All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 261 - Chapter 270

“ตกลง”เจียงโย่วหนิงมองดูนางอยู่ครู่ใหญ่ จึงพยักหน้าพานางไปด้วยก่อน อย่างน้อยก็เพื่อรั้งตัวนางไว้เรื่องราวหลังจากนี้ ค่อยว่ากันอีกทียามดึกสงัด ท้องฟ้ามืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้แต่น้อย“ไปกันเถิด”เจียงโย่วหนิงกอดเตาพกไว้ในอก เดินนำออกจากห้องไปก่อนยามนี้ จ้าวหยวนเช่อน่าจะเข้านอนแล้วนางจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องพะวงอีกฟู่อวี้ขานรับคำหนึ่ง แล้วเดินตามออกไป“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว จะไปที่ใดหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเดินเข้ามาในลานเรือนพอดี น้ำเสียงเจือความอ่อนโยนอย่างที่หาได้ยากแสงโคมไฟสีเหลืองนวลสาดส่องกระทบร่าง เงาของบุรุษผู้สูงใหญ่ผ่าเผยราวกับถูกฉาบด้วยแสงอันอบอุ่นเจียงโย่วหนิงสะดุ้งตกใจ สองมือบีบเตาพกแน่นจนชะงักฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นกลัวเวลาเช่นนี้ เขามิใช่ควรจะเข้านอนแล้วหรอกหรือ? เหตุใดจึงมาหานางได้เมื่อฟู่อวี้เห็นสถานการณ์ จึงรีบล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบจ้าวหยวนเช่อทอดสายตาเป็นประกายมองนาง ราวกับมีดวงดารานับหมื่นพันโอบล้อมตัวนางไว้เจียงโย่วหนิงหัวใจเต้นรัวแรง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ“คิดจะไปหาข้าใช่หรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อยื่นมือออกไปรวบตัวนางเข้ามากอด

ค่ำคืนนี้ ตลอดจนหลายปีที่ผ่านมา ล้วนเป็นนางที่เต็มใจเองทั้งสิ้นนางมิได้นึกเสียใจแม้แต่น้อยภายภาคหน้า นางกับเขาจะตัดขาดความสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิงจ้าวหยวนเช่อ ลากันเพียงเท่านี้จ้าวหยวนเช่อจุมพิตลงบนหน้าผากนางแผ่วเบา คล้ายทะนุถนอมและเวทนารักใคร่ ประหนึ่งคอยปกป้องดูแลนางอย่างดีเขานั่งลงข้างเตียง ยื่นมือออกไปโอบกอดนาง“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงใช้มือข้างหนึ่งดันแผงอกกำยำอุ่นร้อนของเขาไว้“อาบน้ำให้เจ้า”จ้าวหยวนเช่อตอบนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ท่านรีบไปเถิด ประเดี๋ยวข้าจะอาบน้ำเอง”เจียงโย่วหนิงดิ้นรนขัดขืนความปวดเมื่อยบริเวณช่วงเอวทำให้นางอดมิได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาเขานับว่าใส่ใจ ทว่านางมิได้ต้องการ“มิใช่บอกว่าหมดเรี่ยวแรงแล้วหรือ?”จ้าวหยวนเช่อไม่ยอมปล่อยมือ“ข้าพักสักประเดี๋ยวก็หายแล้ว ท่านรีบไปเถิด ยังต้องผลัดเปลี่ยนชุดมงคล อย่าให้เสียฤกษ์ยาม หากฝ่าบาทและหวยหนานอ๋องเอาผิดลงมาคงไม่ค่อยดีนัก”เจียงโย่วหนิงดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขา“เช่นนั้นเจ้าก็พักสักประเดี๋ยว”จ้าวหยวนเช่อตามใจนาง แล้วจึงลงจากเตียงเจียงโย่วหนิงคลำหาสะเปะสะปะเพื่อดึงผ้าห่มมาคลุมกายลวก ๆ

เจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ นางมิอาจอธิบายให้พวกนางฟังได้ จึงทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย“เตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว รอเพียงท่านมาถึงเจ้าค่ะ” ฟางเฟยกล่าว “ข้ากับอู๋มามาปรึกษากันแล้ว จึงให้คนขับรถม้ากลับไป ข้ากับฟู่อวี้ล้วนบังคับรถม้าเป็น เราสองคนผลัดเปลี่ยนกันก็พอ ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองเงินทองส่วนนั้นเจ้าค่ะ”“เอาเถิด ข้าจะประคองมามาขึ้นไปเอง”เจียงโย่วหนิงอยากอธิบายกับอู๋มามาว่า ยามนี้พวกนางมิได้ขัดสนเงินทองทว่าเรื่องสำคัญที่สุดในยามนี้คือการรีบเดินทางออกจากเมืองให้ฟางเฟยกับฟู่อวี้เป็นคนขับรถม้าก็มิใช่ว่าจะทำมิได้ เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันก่อนเถิดทั้งสี่คนพากันขึ้นรถม้าฟางเฟยและฟู่อวี้นั่งอยู่ด้านนอกเจียงโย่วหนิงกับอู๋มามานั่งอยู่ภายในรถม้า“คุณหนู เหตุใดสีหน้าท่านจึงดูไม่สู้ดีนัก? เมื่อคืนนอนหลับไม่สนิทหรือเจ้าคะ?”เมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว อู๋มามาก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย“อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า ส่งยิ้มให้นางพลางรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า “ข้ากังวลเล็กน้อยว่าการเดินทางจากไปจะไม่ราบรื่น จึงนอนไม่ค่อยหลับ”นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเอง หวังจะปัดเป่าความร้อน

เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังแว่วมาจากเบื้องนอก เป็นคนของหวยหนานอ๋องที่หมายจะบุกเข้ามาในจวนเจิ้นกั๋วกงเพื่อปลงพระชนม์ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งหน่วยกล้าตายอีกหลายคนพุ่งพรวดเข้ามาเหล่าองครักษ์กรูกันเข้าไปรับมือ เสียงต่อสู้ปะทะดังขึ้นรอบสารทิศ“ลูกเขย ยังไม่ลงมืออีก เจ้ากำลังรอสิ่งใดอยู่?”หวยหนานอ๋องพลันตะโกนลั่นใส่จ้าวหยวนเช่อฮ่องเต้เฉียนเจิ้งทอดพระเนตรจ้าวหยวนเช่อที่ยืนอยู่เบื้องพระพักตร์ สีพระพักตร์พลันแปรเปลี่ยนแววตาของจ้าวหยวนเช่อเยียบเย็นลงเล็กน้อย “ฝ่าบาทโปรดอย่าได้หลงเชื่อคำของกบฏพ่ะย่ะค่ะ”“ลูกเขยคนดีของข้า เจ้าเป็นถึงผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์หน้าพระที่นั่ง หากมิใช่เพราะเจ้าส่งมอบแผนที่ค่ายกลป้องกันเมืองหลวงให้แก่ข้า ข้าจะลักลอบนำกำลังคนสองหมื่นนายเข้ามาในเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบได้อย่างไร?” หวยหนานอ๋องแค่นเสียงหัวเราะหยันเขามองออกตั้งนานแล้วว่าฮ่องเต้เฉียนเจิ้งคิดจะปลิดชีพตน ประจวบเหมาะกับที่เขาก็คิดจะก่อกบฏพลิกฟ้าล้มล้างฮ่องเต้เฉียนเจิ้งอยู่พอดี หากจ้าวหยวนเช่อเลือกที่จะยืนหยัดอยู่ข้างเขา เช่นนั้นก็ยังนับว่าเป็นลูกเขยคนดีของเขาอยู่ทว่าหากไม่เป็นเช่นนั้น แม้เขาต้องตาย จ้าวหยวนเ

ยามเขาจากไป ได้กำชับให้นางรอเขาอยู่ที่เรือนเยาเยว่นางช่างว่านอนสอนง่ายนักทว่านางมักเจ้าน้ำตาถึงเพียงนั้น หากรู้ข่าวว่าเขาถูกขังคุกหลวง คงหนีไม่พ้นต้องร้องไห้จนตาแดงก่ำอีกเป็นแน่ทางที่ดีควรบอกกล่าวนางสักคำ“ขอรับ” ชิงเจี้ยนก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม มิกล้าเผยพิรุธแม้แต่น้อย “หากนายท่านไม่มีสิ่งใดชี้แนะแล้ว ข้าน้อยขอตัวลาก่อน”“ไปเถิด”จ้าวหยวนเช่อพยักหน้าชิงเจี้ยนรีบสาวเท้าเดินออกจากคุกหลวง“เป็นอย่างไรบ้าง? นายท่านว่าอย่างไร?”ชิงหลิวซึ่งรออยู่ตรงประตู เมื่อเห็นเขาออกมาก็รีบเดินเข้าไปถามไถ่“เป็นไปตามที่ข้าคิด นายท่านมิให้ท่านกั๋วกงวู่วามเคลื่อนไหว โดยบอกว่าฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะหยั่งเชิง เพียงรอดูสถานการณ์ไปก่อนก็พอ”ชิงเจี้ยนวางมือข้างหนึ่งไว้ด้านหน้า ทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม“เช่นนั้นก็ไปเรียนท่านกั๋วกงสิ แล้วเจ้าจะมาทำหน้าอมทุกข์อยู่ด้วยเหตุใด?”ชิงหลิวมองเขาด้วยความงุนงง“นายท่านถามถึงแม่นางเจียง” ชิงเจี้ยนก้าวเดินไปข้างหน้า“เจ้าตอบไปว่าอย่างไร? คงมิได้บอกความจริงไปกระมัง? เจ้าจะบอกนายท่านมิได้เด็ดขาดนะ” ชิงหลิวผลักเขาทีหนึ่ง “พูดมาสิ!”