Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 421 - Capítulo 430

เสียงนั้นคล้ายกับเสียงร้องของนกชนิดใดชนิดหนึ่ง แหลมเล็กจนสามารถดังกังวานออกไปได้ไกลลิบเจียงโย่วหนิงกินเนื้อกระต่ายตากแห้งหมดไปสองชิ้น ชิงเจี้ยนก็มาถึงพอดี“นายท่าน คุณหนู”ชิงเจี้ยนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม“ยามค่ำคืนหากแนบหูฟังที่โขดหิน จะได้ยินเสียงเคาะสะท้อนมา เหมืองแร่ไม่น่าจะอยู่ไกลจากที่นี่นัก” จ้าวหยวนเช่อเอ่ยสั่งการเขาโดยตรง “เจ้าจงนำคนตามรอยเสียงนั้นไปสืบดูเถิด ว่าเหมืองแร่นั้นอยู่ที่ใดกันแน่ ภายในมีสถานการณ์เป็นเช่นไร หากได้เบาะแสให้รีบมารายงานทันที นอกจากนี้จงส่งสาส์นกลับไปกราบทูลฝ่าบาทถึงเรื่องราวทางนี้ เพื่อให้พระองค์ทรงส่งกำลังคนมาเพิ่ม”มังกรที่ว่าเก่งกาจ ก็ยังไม่อาจข่มงูเจ้าถิ่นได้กำลังคนที่เขาพามาด้วยนั้นมีไม่เพียงพอ“ขอรับ”ชิงเจี้ยนก้มหน้ารับคำ ก่อนที่ร่างจะเร้นกายหายลับเข้าไปในพงไพรในชั่วพริบตาช่วงหลายวันหลังจากนั้น จ้าวหยวนเช่อพาเจียงโย่วหนิงเดินลัดเลาะไปตามหุบเขา คอยสอนนางยิงธนูและล่าสัตว์อยู่เสมอเจียงโย่วหนิงเองก็โยนความกลัดกลุ้มทิ้งไปชั่วคราว และเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาเหล่านั้นกระทั่งถึงยามโพล้เพล้ของวันหนึ่ง“มือยังเจ็บอยู่หรือไม่?”จ้าวหยวนเ

ไม่ใช่ว่าชอบจูบอาหนิงของเขาหรืออย่างไร?ไฉนจึงไม่จูบต่อเล่า?คนในมือของพี่สะใภ้องค์รัชทายาทผู้นี้มีไม่น้อย จู่โจมเข้ามาพร้อมกันมากมายเพียงนี้ มากพอที่จะทำให้จ้าวหยวนเช่อต้องรับมือไปพักใหญ่เลยทีเดียวจ้าวหยวนเช่อมีวรยุทธ์ล้ำเลิศแม้จะต้องคอยปกป้องเจียงโย่วหนิงที่อยู่เบื้องหลัง ทว่าคนทั้งเจ็ดแปดคนนั้นก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาอยู่ดีผ่านไปเพียงชั่วจิบชา ก็มีคนล้มลงไปแล้วสองสามคน“ร้ายกาจไม่เบา ข้าจะไปลองเชิงเขาสักหน่อย”เซี่ยหวยอวี่ดึงผ้าคาดสีดำที่ห้อยอยู่ตรงอกขึ้นมาปิดบังใบหน้า“องค์ชาย ข้าน้อยพากำลังคนไปเองก็พอแล้วขอรับ ท่านอย่าไปเลย อันตรายเกินไป!”หนานเฟิงรีบดึงเขาเอาไว้ กระบี่ไร้ตา เขาไม่กล้าปล่อยให้องค์ชายของตนไปเสี่ยงอันตรายเป็นแน่เขาสวมผ้าปิดหน้าสีดำเช่นเดียวกัน การแต่งกายล้วนดูไม่ต่างจากกลุ่มคนที่กำลังลงมือกับจ้าวหยวนเช่อเลยแม้แต่น้อยระหว่างที่จ้าวหยวนเช่อกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับคนกลุ่มนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นอีกสี่คนถืออาวุธแหลมคมพุ่งเข้ามาร่วมวงต่อสู้เจียงโย่วหนิงหลบอยู่ด้านหลังจ้าวหยวนเช่อ นางเห็นเพียงคมมีดปลิวว่อนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเตะจมูกน

“ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไร เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อข้าบ้างเล่า?”เซี่ยหวยอวี่หันกายกลับมา น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง“ท่านให้คนตั้งมากมายไปรุมล้อมโจมตีเขาเช่นนั้น ยังจะกล้าพูดอีกหรือว่าเขาจะไม่เป็นอะไร?”เจียงโย่วหนิงไม่มีทางเชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย“โธ่ แม่ทูนหัวของข้า คนของข้ารวมตัวข้าด้วยมีเพียงสี่คนเท่านั้น พอข้าจากมาพวกเขาก็ถอยร่นกันหมดแล้ว ส่วนคนที่เหลือที่ล้อมเขาเอาไว้ล้วนเป็นคนขององค์รัชทายาทต่างหาก ข้าถูกปรักปรำนะ”เซี่ยหวยอวี่เอ่ยอธิบายกับนางด้วยความระอาใจเล็กน้อย“ข้าไม่สน ข้าจะกลับไป”ไม่ว่าเขาจะพูดสิ่งใด เจียงโย่วหนิงก็มีเพียงประโยคนี้ตอกกลับไปเท่านั้น“บนร่างข้ามีบาดแผลใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ไปทำแผลในถ้ำกันก่อนเถิด จากนั้นข้าค่อยไปส่งเจ้ากลับ ดีหรือไม่?”เซี่ยหวยอวี่เอ่ยเกลี้ยกล่อมนาง พลางฉวยโอกาสคว้าข้อมือของนางเอาไว้“ท่านเลิกหลอกลวงผู้คนได้แล้ว!”เจียงโย่วหนิงสะบัดมือกลับอย่างแรง ทว่ากลับไม่อาจสลัดหลุดจากเขาได้อย่างที่คิด“ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไมกัน เจ้าลองคลำบาดแผลของข้าดูสิ”เซี่ยหวยอวี่ดึงมือของนางเข้าไปหา ก่อนจะกดลงบนเอวของตนเองสัมผัสที่ปลายนิ้วชื้นแฉะ

เขาหลุบตาลงโดยไม่ได้มองนาง สีหน้าแฝงความเปล่าเปลี่ยวอยู่หลายส่วน ยามเอ่ยปากหาได้มีท่าทีหยอกเย้าเหมือนเช่นปกติไม่น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวของผู้อื่น“ท่านแม่ของข้าเกิดในตระกูลเล็ก เดิมทีเป็นเพียงนางกำนัลในวัง จับพลัดจับผลูได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ เพียงครั้งเดียวก็ตั้งครรภ์ข้าขึ้นมา ทว่ากลับถูกบรรดาพระสนมในวังริษยา พวกนางสมคบคิดกับขุนนางนอกวัง ร่วมกันใส่ร้ายว่าท่านแม่ลักลอบคบชู้กับองครักษ์ อ้างว่ากฎระเบียบในวังเข้มงวด สายเลือดของข้าไม่บริสุทธิ์ ไม่ใช่สายเลือดของฝ่าบาท จึงได้ขับไล่สองแม่ลูกเราออกจากวัง ซ้ำยังพยายามตามฆ่าปิดปากอยู่หลายครา”ถ้อยคำของเขาดึงดูดความสนใจของเจียงโย่วหนิง นางนั่งลงข้างกายเขา แววตาฉายแววเห็นอกเห็นใจขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่นางพลันนึกถึงชาติกำเนิดของตนเองขึ้นมาเดิมทีคิดว่า การที่นางไม่รู้ว่าบิดามารดาของตนเป็นใครก็ถือว่าน่าเวทนามากพอแล้วนึกไม่ถึงว่า เซี่ยหวยอวี่ที่มีทั้งบิดาและมารดา กลับต้องทนใช้ชีวิตอย่างยากแค้นแสนเข็ญถึงเพียงนี้“เคราะห์ดีที่เราสองแม่ลูกดวงแข็ง หนีรอดมาได้ไกลแสนไกล ทว่าก็ต้องเผชิญกับค

“ท่านไม่ได้โกหกใช่หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงมองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยในใจนางยังคงเป็นห่วงจ้าวหยวนเช่อ คนตั้งมากมายรุมล้อมเขาเช่นนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง?“หากข้าโกหกอีก เจ้าก็ไม่ต้องมาสนใจข้าอีกเลย ดีหรือไม่?”เซี่ยหวยอวี่เอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างตรงไปตรงมายิ่งนัก“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”เจียงโย่วหนิงกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นนางลังเลอยู่บ้าง มือที่ยกขึ้นชะงักค้างกลางอากาศครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ค่อย ๆ แตะลงบนพวงแก้มของเขาอย่างแผ่วเบาร่างของเซี่ยหวยอวี่สั่นสะท้านเล็กน้อย เขาหรี่ตาลงราวกับกำลังดื่มด่ำความสุขเจียงโย่วหนิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบน้ำตาบนใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วยิ่งใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาอยู่ตรงหน้านาง ใกล้ชิดเสียจนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจเช่นนี้ดูไม่เหมาะสมเอาเสียเลยนางรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเขาจนแห้ง แล้วคิดจะชักมือกลับทันทีทว่าก่อนที่นางจะทันได้ดึงมือกลับ เซี่ยหวยอวี่ก็พลันยื่นมือออกมา เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่านาง คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางเอาไว้ได้ฝ่ามือของเขาอุ่นร้อน ทาบทับลงบนผิวเนียนละเอียดตรงข้อมือของนาง น้ำห