Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 441 - Capítulo 450

เจียงโย่วหนิงลอบพิจารณาเขาเงียบ ๆ ท่าทีของนางผ่อนคลายลงเล็กน้อยเจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ นอบน้อมต่อจ้าวหยวนเช่อถึงเพียงนี้ ดูแล้วคล้ายจะไม่มีเจตนาร้ายกระมัง?ชิงเจี้ยนหันกลับไปมองจ้าวหยวนเช่อจ้าวหยวนเช่อพยักหน้าเล็กน้อยชิงเจี้ยนจึงเอ่ยถาม “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านทราบฐานะของนายท่านข้าได้อย่างไร?”“ข้าน้อยทราบเรื่องที่เหอเพ่ยถิงเจ้าเมืองหูโจวลักลอบขุดเหมืองทองแดงมานานแล้ว ทว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง ยามปฏิบัติหน้าที่ก็มักจะถูกพุ่งเป้าเล่นงานอยู่เสมอ เมื่อคืนวานเห็นใต้เท้าเหอส่งคนขึ้นมาบนเขาแห่งนี้ ความเคลื่อนไหวใหญ่โตยิ่งนัก ข้าน้อยพยายามสืบข่าวทุกวิถีทางจนได้ความว่า ที่แท้ใต้เท้าจ้าวก็มาเยือนหูโจวนี่เอง ข้าน้อยจึงรีบเรียกคนในบังคับบัญชาทั้งหมดที่หาได้มาช่วยเหลือใต้เท้าจ้าว พวกเราตามหากันอยู่ค่อนคืน ในที่สุดก็พบใต้เท้าจ้าวจนได้”เจี่ยงเว่ยเฟิงก้มหน้า เอ่ยถ้อยคำอย่างจริงใจเจียงโย่วหนิงฟังจบถึงได้รู้ว่า ที่แท้เจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ก็ถูกกีดกันเพราะไม่ยอมร่วมหัวจมท้ายกับคนเหล่านั้นมาตั้งนานแล้ว เช่นนั้นเขาที่อยู่ในที่ว่าการเมืองหูโจว ก็นับว่าเป็นผู้ที่หยัดยืนอย่างใสสะอาดท่ามกลางโคลนตมโดยแท้จู่

มืออ่อนนุ่ม เอวก็คอดกิ่ว สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงล้วนได้รับการปรนนิบัติจนมีผิวพรรณและรูปร่างเช่นนี้กันหมดเลยหรือ?นางคิดแล้วในใจก็อดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้หากความงดงามเหล่านี้มาอยู่บนร่างของนางก็คงจะดี“รบกวนเจ้าแล้ว”เจียงโย่วหนิงได้ยินนางเรียกตนว่า “แม่นางจ้าว” ก็ลังเลเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยแก้ความเข้าใจผิดปล่อยให้พวกเขาเข้าใจว่านางกับจ้าวหยวนเช่อเป็นพี่น้องคลานตามกันมาเถิด เช่นนี้จะได้ลดความยุ่งยากไปได้มากเบื้องหน้า เจี่ยงเว่ยเฟิงพาจ้าวหยวนเช่อเดินเข้าไปในบริเวณเรือนแล้ว“แม่นางจ้าว รีบตามข้าเข้าไปเถิด”เจี่ยงเจียเหวินประคองเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปด้านใน พลางอดไม่ได้ที่จะลอบมองสำรวจนางจากทางด้านหลังผิวพรรณช่างขาวผุดผ่องราวกับหยกเนื้อดี ขนตาก็ยาว ทั้งหนาและดำขลับ หากวันหน้านางได้ไปอยู่เมืองหลวง บำรุงดูแลตัวเองให้ดี จะสามารถงดงามได้เช่นนี้บ้างหรือไม่?เจียงโย่วหนิงรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนางแวบหนึ่ง“แม่นางจ้าว” เจี่ยงเจียเหวินชะเง้อมองออกไปด้านนอก ก่อนเอ่ยถาม “สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงของพวกท่าน ล้วนมีสาวใช้ติดตามมิใช่หรือ?”สตรีผู้สูงศักดิ์จากจวน

พอหลับตาลง เรื่องราวเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัว มือของนางวางทาบลงบนหน้าท้องน้อยโดยสัญชาตญาณ ในใจปวดร้าวอย่างยิ่งจนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเวลาล่วงเลยไปนานเพียงไรไม่อาจทราบได้ จู่ ๆ ข้างหูก็แว่วเสียงฝีเท้าดังขึ้นนางคิดว่าเป็นเจี่ยงเจียเหวินเข้ามาหยิบของ จึงหลับตาพริ้มไม่ขยับเขยื้อนเตียงนอนยุบลงเบา ๆ ตามแรงของคนที่ทรุดตัวลงนั่งตรงขอบเตียงนางจึงอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมองฝ่ามืออุ่นร้อนของจ้าวหยวนเช่อวางทาบลงบนหน้าผากนาง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่สบายตรงที่ใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงพอเห็นเขา ความขุ่นเคืองก็ปะทุขึ้นในใจ นางปัดมือของเขาออกแล้วสะบัดหน้าหนี ขอบตาพลันแดงเรื่ออย่างไม่รักดี“พูดมา”จ้าวหยวนเช่อเชยคางบังคับให้นางหันหน้ามาหา“ท่านรีบออกไปเถิด ไม่กลัวใครมาเห็นเข้าหรือ?”เจียงโย่วหนิงน้ำตารื้น พยายามออกแรงผลักมือที่ประคองใบหน้านางออก“ข้าให้เจี่ยงเว่ยเฟิงไปทำธุระแล้ว ภรรยาและบุตรสาวของเขาอยู่ในโรงครัว มีชิงเจี้ยนเฝ้าอยู่ พวกนางไม่มาที่นี่หรอก” จ้าวหยวนเช่ออธิบายประโยคหนึ่ง แล้วเอ่ยถามนางอีกครั้ง “ไม่สบายตรงที่ใด?”“ข้าไม่ได้ไม่สบาย ท่านรีบไปเถิด”เจียงโย่วหนิงขมวด

“เช่นนั้นเจ้าก็หันมาเถิด ข้ามีธุระสำคัญจะคุยด้วย”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อจริงจังและชัดเจนเจียงโย่วหนิงได้ยินว่าเขาคล้ายมีเรื่องสำคัญจริง ๆ จึงพลิกตัวกลับมานอนตะแคงเผชิญหน้ากับเขา ทว่ากลับไม่ได้ช้อนตามองเขาแต่อย่างใดใบหน้าของนางซุกอยู่ใต้ผ้าห่มครึ่งหนึ่ง สายตาจดจ้องไปยังบริเวณหัวเข่าของเขา “ท่านว่ามาเถิด”“เจ้าคิดว่า เจี่ยงเว่ยเฟิงเป็นขุนนางตงฉินหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อรั้งผ้าห่มออก เผยให้เห็นดวงหน้าของนาง แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าให้นางอย่างเบามือเจียงโย่วหนิงได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตามองเขาที่เขาถามเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรกัน?หรือว่าเจี่ยงเว่ยเฟิงจะมีปัญหาอันใด?นางขมวดคิ้ว พลางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากได้พบกับเจี่ยงเว่ยเฟิงอย่างรวดเร็วในหัวผ่านไปครู่ใหญ่ นางก็ส่ายหน้านางมองไม่ออกเลยว่าเจี่ยงเว่ยเฟิงมีปัญหาตรงที่ใด รวมไปถึงเจี่ยงเจียเหวินและนางว่าน ดูแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเช่นกัน“เจ้าคลุกคลีกับบุตรสาวของเขาค่อนข้างมาก ต่อจากนี้ก็คอยสังเกตดูให้ดี”จ้าวหยวนเช่อไม่ได้เอ่ยสิ่งใดให้มากความ เพียงแค่กล่าวเตือนนางประโยคหนึ่งเท่านั้นเจ

เจี่ยงเจียเหวินเผยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีพลางกล่าวว่า “แม่นางจ้าว ของสิ่งนี้อร่อยยิ่งนัก ข้าไม่เคยลิ้มรสของอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย”“ชอบก็ดีแล้ว” เจียงโย่วหนิงหลุบตาโค้งยิ้มให้นาง ก่อนจะมองไปยังพนักงานที่หน้าตู้แล้วกล่าวว่า “หากไม่อิ่มก็สั่งอย่างอื่นเพิ่มได้”ดูเหมือนนางจะจับพิรุธของเจี่ยงเจียเหวินได้อีกแล้วเจี่ยงเจียเหวินกินเข้าไปหลายคำแล้ว ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องเอ่ยปากชมว่า “อร่อย” กับนางหากไม่เคยลิ้มรสมาก่อน ไม่ใช่ว่าควรจะเอ่ยชมตั้งแต่คำแรกหรอกหรือ?ทว่าเมื่อลองคิดดูอีกที ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไม่มีน้ำหนักมากพอเผื่อว่าเจี่ยงเจียเหวินจะไม่เคยได้กินของอร่อยมาก่อนจริง ๆ จนลืมเอ่ยปากชื่นชม มัวแต่กินเข้าไปหลายคำติดกันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้เล่า?นางรู้สึกลำบากใจอยู่เล็กน้อยทว่านางก็ไม่ได้แคลงใจในการคาดเดาของตนเอง นางมั่นใจว่าเจี่ยงเจียเหวินผู้นี้ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอนแต่ว่า จะใช้วิธีใดมาหยั่งเชิงนางได้เล่า?“ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องแล้ว แพงถึงเพียงนี้ จะให้ท่านสิ้นเปลืองเงินทองเพื่อข้าอีกได้อย่างไร”เจี่ยงเจียเหวินรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันนางมองใบหน้าหมดจดอ่อนโยนของเจียงโย่วหน