื่องช้าราวกับตั้งใจติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…เดซี่เรย์จ้องมันโดยไม่รู้ตัว สายตาไม่ได้มองเข็มที่หมุนอยู่จริงๆ แต่มองทะลุผ่านไปยังอะไรสักอย่างที่ไม่มีอยู่ที่นั่น หูได้ยินเสียงมีนาพูด แต่สมองประมวลผลได้เพียงครึ่งเดียว“…รังไข่ทำงานผิดปกติมาสักระยะหนึ่งแล้วนะเดซี่” เสียงเพื่อนสนิทนุ่มกว่าปกติ ซึ่งนั่นทำให้เดซี่เรย์รู้สึกหนักใจยิ่งกว่า เพราะมีนาไม่เคยพูดนุ่มกับเธอโดยไม่มีเหตุผล “ค่าฮอร์โมนที่วัดได้บ่งชี้ว่า…”บ่งชี้ว่าคำสามคำนั้นถูกหยุดไปเล็กน้อยเดซี่เรย์กำมือแน่นบนตัก เล็บที่ถูกทาสีชมพูอ่อนกดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่เธอไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บเลยสัดนิด เพราะความเจ็บปวดเล็กน้อยนั้นมันช่วยให้เธอยังอยู่ในห้องตรวจนี้ได้อย่างคนที่ยังมีความรู้สึกอยู่“โอกาสตั้งครรภ์ตามธรรมชาติของแกต่ำมากเลยเดซี่” มีนาพูดต่อ วางแฟ้มผลแลบลงบนโต๊ะแล้วมองตรงมาที่เพื่อนรักอย่างเห็นใจ “ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย แต่ถ้าแกอยากมีลูก ก็ต้องวางแผนอย่างจริงจังตั้งแต่ตอนนี้เลย เพราะเวลาเป็นปัจจัยสำคัญมาก”“เวลา…?” เดซี่เรย์ทวนคำนั้นออกมาเบา ๆ สติของเธอในตอนนี้เหมือนหลุดลอยอยู่ในอากาศไปแล้ว

ในห้องประชุมชั้นสี่สิบสอง แดเนียลนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฟังรายงานจากทีมการเงิน แต่สมองกลับคิดไปถึงเรื่องอื่นเสียอย่างนั้น‘ฉันแค่ขอโอกาสเดียว’เขากัดฟันแน่นเพราะปกติเขาไม่เคยคิดเรื่องอื่นเวลาที่กำลังประชุมแบบนี้ ยิ่งเป็นเรื่องของภรรยาปลอม ๆ ของเขายิ่งแล้วใหญ่สีหน้าที่ตึงเครียดของแดเนียล และนิ้วที่เอาแต่เคาะโต๊ะตลอดเวลาของเขาถูกจ้องมองโดย ดันเต้ น้องชายลูกพี่ลูกน้องของแดเนียล เขาสังเกตุพี่ชายลูกของลุงมาสักพักแล้ว ท่าทีที่ดูตึงเครียดทั้งที่งานไม่ได้น่ากังวลอะไรเลยนั่นแหละที่กำลังทำให้ดันเต้สนใจ—หลังประชุมเสร็จ คนอื่นยังไม่ทันลุกออกจากห้อง ดันเต้ก็รีบเดินมานั่งข้าง ๆ พี่ชายของตัวเองทันที เพราะอดสงสัยไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองเห็น“พี่หน้าตึงผิดปกตินะวันนี้” เขาพูดเบา ๆ “คนที่บ้านทำให้เครียด?”“ไม่ใช่เรื่องของนาย”“อ๋าา~ งั้นสินะ” ดันเต้พยักหน้าช้า ๆ อย่างคนที่ชินชากับคำตอบของพี่ชายเสียแล้ว “แล้วทำไมนิ้วพี่ถึงเคาะโต๊ะตลอดทั้งชั่วโมงล่ะ? งานมันไม่ได้เครียดอะไรเลยนี่ แค่อธิบายผลประกอบการของบริษัทเองนี่”แดเนียลหยุดมือที่กำลังจะหยิบแฟ้มทันที เพราะน้องชายตัวดีดันจับได้อย่างง่ายดายเสียอย่างงั้น และเขา

หลังจากที่เดซีเรย์จัดแจงตัวเองเสร็จเธอก็ตรงดิ่งไปที่บริษัทของแดเนียลทันที ทำเอาคนทั้งบริษัทงงว่าทำไมนายหญิงแห่ง DNKB Group ถึงมาที่นี่ได้“นายหญิง…วันนี้มาหาท่านประธานเองเลยเหรอคะ? แต่งตัวซะสวยเชียว”พนักงานต้อนรับด้านล่างเอ่นทักทายทันที เมื่อเห็นว่าเดซี่เรย์กำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ตัวใหญ่ ก่อนจะเดินตามไปกดลิฟต์ให้อย่างคนต้องการประจบประแจง“อื้อ พอดีวันนี้ทำซุปมาให้เขาน่ะ ขอบใจนะ”เดซี่เรย์ยิ้มตอบก่อนจะเดินเข้าไปที่ลิฟต์ ไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณและกดปิดลิฟต์ทันที“แก! ฉันว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ!”“จริง! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นโผล่หัวมาหาผัวถึงที่ทำงานแบบนี้ สงสัยกลัวผัวเบื่อปะ? ฮ่าๆ”เมื่อลับหลังเดซี่เรย์สองสาวพนักงานต้อนรับก็รีบจับกลุ่มนินทาภรรยาประทานใหญ่ทันที แน่นอนว่าที่เธอคอยประจบประแจงไม่ได้มีเจตนาที่ดีสักเท่าไหร่ เพราะพวกเธอต่างก็อิจฉาเดซี่เรย์กันทั้งนั้นที่ได้ครอบครองตำแหน่งนายหญิงของที่นี่ได้พวกผู้หญิงที่หวังสูงต่างก็คิดว่าคนจืดชืดอย่างเดซี่เรย์ไม่เหมาะกับคนฮอตระดับเซเลปดาราท่านหนึ่งอย่างแดเนียลสักนิด แน่นอนว่าต้องเอามาเปรียบกับตัวเองที่คิดว่าสวยสมฐานะนายหญิงมากกว่า“ว่าแต่ว่า

@คอนโดมิเดียมหรูใจกลางกรุง“เฮ้อ…เดซี่เรย์ให้ตายเถอะ”เสียงคำรามของแดเนียลนั้นกดต่ำราวกับว่าหากเขาระบายอารมณ์กับใครสักคนได้ เขาคงจะทำมันอย่างไม่ลังเลภาพตรงหน้าเขาคือ กระดาษแผ่นใหญ่เกือบเท่าผนังห้องถูกแปะอยู่บนผนังห้องตรงข้างประตูทางเข้า บนกระดาษแผ่นนั้นคือสัญญาของเธอและเขา และตอนนี้มันถูกขยายใหญ่จนสามารถอ่านทุกคำได้อย่างชัดเจน“ความแสบของเธอนี่…ไม่เคยเปลี่ยนไปจริง ๆ”ร่างหนาถอนหายใจออกมาก่อนจะยกมือคลึงขมับ เพราะรู้สึกว่ามันปวดตุ้บ ๆ จนไม่อาจจะทนได้ วันนี้เธอทำเขาปวดหัวเป็นรอบที่สองของวันแล้วหลังจากยอมรับความจริงตรงหน้าพอจะได้แล้ว เขาก็จัดการวางของก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน และพบว่าเจ้าของปัญหานั้นนอนหลับไปแล้วเรียบร้อยแดเนียลเดินเข้าไปใกล้ ๆ คนตัวเล็กที่นอนขดตัวหลับสบายราวกับว่าไม่ได้สร้างเรื่องไว้ให้ใคร นั่นยิ่งทำให้แดเนียลรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ “ยัยเด็กแสบ”เขาพึมพำออกมาก่อนจะละสายตาออกจากร่างบางแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเหมือนกับทุก ๆ วันที่ทำเป็นประจำขณะที่แดเนียลกำลังอาบน้ำอยู่นั้น ภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำของเขาอีกครั้ง ภาพพ่อและแม่ของเขาที่ขับรถกลับเข้ามาในบ้านอย่าง

เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของแดเนียลร่างบางก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทันที เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา นอกจากเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง“นี่คงไม่จำเป็นแล้วเนอะ”เดซี่เรย์พูดก่อนจะหยิบถุงกล่องข้าวขึ้นมา แล้วเดินเอาไปทิ้งด้วยตัวเอง แดเนียลไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองการกระทำนั้นของเธอเท่านั้น“ทีหลังไม่ต้องทำมาอีก”หลังจากที่เธอจัดการทิ้งกล่องข้าวของตัวเองเสร็จ เขาก็เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเคย“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามกันนะคะ คุณอนุญาตกันแล้ว”เดซี่เรย์ว่าก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงข้ามแดเนียล โดยเขยิบให้เยื้องจากเขาเล็กน้อย เพราะเธอจะไม่มีวันนั่งทับที่ใครทั้งนั้นแดเนียลมองการกระทำนั้นของเดซี่เรย์ก็ได้แต่นึกขำในใจ เธอกลับมาเป็นเธอเสียที ก่อนหน้านี้ เธอเปลี่ยนไป เพราะการแต่งงานหลอก ๆ ของเขา จนกระทั่ง…เมื่อหลายคืนก่อน“วันนี้ฉันจะรอกลับพร้อมคุณค่ะ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็นค่ะ”“เดซี่เรย์ ฉันต้องบอกเธออีกสักกี่ครั้งว่าอย่ามาล้ำเส้นฉัน”“ใครล้ำเส้นคะ แค่รอกลับบ้านด้วยเอง”แดเนียลถึงกับถอนหายใจออกมา เขาเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องเถียงกับเธอ“เธอนี่…ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสินะ”“แน่นอนสิคะ”“แล้วก่อนหน้านี้เป็นอะไร ผีเข้า?”