Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 401 - Capítulo 410

เจียงโย่วหนิงได้ยินเช่นนั้นดวงตาดำขลับก็ทอประกายวาบ รู้สึกปีติยินดียิ่งนักนางหันไปมองจ้าวหยวนเช่อโดยสัญชาตญาณ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มหลายเรื่องที่ดูเหมือนยากนัก ทว่าเมื่อเอ่ยปากออกไปแล้วกลับง่ายดายกว่าที่คิด สิ่งที่เขาสอนนางล้วนถูกต้อง ทุกเรื่องราวย่อมต้องลองดูสักตั้งนี่มิใช่ว่าสำเร็จแล้วหรือ?“ท่านป้า ข้าช่วยท่านเอง”จ้าวหยวนเช่อรับฟืนที่หญิงชราแบกเอาไว้มาถือเอง“ขอบใจมาก ขอบใจมาก ลำบากเจ้าแล้ว”หญิงชรารีบเอ่ยขอบคุณเขา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเช่นกัน“ข้าชื่อสวี่ลิ่วเจี่ย แม่สามีของข้าแซ่เฉิน แล้วเจ้าชื่ออะไรหรือ?”สวี่ลิ่วเจี่ยมองเจียงโย่วหนิงด้วยท่าทีสนิทสนมเป็นกันเองยิ่ง“ข้าชื่อ...”เจียงโย่วหนิงกำลังจะบอกชื่อของตนเองออกไป“นางชื่อจ้าวเสี่ยวเถียน”จ้าวหยวนเช่อพลันเอ่ยแทรกขึ้นมา ตัดบทนางเสียก่อนเจียงโย่วหนิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเขาการเดินทางรอนแรมอยู่ภายนอกต้องใช้นามแฝง เรื่องนี้นางย่อมรู้ดี ทว่าสวี่ลิ่วเจี่ยดูท่าทางใจดีมีเมตตายิ่งนัก ชั่วขณะนี้นางจึงหลงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทแต่ว่า เขาตั้งนามแฝงให้นาง เหตุใดต้องให้นางใช้แซ่เดียวกับเขาด้วยเล่า?“เสี่ยวเถียน เจ้าหน้าตาส

“มิใช่พวกเขากราบทูล” จ้าวหยวนเช่อกล่าว “เจ้าเมืองหูโจวคือพี่ชายร่วมอุทรของพระชายาองค์รัชทายาทองค์ปัจจุบัน หากมีเหมืองแร่จริง ย่อมเกี่ยวพันกับองค์รัชทายาทอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เรื่องรายงานนิมิตมงคลนั้นน่าจะเป็นฝีมือของรุ่ยอ๋อง จุดประสงค์ก็เพื่อให้ฝ่าบาทส่งข้ามาสืบสวนเรื่องที่องค์รัชทายาทซุกซ่อนเหมืองแร่เอาไว้”“เขาใช้แผนการ เพื่อให้ท่านช่วยเขารับมือกับองค์รัชทายาทหรือ?”เจียงโย่วหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็กระจ่างแจ้งที่แท้นี่ก็คือแผนการที่เซี่ยหวยอวี่วางเอาไว้ หลอกใช้จ้าวหยวนเช่อเป็นเครื่องมือ ให้จ้าวหยวนเช่อช่วยเขาต่อกรกับองค์รัชทายาทจ้าวหยวนเช่อปราดเปรื่องหาผู้ใดเปรียบ ผ่านไปหนึ่งวัน นางยังคงงุนงงสับสนอยู่เลย เขากลับนำเรื่องราวทั้งหมดมาเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน จนปะติดปะต่อเป็นข้อสันนิษฐานที่สมเหตุสมผลยิ่งนักและเซี่ยหวยอวี่ผู้นั้น ที่สามารถดึงจ้าวหยวนเช่อเข้ามาพัวพันได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญเช่นกันนางอดคิดถึงสองครั้งก่อนหน้านี้ ที่ตนเองเคยถูกเซี่ยหวยอวี่หลอกลวงมิได้เซี่ยหวยอวี่วัน ๆ เอาแต่ทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพาย คำพูดที่หลุดจากปากก็หาความจริงได้น้อยนัก ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าองค์ชา

“ข้าทำเองเถิด...”อย่างไรนางก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ออกจะไม่เหมาะสมนัก จึงยื่นมือออกไป“เจ้าทำเป็นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองนางแวบหนึ่ง“ข้าค่อย ๆ เรียนรู้ได้เจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงชักมือกลับด้วยความเก้อเขินจะโทษก็ต้องโทษตัวนางเองนางไม่ชอบงานเย็บปักถักร้อยอู๋มามาตามใจนางมากนัก คอยพร่ำบอกว่ามีตนกับฟางเฟยคอยปรนนิบัติอยู่ทั้งคน เจียงโย่วหนิงจึงไม่จำเป็นต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้หลังจากนั้นนางจึงไม่เคยฝึกฝนงานเย็บปักถักร้อย และย่อมทำเรื่องพรรค์นี้ไม่เป็น“เจ้าไม่ต้องเรียนหรอก”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เหตุใดเล่าเจ้าคะ?”เจียงโย่วหนิงมองเขาด้วยความไม่เข้าใจเขาต้องการให้นางหัดอ่านเขียน เรียนรู้การทำบัญชี ศึกษาแผนการ ฝึกขี่ม้า และอ่านตำราให้มากเข้าไว้มิใช่ว่ายิ่งนางเรียนรู้ได้มากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้นหรอกหรือ?ไฉนพอเป็นงานเย็บปักถักร้อยกลับไม่ให้นางเรียนเสียเล่า?“เรื่องเหล่านี้ย่อมมีบ่าวไพร่คอยจัดการ”จ้าวหยวนเช่อยังคงจดจ้องอยู่กับงานเย็บปักในมือของตนต่อไปเจียงโย่วหนิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะมีบ่าวไพร่คอยทำให้ก็จริงทว่าในยามนี้เล่า? บ่าวไพร่ล้วนไม่ได้อยู

สวี่ลิ่วเจี่ยถอนหายใจ แววตาหม่นหมองลงเล็กน้อย “เด็กคนนั้นเกิดมาได้เพียงสามเดือนกว่า พอป่วยจนไข้ขึ้นสูงก็รักษาเอาไว้ไม่ทันเสียแล้ว”“ขออภัยด้วย...”เจียงโย่วหนิงรู้สึกผิดเล็กน้อย ทอดมองนางด้วยความเห็นใจบุตรคนแรกจากไปตั้งแต่ยังเล็กเพียงนั้น นางย่อมต้องเสียใจมากเป็นแน่“ไม่เป็นไรหรอก นี่ข้าก็กำลังจะมีอีกคนแล้วไม่ใช่หรือ?” สวี่ลิ่วเจี่ยยิ้มปลอบใจนาง“แล้วสามีของท่านเล่า?” เจียงโย่วหนิงมองผิวน้ำ เอ่ยถามด้วยท่าทีราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก “เมื่อวานเหมือนจะไม่ได้เห็นเขากลับมาเลยหรือเจ้าคะ?”“เขาออกไปทำงานรับจ้างอยู่ข้างนอก หนึ่งเดือนถึงจะกลับมาสักหน”พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สวี่ลิ่วเจี่ยก็ดึงสายตากลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป ดวงตาเอาแต่จ้องมองมือที่กำลังซักผ้าเจียงโย่วหนิงสัมผัสได้ถึงความระแวดระวังของอีกฝ่าย จึงแย้มยิ้มแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย “ข้ารู้แล้ว อยู่ในตำบลใช่หรือไม่? ข้าเดินทางมาจากตัวเมือง เห็นว่าในตำบลมีร้านค้าอยู่หลายแห่ง”นางพยายามแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวใดเลยดูจากท่าทีของสวี่ลิ่วเจี่ยก็รู้ได้ทันทีว่า สถานที่ที่สามีของนางไปต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่อย่างแน่นอนนางคิดว

“เสี่ยวเถียน เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าสามีของเจ้าไม่เหมือนผู้ช่วยหมอ และไม่เหมือนหมอเอาเสียเลย”สวี่ลิ่วเจี่ยมองแผ่นหลังของจ้าวหยวนเช่อแล้วเอ่ยกลั้วรอยยิ้ม“ไม่เหมือนที่ใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงได้ยินเช่นนั้น ในใจก็อดตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ นางลอบสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายเงียบ ๆหรือว่า สวี่ลิ่วเจี่ยจะมองอันใดออกแล้ว?“ข้าเองก็บอกไม่ถูก แต่เขากลับดูคล้ายพวกผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีอำนาจเสียมากกว่า” สวี่ลิ่วเจี่ยตากเสื้อผ้าไปพลาง หันมาส่งยิ้มให้นางไปพลาง “ภายภาคหน้าเขาจะต้องได้ดิบได้ดีอย่างแน่นอน บางทีอาจจะกลายเป็นหมอเทวดาชื่อดังยุคหนึ่งเลยก็ได้? เจ้าก็รอเสวยสุขได้เลย”เจียงโย่วหนิงได้ยินแล้วก็คลี่ยิ้ม โชคดีที่สวี่ลิ่วเจี่ยมิได้เกิดความสงสัยจ้าวหยวนเช่อนั้นช่างมีอนาคตก้าวไกลจริง ๆทว่าคนที่ได้เสวยสุข ย่อมไม่มีทางเป็นนางจ้าวหยวนเช่อออกไปราวหนึ่งชั่วยามยามที่เขากลับมา เจียงโย่วหนิงกำลังช่วยสวี่ลิ่วเจี่ยเตรียมอาหารกลางวันอยู่ในห้องครัว“ข้ากลับมาแล้ว”จ้าวหยวนเช่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องครัวและปรายตามองนางแวบหนึ่งเจียงโย่วหนิงสุมไฟอยู่หน้าเตา เมื่อได้ยินเสียงจึงหันขวับไปรับคำเขาออก