All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 241 - Chapter 250

หากเผยพิรุธออกไป นางย่อมไม่อาจล่วงรู้เจตนาที่แท้จริงของนางหานได้ทว่านางมิใช่คู่ต่อกรของนางหานเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ล่วงรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายแล้ว เกรงว่าก็คงมิอาจขัดขืนได้อยู่ดีแต่นางยังคงต้องลงมือทำตามที่จ้าวหยวนเช่อสอนสั่ง เช่นนี้จึงจะไม่ทำให้นางหานเกิดความระแวดระวังนางได้ง่าย ๆ ซึ่งย่อมดีกว่ามิได้ทำสิ่งใดเลย“ไม่ต้องนั่งหรอก” นางหานกุมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน พลางเอ่ยกลั้วรอยยิ้มว่า “ข้าทำเรื่องผิดพลาดไปเรื่องหนึ่ง โย่วหนิง เจ้าอย่าได้โทษข้าเลยนะ”นางจ้องมองเจียงโย่วหนิง ในใจลอบดีดลูกคิดรางแก้วอย่างเงียบ ๆนังเด็กชั้นต่ำผู้นี้ถูกนางเลี้ยงดูจนกลายเป็นคนไร้ค่า ต่อให้ไปแล้วก็คงจะดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ“ท่านแม่กล่าวเช่นนี้ ช่างบั่นทอนอายุขัยข้าแล้ว” เจียงโย่วหนิงรีบโบกมือปฏิเสธ “ท่านมีเรื่องอันใด ไยไม่กล่าวมาตามตรงเล่าเจ้าคะ?”ทั้งนางและนางหานต่างรู้ดีแก่ใจ ว่าความผูกพันฉันแม่ลูกระหว่างพวกเขานั้นเป็นเพียงเรื่องจอมปลอมนางหานกำลังเล่นงิ้วฉากใดอยู่อีกเล่า?“ต้องโทษข้าเอง ที่หลายปีมานี้ละเลยเจ้าไป” นางหานทอดถอนใจ “วันนี้พ่อของเจ้าตำหนิข้า ว่าหลายปีมานี้กระทั่งเรื่องดูแลร้านค

ซูอวิ๋นชิงปักปิ่นระย้าลงบนมวยผมของตน จงใจยืนเคียงข้างเจียงโย่วหนิง แล้วหันไปมองจ้าวหยวนเช่ออีกคราว่ากันตามตรง กลิ่นอายของนางเหนือกว่าเจียงโย่วหนิงอยู่มากโข อย่างไรเสียในฐานะบุตรีเพียงคนเดียวของหวยหนานอ๋อง นางย่อมเป็นที่โปรดปรานรักใคร่มาตั้งแต่เล็กความเย่อหยิ่งเอาแต่ใจของนาง เป็นสิ่งที่เจียงโย่วหนิงมิอาจเลียนแบบได้เลยทว่ารูปโฉมของเจียงโย่วหนิงนั้นงดงามถึงขีดสุด ผิวพรรณขาวกระจ่างใสดุจหยกมันแกะชั้นดี ดวงหน้ายิ่งดูผุดผ่องพิลาสล้ำ ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกควันบางเบา ดูหลุดพ้นจากโลกีย์ แม้สตรีบอบบางขี้อายผู้นี้จะไร้ซึ่งกลิ่นอายข่มขวัญ ทว่ากลับมีท่วงทีที่เหนือกว่าซูอวิ๋นชิงอยู่ขั้นหนึ่งยามยืนหยัดเคียงข้างซูอวิ๋นชิง นางกลับมิได้ดูด้อยกว่าแม้แต่น้อยตรงกันข้าม ยิ่งพิศมองนานเพียงไร ยิ่งทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้เลย“ย่อมต้องเป็นเจ้า”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อเยือกเย็น สายตาจับจ้องเพียงซูอวิ๋นชิงโดยมิได้มองไปทางอื่นถ้อยคำทั้งสี่คำนี้ราวกับก้อนหินก้อนใหญ่ ที่หล่นทุบลงบนศีรษะของเจียงโย่วหนิงทีละก้อนกระแทกจนนางหน้ามืดตาลาย หัวใจปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอกนางสมควรโดนแล้วผู้ใดใช้ให้นางไม่เจี

เจียงโย่วหนิงจ้องมองเอกสารฉบับนั้น คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตระหนกตกใจเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้ เงินก้อนโตถึงปานนี้ ต้องได้รับความยินยอมจากนางก่อน นางหานจึงจะสามารถนำไปใช้ได้เรื่องนี้ย่อมมิใช่เรื่องปกติธรรมดาอย่างแน่นอน ทว่าแท้จริงแล้วมันคือเรื่องอันใดกันแน่?“โย่วหนิง เจ้าอ่านตัวอักษรเหล่านี้ออกหรือไม่?”นางหานเห็นนางเอาแต่ก้มหน้ามองเอกสารฉบับนั้นโดยไม่เอ่ยสิ่งใด จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มนางมั่นใจว่าเจียงโย่วหนิงอ่านหนังสือไม่ออก น้ำเสียงจึงค่อนข้างผ่อนคลายแม่นางหลิ่วก็มองดูอยู่ห่าง ๆ เช่นกันเมื่อเข้ามาในห้องนี้ มีเพียงนางและฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีกในหมู่พนักงานด้านนอกเหล่านั้น บางทีอาจมีหูตาที่ถูกทิ้งไว้แต่หนก่อน คงต้องระมัดระวังให้มากหน่อย“ท่านแม่ก็ทราบดี ข้าจะไปอ่านตัวอักษรออกได้อย่างไรเจ้าคะ”เจียงโย่วหนิงเงยหน้าขึ้น ส่งรอยยิ้มหยีตาส่งให้นางสีหน้าของนางมิได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ดูไปแล้วยังคงบอบบางอ่อนโยน เป็นท่าทางที่ดูหลอกลวงได้ง่ายดาย ทว่าความคิดในใจกลับหมุนวนอย่างรวดเร็วรอยนิ้วมือนี้ นางย่อมไม่อาจประทับลงไปอย่างเด็ดขา

ประการแรกย่อมต้องให้จ้าวหยวนเช่อพยักหน้าเห็นชอบจะทำเยี่ยงไรเขาจึงจะเห็นชอบ?เขาเคยสอนนางว่า หากมีเรื่องขอร้องผู้ใดก็ต้องเข้าหาให้ถูกจุดแล้วจ้าวหยวนเช่อชื่นชอบสิ่งใดเล่า?ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านขึ้นมาทีละน้อยหลังจากเขาไปประจำอยู่ชายแดนถึงห้าปีแล้วกลับมา ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็มิได้สนิทสนมคุ้นเคยดั่งกาลก่อนนางไม่มรู้ว่าเขาเผชิญสิ่งใดมาบ้าง ทั้งยังไม่พบว่าเขามีความชื่นชอบสิ่งใดเป็นพิเศษ นอกเสียจากต่อตัวนาง…เขาปรารถนาจะทำเรื่องพรรค์นั้นกับนางยิ่งนัก แต่นางกลับไม่ยินยอมมาโดยตลอดปลายนิ้วของนางบีบขยี้ชายเสื้อเบา ๆ ในหัวขบคิดอย่างรวดเร็วบางที นางอาจแสร้งรับปากยอมเป็นภรรยานอกสมรสของเขา?แสร้งทำเป็นยินยอม ว่าหลังจากเขาแต่งซูอวิ๋นชิงแล้ว ก็ยังเต็มใจลักลอบมีความสัมพันธ์กับเขาต่อไปเช่นนี้ หากนางเอ่ยปากขอร้อง เขาคงจะไม่ปฏิเสธเป็นแน่ทว่า หลายวันมานี้จ้าวหยวนเช่อมิได้มาหานางเลยนางไม่รู้เลยว่า เขาได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วหรือไม่ว่าจะไม่ข้องแวะกับนางอีก?หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องทำเยี่ยงไรจึงจะได้พบเขา?แล้วเขาจะรู้สึกหรือไม่ว่า นางช่างไร้ค่ายิ่งนัก?เดิมทีเขาก็เห็นนางเป็นเพีย

“กินข้าวอีกสักหน่อยหรือไม่?” จ้าวหยวนเช่อใช้หลังมือแตะชามข้าว “เย็นชืดไปบ้างแล้ว ข้าจะให้ชิงเจี้ยนนำไปอุ่นสักหน่อย”“ไม่เป็นไร ข้าอิ่มแล้ว”เจียงโย่วหนิงรีบโบกมือปฏิเสธ“วันนี้ท่านแม่พาเจ้าไปทำสิ่งใดมา?”จ้าวหยวนเช่อมิได้บังคับฝืนใจนาง เพียงเอ่ยปากถามขึ้นประโยคหนึ่ง“ท่านแม่พาข้าไปยังโรงรับจำนำของนาง ให้ข้าประทับรอยนิ้วมือลงบนเอกสาร”ยามนี้เจียงโย่วหนิงจึงเพิ่งตื่นจากภวังค์ นึกขึ้นได้ว่าตนมาหาเขาเพื่อการใดนางช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย พอเห็นหน้าเขาก็ลืมเลือนทุกสิ่งไปจนสิ้น ถึงขั้นต้องรอให้เขาเอ่ยปากถามจึงจะนึกออก“เอกสารอันใดหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยถามนาง“ท่านแม่ต้องการเบิกเงินผลกำไรห้าแสนตำลึงจากโรงรับจำนำ” เจียงโย่วหนิงเอ่ยเสียงเบา “ต้องให้ข้าประทับรอยนิ้วมือลงบนเอกสาร นางจึงจะรับเงินนั้นไปได้”จู่ ๆ นางก็คิดขึ้นมา ไม่รู้ว่าจ้าวหยวนเช่อจะล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้หรือไม่?จ้าวหยวนเช่อได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้ว มิได้เอ่ยวาจาเจียงโย่วหนิงลอบมองสีหน้าของเขา แล้วกล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้ ท่านแม่ก็เคยให้ข้าทำเรื่องคล้ายคลึงกัน เพียงแต่ยามนั้นข้ายังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้”สำห