All Chapters of ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก: Chapter 21 - Chapter 30

คำพูดนั้นทำให้เดซี่เรย์รีบนั่งลงทันที เขาก็ยังเป็นเขานั่นแหละ ผู้ชายตรงหน้าเธอยังคงเป็นคนประหลาดปากร้ายเหมือนเดิมเวลาใจร้ายก็ใจร้ายจนเธออยากหนีไปให้ไกลที่สุด แต่พอทำดีขึ้นมาเพียงนิดเดียว กลับทำให้เธอหวั่นไหวจนตั้งตัวไม่ทันซะงั้นพนักงานนำเมนูมาวางตรงหน้าอย่างนอบน้อม แดเนียลรับไปเพียงแวบเดียวก่อนจะส่งคืน“เหมือนเดิม”“รับเป็นเซ็ตเดิมสองที่เลยนะคะ”“ใช่”เดซี่เรย์เงยหน้ามองเขาทันที“เดี๋ยวก่อนนะคะ คุณสั่งของฉันด้วยได้ยังไง ฉันยังไม่ได้เลือกเลยนะ”“เธอกินช้า เลือกก็นาน และสุดท้ายก็สั่งเมนูเดิมทุกครั้ง”“ฉันเคยมาที่นี่กับคุณกี่ครั้งกันคะ?”“สามครั้ง”“สามครั้งคุณก็จำได้?”ชายหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจนัก“เรื่องน่ารำคาญมักจำง่าย”“คุณนี่มัน…”เดซี่เรย์ได้แต่กัดฟันกรอด คนอะไรปากเสียได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ แต่จู่ ๆ กลับมีบางอย่างสั่นไหวขึ้นเบา ๆเขาจำได้แม้กระทั่งว่าเธอชอบกินเมนูอะไร ทั้งที่เธอเองยังจำวันที่มาร้านนี้ครบทั้งสามครั้งไม่ได้เลยด้วยซ้ำ“แล้วคุณ… จำอะไรเกี่ยวกับฉันได้อีกคะ?”ร่างบางเอ่ยถามออกไป แววตาเริ่มแปรเปลี่ยน เป็นประกายวาววับขึ้นมา แสดงว่าเขาเองก็สนใจเธออยู่เหมือนน่ะ

หลังจากที่ทั้งสองออกจากห้างสรรพสินค้า ทั้งสองก็ไม่พูดอะไรกันอีก มีเพียงเสียงรถยนต์จากภายนอกรถเท่านั้นที่ดังเล็ดลอดเข้ามาภายในแดเนียลขับรถต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเข้ามาถึงภายในบริษัท เขาขับเข้าไปจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกแทนที่จะขับเข้าตึกจอดรถ“ทำไม…จอดตรงนี้ล่ะคะ?”เพราะปกติเขาไม่จอดรถที่หน้าตึก โดยเคยให้เหตุผลที่ว่าเขาไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องของเธอมากนัก แต่ตินนี้เขากลับทำในสิ่งที่ตัวเองเคยบอกว่าจะไม่ทำซะงั้น“เลิกถามแล้วลงรถเถอะ”เดซี่เรย์ได้แต่กรอกตามองบน คำพูดของเขาช่างไม่น่าฟังมากสำหรับเธอ“เธอไปหาแผนกการตลาดก่อนบอกว่าฉันต้องการเรียกประชุมด่วน”เมื่อเดินมาถึงลิฟต์ เขาและเธอก็เดินเข้าไปปกติ โดยที่พนักงานคนอื่น ๆ ต่างก็หลบให้ราวกับเป็นเรื่องปกติของที่นี่ไปเสียแล้ว“รับทราบค่ะ”หลังจากสิ้นประโยคตอบรับ ร่างบางก็เอื้อมไปกดลิฟต์ชั้นที่มีแผนกการตลาดอยู่ทันทีเมื่อเธอออกมาจากลิฟต์ก็ตรงไปที่แผนกทันที ก่อนจะจัดการแจ้งทีมการตลาดให้พร้อมเข้าประชุมตามที่แดเนียลสั่งเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เดซี่เรย์ก็กำลังจะกลับขึ้นไปด้านบน แต่เดินยังไม่ทันได้ถึงลิฟต์ เธอก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งกำลังพูดเ

เมื่อเดซี่เรย์เข้ามาภายในห้องเธอก็ยืนค้างเติ่งหน้าร้อนผ่าวอยู่หลังประตูห้องนอนอยู่พักหนึ่งก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำไปราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่างเมื่อเข้ามาหลบภายในห้องน้ำได้ มือเล็กก็กุมที่ใบหน้าทั้งสองข้างที่ตอนนี้ร้อนผ่าวราวกับคนกำลังจะจับไข้ก็ไม่ปาน ความใจกล้าเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเขอะเขินของเธอที่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเอาความกล้าจากไหนมาทำแบบนั้นกับเขา“ยัยเดซี่…เธอ…บ้าไปแล้วหรือไง”คนตัวเล็กใช้มือเล็ก ๆ ตบ ๆ หน้าตัวเองเบา ๆ กลิ่นกายของเขาที่ผสมกับน้ำหอมกลิ่นดิมที่เขาชอบใช้ กับใบหน้าที่ดูจะตกตะลึงของเขาเมื่อครู่พุ่งกลับเข้ามาในความทรงจำของเธอทำเอาเธอเคลิ้มไปอีกรอบ ลำคอขาวที่มีลูกกระเดือกหนาที่ขยับขึ้นลงทำให้ชวนมองนั่นก็เช่นกันเขาดูดีจนเธออดใจไม่ไหวจริง ๆ แม้ว่าการกระทำเมื่อครู่คือต้องการจะกลั่นแกล้งเขากลับไปบ้าง โทษฐานที่เขาแกล้งเธอในวันนี้แต่กลายเป็นว่ามันกลับเลยเถิดเพราะเธอหลงใหลไปกับกายหยาบของเขาที่ช่างมีเสน่ห์นั่นซะงั้น“ต่อไปนี้…ของจริงงั้นเหรอ”เมื่อนึกไปถึงคำพูดของตัวเองเมื่ครู่ ดวงใจดวงน้อย ๆ ก็เริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ใมห้ตายเถอะ คำพูดของเธอช่างดูแก่แดดจนน่าตีเสียจริง

หลังจากปั่นประสาทคนภายในห้องได้แล้วเดซี่เรย์ก็เดินยิ้มออกมาจากห้องราวกับผู้ชนะ เพราะคิดได้ว่าเขาคงรู้สึกอะไรกับการกระทำเมื่อครู่ของเธอบ้างแหละ เธอเตือนเขาแล้วว่าต่อจากนี้จะเป็นของจริง“ลงทุนขนาดนี้… ไม่ยอมก็ให้รู้ไปสิคะ”ร่างบางพูดเท่านั้นก็เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที ก่อนจะเริ่มลงมือเตรียมเอกสารที่ต้องส่งให้เขาเซ็นด้วยท่าทางที่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมาก เพราะวันนี้เธอเขาครอสเรียนปรับบุคลิกเร่งด่วนมา โดยมีเพื่อนรักอย่างมีนาคอยหาให้ ซึ่งโชคดีมากที่เธอได้เจอกับอาจารย์ดี การปรับลุคของเธอในวันนี้ถึงได้ผลเร็วก๊อก ก๊อกเสียงเคาะพนังประตูดังขึ้นเบา ๆ เมื่อสายตาของร่างบางหันไปมองก็พบว่าเป็นดันเต้นั่นเองที่เดินเข้ามาหาเธอ“ดังใหญ่แล้วนะเนี่ยคุณพี่สะไภ้”คนตัวเล็กที่คิดไว้แล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาราวกับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ต้องการอยู่แล้ว“ก็ไม่แปลกนี่นา”เดซี่เรย์ยิ้มเล็กน้อยตอบกลับดันเต้ไปแต่ไม่ได้หยุดทำงานไปด้วย ดันเต้ที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับยืนกอดอกมองการเปลี่ยนไปของหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา“เธอนี่ เปลี่ยนไปขึ้นทุกวันเลยนะ แต่ลุคนี้ยอมรับว่าเหมาะกับเธอมาก”เมื่อถูกเพื่อนหนุ่มชมเดซี่เร

วันนี้บริษัทในช่วงบ่ายวุ่นวายและคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะก่อนพักเบรก และหลังพักเบรก ผู้คนมากมายต่างก็พากันมายืนออตรงประตูทางเข้าออก ราวกับกำลังมารอใครสักคน ซึ่งใครสักคนที่ว่าก็คงหนีไม่พ้นร่างบางที่กำลังเดินตามเจ้านายของตนที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอดทาง“เธอนี่… ขยันสร้างปัญหาจริง ๆ นะเดซี่”เดซี่… คำเรียกนี้ไม่ได้ออกมาจากปากของแดเนียลมานานมากแล้ว เพราะส่วนใหญ่เขาจะเรียกชื่อเต็มของเธอเสียมากกว่า“ขอโทษค่ะ…”คนตัวเล็กกว่าเอ่ยตำขอโทษ ใบหน้าขาวเนียนนั่นดูเหมือนจะสำนึกผิดเล็ก ๆ แต่ไม่ได้ช่วยให้แดเนียลรู้สึกหงุดหงิดน้อยลงได้เลย เขาไม่ชอบความวุ่นวายมากที่สุด แต่คนตัวเล็กกำลังทำให้มันวุ่นวายสุด ๆ ไปเลยล่ะ“ตั้งแต่เธอมาวุ่นวายที่นี่จนกระทั่งมาทำงานเธอก็เอาแต่สร้างปัญหา เล่นทำฉันปวดหัวทุกวัน”คนตัวเล็กเริ่มทำสีหน้าเง้างอน เพราะเขาว่าเธอมาตลอดทาง จนกระทั่งตอนนี้เองก็ด้วย เล่นเอาเดซี่เรย์สำนึกผิดแทบไม่ทันเลยทีเดียว“ก็ใครเป็นคนให้ฉันมาทำงานที่นี่ละคะ?”“ยังกล้าเถียงอีกงั้นสินะ”แดเนียลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะคำเถียงของหญิงสาว ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอสำนึกผิดจริง ๆ หรือเพราะแค่อยากให้เขาห