All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 271 - Chapter 280

พวกนางทั้งสี่ล้วนเป็นสตรี เดินทางอยู่ภายนอกอย่างไรก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากฟางเฟยขานรับเสียงดังฟังชัดรถม้าหยุดลง“คุณหนู อู๋มามา ลงมาเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะประคองพวกท่านเองเจ้าค่ะ”นางร้องเรียกอยู่ด้านนอก“คุณหนู สวมสิ่งนี้ไว้เถิดเจ้าค่ะ”อู๋มามานำหมวกมีม่านใบหนึ่งมาสวมลงบนศีรษะของเจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงจัดระเบียบหมวกด้วยตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวลงจากรถม้าโดยอาศัยมือของฟางเฟยประคองทว่าข้อเท้ากลับพลิกไปฟางเฟยรีบเข้าไปประคองนางไว้แน่น “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ คุณหนู?”“ไม่เป็นไร”ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมของเจียงโย่วหนิงแดงซ่านค่ำคืนนั้นที่อยู่ร่วมกับจ้าวหยวนเช่อมิได้พักผ่อนเลย เดินทางรอนแรมมาสองวันแล้ว เรี่ยวแรงกลับยังไม่ฟื้นคืน ท้องน้อยยังคงปวดเมื่อยอยู่บ้าง รอยแดงช้ำจุดนั้นนางแอบทายาไปบ้างแล้ว นับว่าดีขึ้นไม่น้อย ยามก้าวเดินมิได้ขัดเขินปวดร้าวเช่นเดิมอีกเมื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยม ฟู่อวี้ก็เปิดห้องพักชั้นดีสองห้องเจียงโย่วหนิงและอู๋มามาพักห้องเดียวกัน ส่วนนางย่อมต้องพักห้องเดียวกับฟางเฟยเพื่อป้องกันมิให้เกิดเรื่องวุ่นวาย เจียงโย่วหนิงจึงสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารเข้ามาส

“เมื่อคืนข้านึกขึ้นมาได้ว่ามีผ้าห่มผืนน้อยอยู่ผืนหนึ่ง เป็นผืนที่ข้ามักจะกอดนอนอยู่ทุกวัน แต่กลับลืมทิ้งไว้ที่เรือนเยาเยว่ มันวางอยู่ชั้นล่างสุดของตู้เก็บของ เจ้าช่วยกลับไปหยิบมาให้ข้าที”น้ำเสียงของเจียงโย่วหนิงแผ่วเบาเนิบนาบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังที่มิอาจโต้แย้งช่างผิดแผกไปจากนางในกาลก่อนยิ่งนักเมื่ออู๋มามาได้ยินเช่นนั้นก็อดมิได้ที่จะมองดูนาง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา“เจ้าค่ะ บ่าวจะขี่ม้ากลับไป ไปกลับใช้เวลาเพียงหนึ่งวันเท่านั้น” ฟู่อวี้รับคำ ก่อนจะเอ่ยถามอีกว่า “เช่นนั้น... คุณหนูจะรอบ่าวอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ?”นางมิได้เคลือบแคลงสงสัยในเจตนาของเจียงโย่วหนิงแม้แต่น้อย ในใจนางนั้น คุณหนูเป็นผู้ที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมมากที่สุด“พวกเราจะเดินทางไปทางตะวันตกต่อ ใช้เวลาเพียงหนึ่งวัน เจ้ากลับมาก็คงตามพวกเราทัน ไปสมทบกันที่เมืองหน้าถัดไปเถิด” เจียงโย่วหนิงหยิบเงินก้อนหนึ่งยื่นให้นาง “เจ้าเอาไปซื้อหาม้าสักตัว ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย”“ซื้อม้าไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากถึงเพียงนี้ คุณหนูให้บ่าวน้อยลงหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ฟู่อวี้ตั้งใจจะคืนเงินให้“ส่วนที่

จ้าวหยวนเช่อเดินไปเบื้องหน้าตามแนวระเบียงทางเดินฟู่อวี้ลอบเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงชายเสื้อที่พลิ้วไหวและรองเท้าหนังกวางเย็บหกตะเข็บอันทะมัดทะแมงของเขาจ้าวหยวนเช่อเอื้อมมือผลักบานประตูเปิดออกฟู่อวี้สะดุ้งตกใจ ข้อศอกกระทุ้งชิงหลิวที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง ใช้สายตาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเขาทำอย่างไรดี?ผู้ใดจะช่วยนางได้บ้าง?“ข้าเองก็เอาตัวแทบไม่รอดแล้วเหมือนกัน”ชิงหลิวบ่นพึมพำเสียงเบา ส่งสายตาให้นางดูแลตัวเองให้ดี แล้วก้มหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิมคุณหนูเจียงหายตัวไป พวกเขาทั้งหมดล้วนร่วมมือกันปิดบังนายท่าน วันนี้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่ว่าผู้ใดก็หนีไม่พ้น เตรียมตัวรอรับการลงทัณฑ์เถิดจ้าวหยวนเช่อก้าวข้ามธรณีประตู เดินเข้าไปในห้องห้องด้านนอกถูกจัดเก็บจนสะอาดสะอ้าน ป้านชาและถ้วยชาบนโต๊ะจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตั่งนุ่มว่างเปล่า ทุกหนแห่งไร้ฝุ่นธุลี เฉกเช่นเดียวกับก่อนที่นางจะย้ายเข้ามาราวกับว่านางมิได้พำนักอยู่ที่นี่มาหลายเดือนอย่างไรอย่างนั้นแววตาของจ้าวหยวนเช่อหมองหม่น สองมือกำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวซีดเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนเตียงไม้แกะ

เขารู้ดีว่า ยามนี้นายท่านกำลังมีโทสะทว่าการจะตามหาคุณหนูเจียง เวลานี้กำลังต้องการกำลังคนพอดีคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของนายท่าน อีกทั้งยังเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาเขาเองก็สมควรช่วยเกลี้ยกล่อมบ้าง“ไปเจียงหนาน แยกย้ายกันออกตามหา” จ้าวหยวนเช่อหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสั่งการชิงเจี้ยนกำลังจะรับคำฟู่อวี้อดมิได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า “นายท่าน คุณหนูบอกว่าจะไปหาเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อพำนักอยู่...”จนถึงยามนี้นางก็ยังรู้สึกว่าเจียงโย่วหนิงมิใช่คนชอบหลอกลวงสาเหตุที่นางตามหาคุณหนูไม่พบ เป็นเพราะคุณหนูจงใจหลบหน้าและเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นแล้ว“ทำตามที่ข้าสั่ง”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองฟู่อวี้แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยสั่งเสียงเย็นชายามที่เขาสอนนางอ่านตำรา นางมักจะแสดงความหลงใหลในทิวทัศน์เมฆหมอกและสายน้ำแห่งเจียงหนานเป็นอย่างยิ่งการออกไปครั้งนี้ นางย่อมต้องมุ่งหน้าไปที่นั่นอย่างแน่นอนที่บอกว่าจะไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นเพียงวิธีตบตาเพื่อหลอกล่อผู้คนเท่านั้น“ขอรับ”ชิงเจี้ยนรีบรับคำ ก่อนจะเรียกให้ทุกคนลุกขึ้น“อวี้เหิง รุ่ยอ๋องมาแล้ว เหตุใดเจ้าจ

“ท่านแม่กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือขอรับ?”ตู้จิ่งเฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ“ไม่มีอันใดหรอก คนเหล่านั้นคือผู้ใดกัน?”มารดาตู้เพิ่งจะรู้ตัวว่ารถม้าได้หยุดลงแล้ว เบื้องหน้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่“เป็นคนที่ท่านผู้ว่าการรัฐส่งมารับพวกเราขอรับ ข้าจะไปรายงานตัวที่ศาลาว่าการก่อน ท่านแม่ตามพวกเขาไปที่พัก แล้วคอยดูพวกเขาขนสัมภาระลงเถิด”ตู้จิ่งเฉินเอ่ยกับนาง“ได้”มารดาตู้รับคำหนานเฟิงที่ซุ่มอยู่ซอกมุมมืดเห็นตู้จิ่งเฉินจากไปแล้ว ก็รีบสาวเท้าเข้าไปตามรถม้าให้ทันคนของตู้จิ่งเฉินเพียงคิดว่าเขาเป็นคนของท่านผู้ว่าการซูโจว ฝ่ายคนของท่านผู้ว่าการซูโจวก็คิดว่าเขาเป็นบ่าวรับใช้ของจวนสกุลตู้ ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวตนของเขา ปล่อยให้เขาแฝงตัวเข้าไปในเรือนได้อย่างราบรื่นเขาช่วยคนเหล่านั้นขนย้ายสัมภาระ เมื่อเห็นมารดาตู้ยืนอยู่ไกล ๆ จึงหิ้วห่อผ้าเดินเข้าไปหาพลางยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยิน ข้าดูแล้วบุตรชายของท่านหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ทั้งยังเป็นถึงทั่นฮวาของราชวงศ์นี้ อายุอานามดูแล้วก็ราว ๆ ยี่สิบ ช่างเหมาะสมกับบุตรีของท่านผู้ว่าการของพวกเรายิ่งนัก”“โอ้?” มารดาตู้ได้ฟังเช่นนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมาท