Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 451 - Capítulo 460

“นี่คือแม่นางจ้าวที่เดินทางมาจากเมืองหลวง” เจี่ยงเจียเหวินจงใจเน้นย้ำคำว่า “เมืองหลวง” ให้หนักแน่นขึ้น เพื่อเตือนสติเจี่ยงเอ้อร์หลางเจี่ยงเอ้อร์หลางได้สติกลับมา จึงรีบประสานมือคารวะเจียงโย่วหนิง “คารวะแม่นางจ้าวขอรับ”เจียงโย่วหนิงแย้มยิ้มพร้อมกับพยักหน้าตอบรับเขา“นี่คือสิ่งที่แม่นางจ้าวซื้อมาให้เจ้า”เจี่ยงเจียเหวินยื่นกล่องขนมในมือส่งไปให้เจี่ยงเอ้อร์หลางเปิดกล่องขนมออกดูเจียงโย่วหนิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง ลอบสังเกตทุกอากัปกิริยาของเขาอย่างเงียบ ๆ“นี่มันเกล็ดหิมะ...”พอเจี่ยงเอ้อร์หลางเห็นขนมที่อยู่ด้านใน ก็เผลอหลุดปากออกมาโดยไม่ทันระวังตัว“เอ้อร์หลาง ขนมนี้เรียกว่าขนมเกล็ดหิมะซ้อนทอง อร่อยมากเลยนะ เมื่อครู่แม่นางจ้าวก็เพิ่งเลี้ยงข้าไป เจ้าลองชิมดูสิ”เจี่ยงเจียเหวินรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับผลักตัวเขาเบา ๆเจี่ยงเอ้อร์หลางรู้ตัวก็รีบหุบปากทันที เขาตักขนมเข้าปากคำหนึ่ง พลางพยักหน้าหงึกหงัก “อร่อยมากเลยขอรับ ขอบคุณแม่นางจ้าว”“ไม่ต้องเกรงใจหรอก”เจียงโย่วหนิงยิ้มพลางพยักหน้าให้ ในใจกระจ่างแจ้งถึงต้นสายปลายเหตุแล้วเจี่ยงเจียเหวินลอบพิจารณานางอยู่สองสามครั้งด้วยค

เจียงโย่วหนิงเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “เช่นนั้น ลองสืบดูก่อนดีหรือไม่ว่าผู้ใดคือคนหนุนหลังเจี่ยงเว่ยเฟิง?”มิเช่นนั้นจะกลายเป็นว่าศัตรูอยู่ในที่ลับ ส่วนพวกเราอยู่ในที่แจ้ง ก่อนหน้านี้เขาเคยสอนนางไว้ว่า สถานการณ์เช่นนี้ถือว่าเสียเปรียบที่สุดอันดับแรก ย่อมต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าศัตรูเป็นใคร“ข้าส่งคนไปแล้ว” สายตาของจ้าวหยวนเช่อทอดมองใบหน้าของนาง นัยน์ตาแฝงแววพึงพอใจสายหนึ่งพาดผ่าน “เรื่องเหมืองทองแดงนั้น เจ้าคิดว่าควรจัดการเช่นไร?”“สมควรจับกุมหัวหน้าคนงานเหมืองเหล่านั้นก่อน แล้วยึดแร่ที่ขุดได้เอาไว้ จากนั้นก็เฝ้าปากเหมืองให้ดีเพื่อเก็บรักษาหลักฐาน และยังต้อง... ส่งคนไปจับตาดูเหอเพ่ยถิง เพื่อป้องกันมิให้เขาหลบหนีความผิด?”เจียงโย่วหนิงเองก็ไม่แน่ใจว่าตนกล่าวได้ถูกต้องหรือไม่ น้ำเสียงจึงแผ่วเบานัก“คิดอ่านได้รอบคอบดี” จ้าวหยวนเช่อกล่าว “เรื่องเหล่านี้ข้าล้วนจัดการสั่งการลงไปหมดแล้ว”เมื่อเจียงโย่วหนิงได้ยิน ดวงตาดำขลับก็เบิกกว้างเปล่งประกาย นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี การที่เขาเอ่ยคำว่า “คิดอ่านได้รอบคอบดี” ออกมาได้ ย่อมถือว่ากำลังเอ่ยชมความสามารถของนางนางคิดอ่านได้ตรงกับเขาทุกประ

เพียงชั่วพริบตา ความคิดของเจียงโย่วหนิงก็แล่นพลิกแพลงไปมา จนคิดหาวิธีเอาตัวรอดได้อย่างรวดเร็ว“ปล่อยข้านะ พวกเจ้าสองคนคิดจะทำอันใด? หากท่านพี่ของข้ากลับมา เขาไม่ปล่อยพวกเจ้าเอาไว้แน่!”ใบหน้าของนางแดงก่ำ ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง น้ำเสียงแหลมสูงดูราวกับกำลังโกรธจัด ทั้งยังคล้ายกับหวาดกลัวอย่างหนัก ไม่ว่าจะมองมุมใดก็ล้วนดูตื่นตระหนกยิ่งนักชิงหลิวที่มองดูเหตุการณ์นี้ผ่านรอยแยกตรงหน้าต่าง เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวเขาไม่เคยเห็นคุณหนูเจียงแสดงท่าทีเช่นนี้มาก่อนเลยนายท่านเคยกำชับเขาเอาไว้ก่อนแล้วไม่ว่ายามใด ขอเพียงแม่นางอยู่ตามลำพัง เขาจะต้องรั้งอยู่เพื่อคอยคุ้มครองนางดังนั้นเมื่อครู่ที่ชิงเจี้ยนกับพวกตามนายท่านไป จึงมีเพียงเขาที่ยังคงรั้งอยู่แต่ในขณะเดียวกัน นายท่านก็ยังสั่งการไว้ด้วยว่า หากคุณหนูไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ห้ามมิให้เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือเด็ดขาดแท้จริงแล้วเขาก็เข้าใจดี ว่านายท่านกำลังฝึกปรือคุณหนูอยู่เฮ้อ ไม่รู้เลยว่านายท่านคิดอันใดอยู่คุณหนูเรียนรู้ได้ดีมากแล้ว หากพบเจอสถานการณ์ทั่วไป ย่อมสามารถรับมือได้ด้วยตนเองเป็นแน่ ในภายภาคหน้านายท่านก็ย่อมต้องคอยปกป้อง

เป็นไปตามคาด เหตุพลิกผันกะทันหันทำเอานางว่านและเจี่ยงเจียเหวินตกตะลึงจนทำอันใดไม่ถูก ทั้งสองปล่อยมือพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายสองมือของเจียงโย่วหนิงทิ้งอยู่ข้างลำตัว พลางขูดขีดลงบนพื้นจู่ ๆ ท่าทีของนางก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขูดขีดต่อไปพื้นตรงนี้ สัมผัสยามขูดขีดดูจะแปลกไปสักหน่อย หรือว่าเบื้องล่างจะเป็นโพรงกลวง?ทว่ายามนี้ต้องเร่งรับมือกับสองแม่ลูกตรงหน้า นางจึงไม่อาจเสียสมาธิคิดให้มากความ เพียงชะงักไปครู่หนึ่งก็ละความสนใจไป“ท่านแม่ นะ... นางป่วยจริง ๆ ด้วย คงไม่มาตายในเรือนของพวกเราหรอกกระมัง?”เจี่ยงเจียเหวินลุกลี้ลุกลนทำอันใดไม่ถูก ก้มมองเจียงโย่วหนิงที่นอนอยู่บนพื้น มือไม้ปั่นป่วนจนไม่รู้ว่าจะวางไว้ที่ใด“หุบปาก” นางว่านตวาดเสียงแข็งนางมีสติกว่าเจี่ยงเจียเหวินเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใดนัก นางย่อกายลง ขยับเข้าไปใกล้เพื่อถ่างตาเจียงโย่วหนิงดูวินาทีนี้นางมิได้ระแวดระวังเจียงโย่วหนิงแม้แต่น้อย เพียงอยากดูให้แน่ใจ ปากก็พร่ำปัดสวะให้พ้นตัว “นางล้มป่วยของนางเอง หากตายขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็...”คำว่า “จะมาโทษพวกเราไม่ได้” ยังไม่ทันได้หลุดออกจากปากเจียงโย่วหนิงที่

เจี่ยงเจียเหวินตกใจจนสะดุ้งโหยง นางรีบถอยร่นไปหลายก้าวแล้วหันขวับไปมองมารดาของตนนางเป็นเพียงสตรีที่ยังไม่ออกเรือนเท่านั้นปกติแล้วความใจเย็นและเล่ห์เหลี่ยมแผนการทั้งหลาย ล้วนได้รับการสั่งสอนจากบิดามารดา จึงจะพอทำออกมาได้ดูแนบเนียนอยู่บ้างทว่าเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า นางก็ไม่รู้แล้วว่าตนเองควรจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นไรดีนางว่านมองเจี่ยงเจียเหวิน สลับกับหันไปมองเจียงโย่วหนิง “ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่?”“ยามนี้ท่านกำลังร้องขอข้าต่างหาก” เจียงโย่วหนิงเอามือไพล่หลัง เชิดปลายคางขึ้นมองอีกฝ่าย “ท่านจะไม่ทำตามที่ข้าบอกก็ได้ ข้าไม่บังคับ”แผ่นหลังของนางเหยียดตรง น้ำเสียงที่เอ่ยไม่ช้าไม่เร็วทว่าเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ท่วงท่าล้วนดูสงบนิ่งเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่งสองแม่ลูกนางว่านถูกนางควบคุมเอาไว้ในกำมือแล้วความรู้สึกของการเป็นผู้กุมชัยชนะนี่ช่างดีเสียจริงชิงหลิวเฝ้ามองพลางลอบทอดถอนใจ โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้วู่วามพุ่งตัวออกไป หาไม่แล้วคงอดดูฉากงิ้วอันแสนยอดเยี่ยมเช่นนี้เป็นแน่ท่วงท่ากริยาของคุณหนู ประกอบกับความสง่างามที่จัดการทุกสิ่งได้อย่างง่ายดายนั่น จิ๊ ๆ ช่างถอดแบบ