Todos los capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 281 - Capítulo 290

ยามเช้าตรู่ ภายในเรือนหลังน้อยช่างงดงามและเงียบสงบเจียงโย่วหนิงล้างมือจนสะอาด แล้วปักธูปลงในกระถางเบื้องหน้าโถงกลางควันสีเทาลอยกรุ่น กลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์ค่อย ๆ กำจายไปทั่วห้องวันนี้คือวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสี่เผลอประเดี๋ยวเดียว นางก็จากเมืองหลวงมาได้เดือนกว่าแล้วนี่คือช่วงเวลาที่นางใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีที่สุด นับตั้งแต่อยู่มาจนถึงอายุยี่สิบเอ็ดปีนางชื่นชอบชีวิตเช่นนี้“แม่นางเจียง”ตู้จิ่งเฉินมาเยือนถึงเรือน“เหตุใดวันนี้ใต้เท้าตู้จึงมีเวลาว่างเล่า?”เจียงโย่วหนิงหันกลับมาเห็นเขา ก็คลี่ยิ้มจนดวงตาคู่สวยโค้งลงอาจเป็นเพราะอารมณ์ดีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ดวงหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของนางจึงดูคล้ายจะเปล่งประกายระเรื่อ นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายกระจ่างใส ทั่วทั้งร่างดูมีชีวิตชีวา ทั้งยังดูซุกซนและน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งกว่ายามอยู่เมืองหลวงอยู่หลายส่วน“วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของข้า”ตู้จิ่งเฉินมองนางจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ใบหน้าขาวผ่องค่อย ๆ ขึ้นสีระเรื่อเมื่อเอ่ยคำ“วันหยุดพักผ่อนเหตุใดจึงไม่ออกไปเดินเล่นเล่าเจ้าคะ?”เจียงโย่วหนิงหันกายเดินเข้าไปหาเขาสายตาของนางทอดมองไปบนใบหน้า

หัวใจของเขาเต้นระรัว ลำคอแห้งผาก นิ้วมือขยุ้มชายแขนเสื้อของตนเองไว้แน่น ก่อนจะพรั่งพรูความในใจออกมาในรวดเดียววาจาที่นางเอ่ยเมื่อครู่ ชัดเจนว่าต้องการตัดรอนไมตรีกับเขาเขารู้ดีว่าหากไม่พูดคำเหล่านี้ออกไป ภายหน้าคงไม่มีโอกาสได้เอ่ยอีกแล้ว“ใต้เท้าตู้ ที่ผ่านมาต้องขอบคุณที่ท่านคอยดูแล แต่มิใช่ว่าตอนนี้ข้าจะคิดเรื่องแต่งงาน” เจียงโย่วหนิงหลุบขนตางอนยาวสีดำขลับลง ส่ายหน้าช้า ๆ น้ำเสียงมิได้ดังนัก “เป็นดั่งที่มารดาของท่านกล่าว ท่านคือทั่นฮวา เป็นเสาหลักของราชสำนัก อนาคตสดใสเรืองรอง ส่วนข้าชาติกำเนิดคลุมเครือ ก่อนหน้านี้ยัง... ท่านไม่จำเป็นต้องมาเกลือกกลั้วกับข้าเลยจริง ๆ”นางมิได้กล่าวว่าไม่ยินยอม เพียงบอกว่าไม่คู่ควรเพราะไม่อยากทำร้ายจิตใจเขามากเกินไป“อาหนิง ข้าเคยบอกแล้วว่าอดีตของเจ้าข้าไม่ใส่ใจ เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นเพราะเจ้าไร้หนทางเลือก” ตู้จิ่งเฉินจ้องมองนาง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงร้อนรนอยู่บ้าง “เจ้ายังไม่อยากแต่งงาน ข้ารอได้ ทางด้านท่านแม่ ข้าก็ปกป้องเจ้าได้ ตอนนี้ข้าอาจมีตำแหน่งต่ำต้อย แต่ข้าก็สอบได้ยศถาบรรดาศักดิ์ ข้ายินดีจะทุ่มเททำหน้าที่อย่างหนัก เพื่อสร้างอนาค

“มานี่”เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยเจียงโย่วหนิงก้มหน้า ร่างกายมิได้ขยับเขยื้อน นางมิได้เชื่อฟังคำกล่าวของเขาด้วยการเดินออกไปจากด้านหลังของตู้จิ่งเฉินนี่เป็นครั้งแรกที่นางกล้าขัดขืนคำสั่งของเขาต่อหน้าผู้คนเขาต้องมาเพื่อจับตัวนางกลับเมืองหลวงเป็นแน่นางไม่อยากกลับไปกับเขา จึงรวบรวมความกล้าต่อต้านเขา เพื่อมีชีวิตเป็นของตนเองสักครา“ซื่อจื่อ อาหนิงเป็นอิสระแล้ว นางไม่อยากพบซื่อจื่อ ซื่อจื่อก็ควรเคารพการตัดสินใจของนางจึงจะถูก”ตู้จิ่งเฉินมักมีท่าทีอ่อนโยนอยู่เสมอ แม้จะปั้นหน้าตึงยามเอ่ยคำ ทว่าน้ำเสียงก็ยังคงนุ่มนวลมิได้ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยเจียงโย่วหนิงมองเขาด้วยแววตาซาบซึ้งใจ“แปะ แปะ แปะ...”เซี่ยหวยอวี่ปตบมือพลางหัวเราะกล่าวว่า “ช่างเป็นฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามที่ยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร”เขาไม่สนใจอย่างไรเสียจ้าวหยวนเช่อและตู้จิ่งเฉินล้วนเป็นศัตรูหัวใจของเขา ยุยงให้พวกเขาสู้กันเองก่อน เขาจะได้ฉวยโอกาสกอบโกยผลประโยชน์โดยไม่ต้องออกแรง“เจียงโย่วหนิง”จ้าวหยวนเช่อเรียกขานอย่างเชื่องช้านามของนางที่หลุดออกจากปากเขา คล้ายเจือไปด้วยความรู้สึกอันย

จ้าวหยวนเช่อกล่าวความจริงออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉยเมย“เหตุใดเจ้า...”เซี่ยหวยอวี่โพล่งออกไป หมายจะถามว่าเขารู้ได้อย่างไรทว่าเอ่ยได้เพียงครึ่งประโยค พลันตระหนักได้ว่าหากถามเช่นนี้ย่อมเป็นการเผยไต๋ว่าเขาทำเช่นนั้นจริงเขาอดมิได้ที่จะหันไปมองเจียงโย่วหนิง“ท่าน...”เจียงโย่วหนิงทั้งตื่นตะลึงและโกรธเคือง นางยกมือขาวผ่องขึ้นชี้หน้าเขา ชั่วขณะนั้นกลับเอ่ยสิ่งใดไม่ออกคืนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยนาง นางทายาให้เขา ในใจรู้สึกซาบซึ้งเขาเป็นอย่างยิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้น เขาจะเป็นคนวางแผนเองแต่เพียงผู้เดียว!ภายในใจของนางบังเกิดความกรุ่นโกรธ ศีรษะพลันวิงเวียน ยืนโอนเอนราวกับจะล้มพับลงไป“อาหนิง เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน ยามนั้นข้า...”นับว่าหาได้ยากยิ่งที่เซี่ยหวยอวี่จะเผยท่าทีร้อนรนเช่นนี้จ้าวหยวนเช่อบัดซบ เหตุใดแม้แต่เรื่องนี้ก็ยังสืบรู้ได้? สรุปแล้วเขายังรู้เรื่องใดอีกบ้าง?ยามนั้นเขายังมิได้มีใจให้เจียงโย่วหนิง ย่อมต้องทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการ“ไป”จ้าวหยวนเช่อยื่นมือออกไป คว้าข้อมือเรียวเล็กของเจียงโย่วหนิงเอาไว้ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงผิวกายอันอบอุ่นและ

แรงมือของเขามากเหลือเกิน บีบจนปลายคางของนางเจ็บปวดไปหมดนางคิดด้วยความหวาดกลัวว่า เขาโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้ จะไม่บีบคอนางจนตายไปเลยหรือ?“ยามนี้รู้จักร้องเจ็บแล้วหรือ? ตู้จิ่งเฉินมิได้ทำให้เจ้าเจ็บหรือไร?”จ้าวหยวนเช่อผ่อนแรงในมือลงเล็กน้อย ทว่าโทสะมิได้ลดทอนลงแม้แต่น้อย วาจายังคงเชือดเฉือนราวกับคมมีด“ข้ามิได้หนีตามเขาไปจริง ๆ ข้าเพียงแค่ต้องการจากไปเท่านั้น...”หยาดน้ำตาของเจียงโย่วหนิงร่วงหล่นลงมาเป็นสาย น้ำเสียงสะอื้นไห้นางมิได้เรียกร้องสิ่งใด เพียงปรารถนาจะอยู่ให้ห่างจากเขา พาอู๋มามาไปใช้ชีวิตให้ดีก็เท่านั้นเขามีสตรีในดวงใจ หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ยามนี้เขากับซูอวิ๋นชิงคงกลายเป็นสามีภรรยากันไปแล้วเหตุใดเขายังคงไม่ยอมละเว้นนาง ไฉนต้องดึงดันจับตัวนางไว้ไม่ยอมปล่อยด้วย?หารู้ไม่ว่า คำพูดนี้ยิ่งกระตุ้นโทสะของจ้าวหยวนเช่อ“คิดจะจากข้าไปหรือ?”เส้นเลือดดำตรงขมับของเขาเต้นตุบ ทว่าน้ำเสียงกลับมิได้เกรี้ยวกราดดังเช่นคราแรก เพียงแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุก“พวกเราเป็นพี่น้องกัน ข้าไม่อยาก...”นางรวบรวมความกล้า หวังจะเอ่ยความคิดของตนเองออกมาทว่าประโยคครึ่งหลังที่ว่า “ไม