All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 411 - Chapter 420

นางลืมตาขึ้นมาก็หันไปมองข้างกายโดยสัญชาตญาณจ้าวหยวนเช่อไม่อยู่แล้ว บนเตียงเย็นเฉียบ เห็นได้ชัดว่าเขาลุกไปได้พักใหญ่แล้ว“เสี่ยวเถียน?”สวี่ลิ่วเจี่ยร้องเรียกนางอยู่ด้านนอก“มาแล้วเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงลุกขึ้นมองออกไปด้านนอกมิน่าเล่าแสงแดดถึงสว่างจ้าเพียงนี้ ที่แท้นางก็เผลอหลับจนถึงยามเที่ยงวันโดยไม่รู้ตัว“มีอันใดหรือเจ้าคะลิ่วเจี่ย?”นางขยี้ตาพลางเปิดประตูออกไป“สายป่านนี้แล้วเจ้ายังไม่ลุกมากินมื้อเช้าอีก ประเดี๋ยวก็จะถึงมื้อเที่ยงอยู่แล้ว” สวี่ลิ่วเจี่ยคว้ามือนางไปกุมไว้ พลางกล่าวกลั้วหัวเราะ “ข้าเองก็อยากคุยกับเจ้า จึงมาปลุก เจ้าคงไม่โกรธข้าใช่หรือไม่?”“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเจ้าคะ?”เจียงโย่วหนิงแย้มยิ้มนางอยากจะถามสวี่ลิ่วเจี่ยว่ารู้หรือไม่ว่าจ้าวหยวนเช่อไปที่ใด และออกไปตั้งแต่เมื่อใด ทว่าเมื่อคิดได้ว่าหากถามออกไปก็ต้องอธิบายว่าจ้าวหยวนเช่อเป็นสามีของนาง คำพูดที่มาจ่ออยู่ริมฝีปากจึงถูกกลืนลงคอไปคาดว่าเขาคงไปปรึกษาหารือเรื่องราวกับพวกชิงเจี้ยนกระมัง“ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถิด เจ้ามีเคล็ดลับมัดใจสามีอย่างไรกัน ถึงได้ทำให้เขารักใคร่เจ้าปานนั้น กระทั่งเรื่องพรรค์นี้

จ้าวหยวนเช่อถอยไปด้านข้างก้าวหนึ่ง เพื่อให้แสงสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาได้เจียงโย่วหนิงกวาดรวมกิ่งไม้ใบไม้บนพื้นมากองไว้ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มใช้หินเหล็กไฟจุดไฟนางรู้ดีว่าเขากำลังสอนวิธีเอาตัวรอดในป่าเขาลำเนาไพรให้นางเรื่องนี้นางจำเป็นต้องเรียนรู้เอาไว้วันข้างหน้าเมื่อต้องจากจวนเจิ้นกั๋วกงไป จากเขาไปสู่ดินแดนห่างไกล ออกไปเผชิญโลกภายนอกย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าจะต้องพบเจอกับสิ่งใดบ้างทักษะการเอาชีวิตรอดในป่าเหล่านี้ เรียนรู้ไว้ก็ถือเป็นวิชาติดตัวที่ไม่เสียหายก่อนหน้านี้ในห้องกรรมฐานที่วัด เขาเคยสอนวิธีใช้หินเหล็กไฟให้นางแล้ว ของพรรค์นี้แท้จริงแล้วไม่ได้มีเคล็ดลับอันใดมากนัก เพียงแค่ต้องออกแรงและเสียเวลาสักหน่อย ต่อมานางก็แอบลองจุดเองอยู่หลายครั้ง จึงนับว่าพอจะใช้งานเป็นอยู่บ้าง“ใบไม้รอบ ๆ ต้องเก็บกวาดให้หมด” จ้าวหยวนเช่อยืนอยู่ด้านข้าง หลุบตาลงมองนาง “มิเช่นนั้นหลังจากเจ้าจุดกองฟืนแล้ว ถ้ำทั้งถ้ำก็อาจจะถูกไฟไหม้เอาได้”เจียงโย่วหนิงได้ยินดังนั้น ก็วางหินเหล็กไฟลง แล้วรีบกวาดรวมกิ่งไม้ใบไม้รอบบริเวณนั้นเข้ามาอีกครั้งจากนั้นจึงหยิบหินเหล็กไฟขึ้นมาเริ่มจุดไฟใหม่เมื่อครู่จ้า

“เช่นนั้นยามนี้พวกเราลงไปกันเลยหรือไม่?”เจียงโย่วหนิงเอ่ยถามเขาจ้าวหยวนเช่อขานรับ ก่อนจะเอ่ยสอนนางว่า “ในยามเช้าตรู่ที่ฟ้าเพิ่งสาง สามารถยืนอยู่บนที่สูงเพื่อมองลงไปยังหุบเขา บริเวณที่มีหมอกหนาทึบมักจะมีลำธารหรือตาน้ำซ่อนอยู่”กล่าวถึงตรงนี้เขาก็ชะงักฝีเท้า พลางส่งสัญญาณให้นางเดินเข้าไปหาเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่เคียงข้างเขา“เจ้าลองมองลงไปเบื้องล่างดูสิ ที่ใดบ้างที่ดูเหมือนว่าจะมีน้ำ?”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยถามนางเจียงโย่วหนิงได้ยินคำพูดของเขาจึงเบิกตากว้างมองลงไปยังตีนเขาอย่างตั้งใจ พลางนึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งสอนไปเมื่อครู่ นางชี้ไปยังจุดหนึ่งแล้วเอ่ย “ตรงนั้น หมอกหนาทึบยิ่งนัก”“ลงไปดูกันเถอะ”จ้าวหยวนเช่อจูงมือนางเดินลงเขาไป“หากไม่อาจหาน้ำที่มองเห็นด้วยตาเปล่าได้ ก็ยังมีอีกวิธีหนึ่ง นั่นคือการสังเกตร่องรอยของสัตว์ อย่างเช่นบริเวณที่มีนกบินวนเวียน หรือที่ที่มีกองดินของไส้เดือนอยู่หนาแน่นและมีรังมด ใต้พื้นดินตื้น ๆ เหล่านั้นล้วนมีน้ำซ่อนอยู่”เจียงโย่วหนิงรับฟังอย่างสนใจยิ่ง ที่แท้เพียงแค่การตามหาแหล่งน้ำในภูเขาก็ยังมีศาสตร์ความรู้มากมายถึงเพียงนี้ทั้งสองมาถึงบริเวณ

กระบอกธนูหนักอึ้งเสียจนเจียงโย่วหนิงแทบจะค้อมเอวลง“สิ่งนี้หนักเหลือเกิน”จ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงนำตะกร้าไผ่ขึ้นสะพายหลัง แล้วยื่นมือไปหยิบกระบอกธนูมาสะพายไว้บนบ่า“ข้าจะพาเจ้าไปล่าสัตว์”เขาจูงมือนางแล้วพากันเดินไปตามหุบเขาเจียงโย่วหนิงถือคันธนูเอาไว้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าระคนกันนางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชาตินี้ตนจะได้จับคันธนู ทั้งยิ่งไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสได้ร่ำเรียนการล่าสัตว์เช่นนี้ยามที่จ้าวหยวนเช่อยังมิได้กลับมาที่จวน นางคิดมาตลอดว่าตนคงถูกนางหานจัดการให้แต่งงานกับบุรุษแปลกหน้าสักคน แล้วใช้ชีวิตที่เหลือผ่านไปเช่นนั้นทว่าต่อมา จ้าวหยวนเช่อก็กลับมาเขาสอนนางอ่านตำราและทำบัญชี นางได้อ่านตำรามากมายจนเริ่มมีความคิดอ่านเป็นของตนเองนางจึงคิดอยากจะจากเขาไป ไปให้พ้นจากจวนเจิ้นกั๋วกง แล้วโบยบินไปให้แสนไกลนางเคยจินตนาการถึงเรื่องราวมากมายที่อาจเกิดขึ้นได้ ทว่าการล่าสัตว์ในป่าลึกกลับเป็นสิ่งที่นางไม่เคยนึกฝันมาก่อนจริง ๆยามมองดูพงไพรเบื้องหน้า ชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังตกอยู่ในห้วงความฝันแต่นางหารู้ไม่ว่า บัดนี้นางได้แปรเปลี่ยนไปจากเมื่

ยามค่ำคืน ภายในถ้ำเจียงโย่วหนิงเก็บฟืนกลับมา หลังจากฝึกฝนอยู่หลายวัน นางก็สามารถหาฟืนและก่อไฟได้อย่างคล่องแคล่วแล้วไม่นานนัก กองไฟก็ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ นางนั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้างพลางเติมฟืนเข้าไป“ต้มน้ำร้อน”จ้าวหยวนเช่อหิ้วไก่ป่าที่ล่ามาได้เมื่อตอนกลางวันเดินเข้ามา พร้อมกับเอ่ยสั่งนางประโยคหนึ่งเจียงโย่วหนิงต้มน้ำร้อนอย่างว่าง่ายนางนั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้าง มองดูเขานำไก่ป่าไปลวกน้ำร้อน ก่อนจะถอนขนไก่ออกอย่างชำนาญจากนั้นก็หยิบมีดสั้นออกมาแล่เนื้อ ล้างทำความสะอาดให้หมดจด แล้วใช้กิ่งไม้เสียบย่างไว้เหนือกองไฟ“เจ้ามาทำ”จ้าวหยวนเช่อยื่นกิ่งไม้ที่เสียบไก่ป่าส่งให้นางนัยน์ตาของเจียงโย่วหนิงเป็นประกายระยิบระยับ เมื่อครู่นั่งมองอยู่ด้านข้าง นางก็รู้สึกอยากจะลองทำดูเต็มทีแล้วนางคิดมาตลอดว่าการย่างไก่ป่านั้นไม่ยาก แค่คอยหมุนไม้พลิกไปมาบนกองไฟ นางย่อมทำได้ดีอย่างแน่นอนพอรับกิ่งไม้มาจากมือของจ้าวหยวนเช่อ นางก็อดไม่ได้ที่จะโค้งดวงตาลงอย่างอารมณ์ดี“หมุนเช่นนี้” จ้าวหยวนเช่อกุมมือนางไว้ พาหมุนด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ “ความเร็วอย่าให้เร็วหรือช้าจนเกินไป หากเร็วไปข้างนอกจะไหม้แต่ข้า