เสียงนาฬิกาบนผนังห้องตรวจเดินเชื่องช้าราวกับตั้งใจติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…เดซี่เรย์จ้องมันโดยไม่รู้ตัว สายตาไม่ได้มองเข็มที่หมุนอยู่จริงๆ แต่มองทะลุผ่านไปยังอะไรสักอย่างที่ไม่มีอยู่ที่นั่น หูได้ยินเสียงมีนาพูด แต่สมองประมวลผลได้เพียงครึ่งเดียว“…รังไข่ทำงานผิดปกติมาสักระยะหนึ่งแล้วนะเดซี่” เสียงเพื่อนสนิทนุ่มกว่าปกติ ซึ่งนั่นทำให้เดซี่เรย์รู้สึกหนักใจยิ่งกว่า เพราะมีนาไม่เคยพูดนุ่มกับเธอโดยไม่มีเหตุผล “ค่าฮอร์โมนที่วัดได้บ่งชี้ว่า…”บ่งชี้ว่าคำสามคำนั้นถูกหยุดไปเล็กน้อยเดซี่เรย์กำมือแน่นบนตัก เล็บที่ถูกทาสีชมพูอ่อนกดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่เธอไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บเลยสัดนิด เพราะความเจ็บปวดเล็กน้อยนั้นมันช่วยให้เธอยังอยู่ในห้องตรวจนี้ได้อย่างคนที่ยังมีความรู้สึกอยู่“โอกาสตั้งครรภ์ตามธรรมชาติของแกต่ำมากเลยเดซี่” มีนาพูดต่อ วางแฟ้มผลแลบลงบนโต๊ะแล้วมองตรงมาที่เพื่อนรักอย่างเห็นใจ “ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย แต่ถ้าแกอยากมีลูก ก็ต้องวางแผนอย่างจริงจังตั้งแต่ตอนนี้เลย เพราะเวลาเป็นปัจจัยสำคัญมาก”“เวลา…?” เดซี่เรย์ทวนคำนั้นออกมาเบา ๆ สติของเธอในตอนนี้เหมือนหลุดลอยอยู่ในอากาศไปแล้ว
Última actualización : 2026-04-13
INICIAR SESIÓN
