Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 431 - Capítulo 440

ความห่วงใยที่มีต่อเขานั้นแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสัญชาตญาณ กว่านางจะรู้ตัวว่าเพิ่งเอ่ยถามสิ่งใดออกไป คำพูดเหล่านั้นก็หลุดออกจากปากเสียแล้วสายตาของจ้าวหยวนเช่อตกลงมาที่ใบหน้าของนางอีกครั้ง พายุอารมณ์ที่บ้าคลั่งในแววตาค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย“ข้าพาอาหนิงไป ซื่อจื่อจะโกรธปานนี้ไปทำไมกัน?” เซี่ยหวยอวี่เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าฉายแววจริงจังยามตั้งคำถาม“นางคือคนของจวนเจิ้นกั๋วกง ท่านยังมีหน้ามาถามข้าอีกหรือว่าเหตุใดต้องโกรธ?”ในที่สุดจ้าวหยวนเช่อก็ยอมปริปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ“อ้อ ข้านึกออกแล้ว” เซี่ยหวยอวี่จงใจกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท “อาหนิงคือน้องสาวของเจ้านี่เอง พี่ชายปกป้องน้องสาว ย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผลตามทำนองคลองธรรม”ใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อเขียวคล้ำ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยือกเซี่ยหวยอวี่ยังคงพูดต่อไปโดยไม่สนใจผู้ใด “ทว่าพี่ชาย เรื่องบางเรื่องต่อให้เจ้าขัดขวางได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ก็มิอาจขัดขวางได้ตลอดไปหรอกนะ อย่างไรเสีย อาหนิงก็เป็นเพียงน้องสาวของเจ้า ช้าเร็วนางก็ต้องออกเรือนไปแต่งงานอยู่ดี มิใช่หรือ?”มือที

จ้าวหยวนเช่อชะงักฝีเท้าลงตามนาง“ข้า...”เจียงโย่วหนิงอยากจะอธิบายกับเขา ว่าเรื่องระหว่างนางกับเซี่ยหวยอวี่หาได้เป็นอย่างที่เขาเห็นไม่ทว่าจ้าวหยวนเช่อกลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้อธิบายเลยแม้แต่น้อยเขาหมุนกายกลับมาเผชิญหน้านาง ปล่อยมือจากเอวบาง พร้อมกับใช้ฝ่ามือใหญ่บีบคอระหงของนางเอาไว้แน่นเขาผลักเจียงโย่วหนิงจนถอยร่นไปหลายก้าว กระทั่งแผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่จึงได้หยุดลงนางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงสะอื้นออกมา“ปวดใจแทนเขางั้นหรือ? ถึงได้ทายาให้เขา?”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อแหบพร่า เย็นชาบาดลึก แฝงไว้ด้วยโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้น“ไม่ใช่เช่นนั้น บาดแผลนั่นข้าเป็นคนแทง...”เจียงโย่วหนิงส่ายหน้าสุดชีวิต อยากบอกเขาว่าเป็นเพราะนางแทงเซี่ยหวยอวี่จนได้รับบาดเจ็บ เลือดของเขาไหลไม่หยุด ทว่าเขากลับไม่ยอมทายานางกลัวว่าจะมีคนตาย จึงได้ทายาให้เขา“ประคองใบหน้าของเขา แล้วเช็ดน้ำตาให้เขาด้วยหรือ?”จ้าวหยวนเช่อไม่อยากฟังคำพูดของนางเลยสักนิด เขาเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นอีกคราทุกถ้อยคำที่เขาเอ่ยราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง เย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น ฝ่ามือหนาที่บีบลำคอของนางค่อย ๆ ออก

“ทางนี้ไม่มี!”“ทางนี้ก็ไม่พบร่องรอยเช่นกัน…”“มืดเกินไปแล้ว ยามวิกาลในป่าเช่นนี้มองสิ่งใดไม่เห็นเลยสักนิด หากเป็นตอนกลางวันก็คงจะดี…”กลุ่มทหารที่ตามล่าพากันเอ่ยปากพูดคุยกันระหว่างที่กำลังค้นหา“เจ้าจงไปแจ้งข่าว ขอให้นายท่านส่งคนมาปิดล้อมภูเขาลูกนี้เอาไว้ ขอเพียงขังพวกเขาไว้บนเขานี้ได้ ต่อให้คืนนี้จะหาไม่พบ ยามรุ่งสางข้าก็ย่อมลากคอพวกเขาออกมาได้แน่!”ผู้ที่เอ่ยปากดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า เพียงเอ่ยคำเดียวลูกน้องก็พร้อมใจกันรับคำสั่งหัวหน้าผู้นั้นอยู่ห่างจากคนทั้งสองที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นด้วยความหวาดกลัว เจียงโย่วหนิงจึงกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณทว่าในจังหวะนั้น จ้าวหยวนเช่อกลับดึงมือที่นางกำลังปิดปากตัวเองอยู่ออก!เจียงโย่วหนิงตกใจแทบสิ้นสติ นางจับมือของเขาเอาไว้แน่น ภายในหัวดังอื้ออึง ร่างกายสั่นเทาจนแทบจะหมดสติไปจ้าวหยวนเช่อก้มหน้าลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของนาง หยาดเหงื่อบนหน้าผากของเขาหยดรดลงบนใบหน้าของนางหยดแล้วหยดเล่าในที่สุด เขาก็เลิกทรมานนางกลุ่มทหารที่ตามล่าก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปตามคำสั่งของหัวหน้าเช่นกันภายในป่าทึบกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม

นางค้อมกายลงและยื่นมือออกไปผลักต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นโดยสัญชาตญาณทว่าต้นไม้ต้นนั้นใหญ่โตเกินกว่าที่นางจะโอบรอบได้ แล้วนางจะมีเรี่ยวแรงผลักมันให้ขยับเขยื้อนได้อย่างไร?นางลองออกแรงผลักดูคราหนึ่ง เมื่อเห็นว่าต้นไม้ใหญ่ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย จึงหยัดกายลุกขึ้นยืน มองซ้ายมองขวาหวังจะหาทางช่วยเขา ทว่ากลับจนปัญญาไม่รู้จะลงมืออย่างไร ได้แต่ร้อนรนจนเดินวนไปวนมา“ทำอย่างไรดี?” นางทำอะไรไม่ถูก น้ำตาพรั่งพรูไหลกลิ้งลงมาตามพวงแก้ม “พลุสัญญาณของท่านเล่า?”นางนึกถึงพวกชิงเจี้ยนขึ้นมาได้ จึงรีบอ้อมไปยื่นมือล้วงหาในสาบเสื้อของเขาการจุดพลุสัญญาณขึ้นฟ้าเพื่อเรียกให้พวกชิงเจี้ยนรุดมาช่วยเหลือ คือหนทางที่ดีที่สุดเท่าที่นางจะคิดออกในยามนี้“ไม่ได้”จ้าวหยวนเช่อกุมมือนางเอาไว้“เหตุใดเล่า?”เจียงโย่วหนิงทั้งสับสนทั้งร้อนรน บนหน้าผากผุดเหงื่อกาฬซึมแน่น“เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าบนภูเขาลูกนี้ไม่ได้มีแค่คนของเรา”จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยอธิบายกับนางเจียงโย่วหนิงนึกถึงคนกลุ่มนั้นที่ออกตามล่าพวกตนเมื่อคืนขึ้นมาได้ทันที มือที่กำลังจะหยิบพลุสัญญาณจึงชะงักและหดกลับมาในบัดดลจ้าวหยวนเช่อกล่าวถูกต้อง พลุส

“แล้วท่านเล่า?”เจียงโย่วหนิงบีบนกหวีดในมือแน่น ขมวดคิ้วมองเขาด้วยความกังวล“ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนั้น”จ้าวหยวนเช่อชี้ไปยังโขดหินก้อนหนึ่ง“ท่านอยู่ผู้เดียว...”เจียงโย่วหนิงลังเลใจ นางไม่วางใจที่จะปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เพียงลำพังเขากำลังบาดเจ็บ หากคนเหล่านั้นตามมาเจอจะทำอย่างไรเล่า? มิใช่ว่าต้องยอมถูกจับกุมโดยละม่อมหรอกหรือ?“ไม่เป็นไร ทว่าเจ้าอยู่ผู้เดียว กล้าขึ้นไปบนยอดเขาหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมองนางพลางเอ่ยถาม“ข้ากล้า” เจียงโย่วหนิงหยัดกายลุกขึ้น “เช่นนั้นข้าจะประคองท่านไปตรงนั้นก่อน”จ้าวหยวนเช่ออาศัยแรงจากมือของนางยันกายลุกขึ้น แล้วเดินตามนางไปจนถึงใต้โขดหินยักษ์ก้อนนั้น“เช่นนั้นข้าไปหากิ่งไม้มาบังตัวให้ท่านดีหรือไม่?”เจียงโย่วหนิงประคองเขาให้นั่งลง กะพริบตากลมโตสีนิลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเตรียมไปหากิ่งไม้มาทำที่กำบังให้เขาหากมีกิ่งไม้ช่วยพรางตา อย่างน้อยเขาก็คงจะปลอดภัยขึ้นมาบ้าง“ไม่จำเป็น” จ้าวหยวนเช่อเอ่ย “เจ้ารีบไปรีบกลับเถิด ข้าดูแลตนเองได้”เจียงโย่วหนิงขบเม้มริมฝีปากมองเขา ก่อนจะพยักหน้ารับ “เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ”ยามนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้วมีเ