All Chapters of ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก: Chapter 11 - Chapter 20

เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่เดซี่เรย์เรียนรู้งานต่าง ๆ ซึ่งเธอก็ทำออกมาได้ดี แดเนียลเองก็ไม่ได้เข้าวุ่นวายอะไร เรื่องไร้สาระพวกนี้เขาไม่คิดจะเข้ามายุ่งอยู่แล้ว เขาสนแค่ว่าเธอจะทำงานพลาดหรือไม่เท่านั้นเอง“พี่ล่ะเสียดาย น้องเดซี่น่าจะเป็นเลขาถาวรไปเลย”กุ๊บกิ๊บพูดด้วยน้ำเสียงที่นึกเสียดายขณะที่กำลังเดินกลับไปทำงานหลังจากพักทานข้าวเที่ยงเรียบร้อย“แหม๋พี่กิ๊บคะ แค่นี้เจ้านายพี่ก็เขม่นกันหนักแล้วนะคะ”เดซี่เรย์พูดแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อนึกไปถึงการกระทำของแดเนียลช่วงนี้ ยิ่งเขาต้องเจอหน้าเธอทุกวัน เขายิ่งดูหงุดหงิดกว่าเก่าคงเพราะเธอวุ่นวายกับเขาตลอดเวลา ทั้งเรื่องงานเรื่องที่อ่อยเขาไม่พักล่ะมั้ง ก็เธอเล่นแต่งตัวน้อยชิ้นมาทำงานออกบ่อย ตอนแรกก็มีเสื้อคลุมพอจะเข้าไปพบเขาก็ถอดออก ทำเอาเขาปวดหัวจนทำงานรวนไปเสียหมด“ตอนแรกที่คุณดันเต้บอกให้พี่มาสอนงานน้องเดซี่ พี่คิดว่าเราเป็นแค่น้องใหม่เฉย ๆ ตกใจเลยนะคะที่เป็นนายหญิงของพวกเราเองน่ะ”เดซี่เรย์ได้แต่ยิ้มแห้งเพราะเธอไม่คิดว่าทุกคนจะรู้จักเธอแบบนี้ตั้งแต่เธอทำงานที่นี่มาได้สามวันเธอก็รู้ว่าพนักงานที่นี่พูดถึงเธอว่ายังไงบ้าง หลายคนเอาแต่เข้า

@คลับชื่อดังย่านกลางเมืองตอนนี้แดเนียลเข้าใจแล้วว่า ความกังวลที่เขามีนั้นคือเรื่องจริง ภรรยาปลอม ๆ ของเขาตอนนี้เหมือนจะเล่นหนักข้อกับเขาขึ้นทุกวัน“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ว่าเลขาของคุณจะสวยขนาดนี้”คู่ค้าทางธุรกิจของแดเนียลเอ่ยชมเดซี่เรย์ตั้งแต่เจอหน้ากันจนตอนนี้เขายังไม่คิดจะหยุด ทั้งสายตา ทั้งการพูดคุยที่ดูออกได้ง่าย ทั้งหมดนั่น ถูกแสดงออกมาตรงหน้าของแดเนียล“ขอบคุณนะคะ ตั้งแต่เจอกันคุณเจมส์ชมฉันไม่หยุดเลยนะคะ เขินไปหมดแล้วค่ะ”แดเนียลเหลือบตามองร่างบางที่นั่งข้างเขาเล็กน้อย ภรรยาเขาเองก็เล่นด้วยราวกับดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะสื่ออะไร“แต่พอเห็นทั้งคู่นั่งข้างกันแบบนี้แล้วก็ดูเหมาะสมกันอยู่นะครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณแดเนียลมีภรรยาแล้ว ผมคงเชียร์ให้ไปนานแล้ว”คำพูดนี้ของเจมส์ไม่ได้สื่อแบบนั้นจริง ๆ เขาเพียงต้องการย้ำว่าแดเนียลนั้นมีภรรยาอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าเดซี่เรย์นั้นจะสนใจในตัวของเขามากกว่า“อุ๊บ!~ ขอโทษทีค่ะ พอดี…นึกเรื่องตลกขึ้นมาได้น่ะค่ะ”คนตัวเล็กกลั้นหัวเราะได้น่าตีมาก เพราะเขารู้ดีว่าคนตัวเล็กข้าง ๆ กำลังคิดอะไรอยู่“แต่…ก็น่าเสียดายจริง ๆ นะคะเนี่ย~”คราวนี้เดซี่เรย์งอตัวไปข้างหน

“อื้อ~ โอ้ยย มึนหัวโครตรเลย…”เมื่อร่างบางขยับตัวลุก มือบางก็กอบกุมที่หัวทันที เพราะความเมาเมื่อวานทำเอาร่างบางถึงกับหนักไปทั้งตัว และมันยังเป็นครั้งแรกที่เธอเคยรู้สึกแบบนี้อีกด้วย“โอ๊ะ? เมื่อวาน…ทำอพไรไปบ้างนะ?”คนตัวเล็กที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานคิดแผนอะไรออกแล้วตั้งใจจะทำไปบ้างก็พยายามนึกทันที ก่อนจะทำสีหน้าตกใจ แล้วรีบเปิดผ้าห่มดู“อยู่ครบเลยอะ…”“คิดอะไรแผลง ๆ อีกแล้วหรือไง?”แดเนียลที่เดินเข้ามาภายในห้องมองร่างบางที่ทำท่าทางแปลก ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น ก่อนหน้านี้เขาจ้องมองเธออยู่สักพักแล้ว ยิ่งเห็นเธอทำท่าทีแปลก ๆ นั่นก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวด้วยความเอือมระอา“เมื่อวาน…ไม่เกิดอะไรขึ้นเลยเหรอคะ?”เมื่อเห็นว่าสามีกำมะลอเดินเข้ามาก็เอ่ยถามทันที เพราะเธอจำได้แบบเลือนรางมาก ๆ ว่าเมื่อคืนเผลอทำหรือเผลอพูดอะไรออกไปบ้าง “ไม่มี”เขาตอบสั้น ๆ และได้ใจความ ทำเอาร่างเล็กที่เผลอคิดไปไกลว่าจะเกิดเรื่องแบบว่าขึ้น ก็ทำหน้าเศร้าลงทันที ภายในใจได้แต่นึกเสียดาย หากเกิดเรื่องบนเตียงขึ้นเธอคงรู้สึกดีกว่านี้“ช่วงนี้เธอคงว่างมากสินะ ถึงได้ทำตัวเหมือนพวกไม่มีอะไรทำ คิดแต่จะสร้างปัญหาให้คนอื่น”คำพูด

#ในลิฟต์แดเนียลและเดซี่เรย์ยืนนิ่งกันทั้งคู่ภายในลิฟต์ขนาดใหญ่ เขาและเธอต่างก็เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงลมหายใจเท่านั้นที่ทั้งสองได้ยิน“…”“จะเงียบไปจนถึงห้องเลยเหรอคะ?”สุดท้ายคนตัวเล็กกว่าก็ต้องยอมเอ่ยปากพูดออกมาก่อนจนได้ เพราะทนความอึดอัดไม่ไหวอีกต่อไป ลิฟต์วันนี้ก็ช่างนานเสียเหลือเกิน“กฏข้อที่หนึ่งสำหรับการทำงานร่วมกัน…อย่าเอาสถานะส่วนตัวมาพูดในที่ทำงาน”คำตอบของแดเนียลทำเอาร่างบางถึงกับหัวเราะเหอะออกมา เพราะการที่เขาพูดแบบนี้คือเขาต้องการขีดเส้นตายระหว่างเธอกับเขาในที่ทำงาน และแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นเขาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง“ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ”คำว่าผมของแดเนียลนั้นยิ่งแสดงออกชัดเจนกว่าเก่าว่าที่เขาพูด เขาไม่ได้พูดเล่น แต่เธอต้องทำตามเท่านั้น“คุณ…แน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?”“ใช่”“งั้นก็ตามนั้นค่ะท่านประธาน มีอะไรที่ดิฉันต้องทราบอีกไหมคะ?”คำพูดประชดประชันของคนตัวเล็กทำเอาแดเนียลขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่เขาไม่ได้หันกล้บไปมองเธอ เพียงแค่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดต่อ“ถ้าผมนึกออกเดี๋ยวจะบอกเอง”พูดเท่านั้นแดเนียลก็ไม่พูดอะไรต่ออีก เขาทำท่าทางเคร่งขรึมใส่เธอเท่านั้น ซึ่งไ

เวลาผ่านล่วงเลยมาจนถึงเวลาพักเที่ยง แดเนียลที่เพิ่งเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า เขาหักคอเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อย ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือดูก็พบว่าถึงเวลาทานข้าวแล้วก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูห้องของเขาจะถูกเปิด ร่างบางเดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเขา แดเนียลไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ปรายตามองเธอเท่านั้น“เอกสารที่ต้องเซนต์สำหรับช่วงบ่ายค่ะ ส่วนแฟ้มนี้คือวาระการประชุมวันนี้ค่ะ หากอยากแก้ตรงไหน ก็แจ้งได้เลยนะคะ”ร่างบางเอ่ยพูดยาวเหยียดไม่ปล่อยช่องไฟให้เขาได้เอ่ยปากถามใด ๆ“ขอตัวไปพักก่อนนะคะ หากท่านประทานอยากปรับอะไรตรงไหน สามารถบอกได้หลังจากฉันกลับมาแล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ”พูดจบเดซี่เรย์ก็หันหลังเตรียมจะเดินออกจาดห้องไป แต่ช่วงขณะเดียวกันนั้นภาพของเธอที่นั่งซับน้ำตาตัวเองเมื่อตอนเช้ากลับตีรื้นขึ้นมาภายในหัวของแดเนียลเสียอย่างนั้นไม่ทันได้คิดอะไรเขาก็ตรงดิ่งเข้าไปจับแขนเรียวของภรรยากำมะลอเดินออกจากห้องทำงานไปทันที โดยไม่ทันที่หญิงสาวจะได้คิดอะไรเสียด้วยซ้ำ“อะไรคะเนี่ย จะพาฉันไปไหนคะ?”“…”เขาไม่ตอบ แต่ตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ทันที และรอไม่นานลิฟต์ก็เปิดออก เขายังคงลากเธอเข้าไปด