Lahat ng Kabanata ng Entangled with the Enemy : Kabanata 11 - Kabanata 20

HINDI pa man nakababa ang nakataas na kamay ni Vida ay bigla na lamang humarang si Xander sa pagitan nila. Ang mukha ng binata ay walang emosyon, ngunit matalim at malamig ang tingin na ipinukol niya sa dalaga.Bumaling ito kay Vida at hinawakan ang kanyang kamay. “Enough! It's just a dress, Vida.”“No, it's not just the dress, Xander. Sinadya talaga ng babaeng iyan!” sigaw ni Vida, na walang pakialam sa mga taong naroon sa hapag.“For God’s sake, Vida! Enough. Mahiya ka naman sa harap ng mga magulang ko at ng pamilya mo,” pabulong na saad ni Xander, ngunit bakas ang matinding pilit na pagpipigil sa kanyang inis.Tsaka lang natauhan si Vida at padabog na umupo. Pilit siyang ngumiti sa mga tao sa loob ng silid-kainan. Binalingan naman ni Xander si Eunice at inutusan itong lumabas.“I'm sorry for what happened,” pagpapaliwanag ni Xander.“I'm sorry… that maid got into my nerves,” inis na sabi ni Vida, sabay paypay gamit ang mga palad. “Vida, it's okay. Xander is right—damit lang naman

WALA nang nagawa si Madam Lucia kung hindi ang manahimik na lamang. Hindi akalain ng mayordoma na basta-basta na lamang mapapatawad ni Xander ang dalaga. Sa buong pagkakakilala niya sa binata, wala itong pinapalampas kahit gaano kaliit ang ginawang pagkakamali.Isang matalim na tingin ang ipinukol ng mayordoma kay Eunice, tila nagbabanta na hindi na ito maaaring gumawa ng kahit anong mali pa. Umiwas naman ng tingin si Eunice at yumuko na lamang, nagpapanggap na walang alam at walang kinalaman sa nangyari.“Señorito, sigurado po ba kayo na hindi ninyo paaalisin si Eunice?” tanong ng matanda sabay sulyap sa kinaroroonan ng dalaga.Hindi sinagot ng binata ang tanong ng mayordoma. Binalingan na lamang niya ang natitirang kape sa tasa at inubos ito nang tuluyan.Pagkatapos nilang kumain ng almusal, inayos ni Catherine ang kanyang damit at tumayo.“Salamat sa masarap na almusal, Eunice. Siguradong hihilingin pa kita na maghanda ng ganito sa mga susunod na araw,” wika ng dalaga.Sumunod ding

ISANG oras na rin ang nakalipas, ngunit hindi pa rin tumitigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Muli siyang napatingin sa labas nang marinig ang malakas na dagundong ng kulog at ang pagkislap ng kidlat sa kalangitan. Tumingin siya sa orasang pambisig; mag-aalas tres na ng hapon, at habang tumatagal ay lalong lumalamig ang simoy ng hangin. Napayakap siya sa sariling katawan nang umiihip ang malakas na hangin. Binalingan niya ng tingin si Xander, na hanggang ngayon ay wala pa ring malay. Hinaplos niya ang noo ng binata upang tiyaking huminto ang pagdurugo nito. Alam niyang hindi sila agad makakabalik sa mansyon kung patuloy ang pag-ulan; kailangang makahanap siya ng paraan upang makaalis sa lugar na ito. Hindi maaaring maabutan sila ng dilim, dahil delikado para sa kanila—sa tingin niya ay lalo pang nagiging masungit ang panahon. Kinapa niya ang cellphone sa bulsa ng kanyang pantalon, ngunit nang mahawakan niya ito ay agad siyang nadismaya. Basang-basa na ito ng tubig. Sinubukan niya

MABILIS na inalis ni Eunice ang mga kamay ni Xander sa kanyang baywang at humakbang palayo sa binata. Namumula ang kanyang mukha, na parang pinapaso ng init dahil sa mga titig ni Xander. "I'm sorry, hindi ko po sinasadya, Señorito. Tinitingnan ko lang kung bumaba na ang lagnat ninyo," pagpapaliwanag niya, habang nauutal. Nanatiling nakatitig si Xander sa kanya, dahilan upang lalong uminit ang pisngi ni Eunice. Pakiramdam niya ay nakakapaso ang mga tingin ng binata sa kanya, lalo pa't lalong lumalabas ang kaguwapuhan nito sa kabila ng maputlang kulay at benda sa noo. Dahan-dahang umupo si Xander sa kama, sinusuportahan ang sarili gamit ang isang kamay habang ang isa ay hawak ang kanyang noong may benda. "Dahan-dahan, Señorito," mabilis na umalalay si Eunice sa binata at inalalayan itong sumandal sa kama. "I'm fine. Don't worry about me," wika nito. Tumango lang si Eunice at lumayo sa binata, ngunit nanatili siyang nakatitig dito. Pakiramdam niya ay hindi siya maaaring kumurap, na

NANLAKI ang mga mata ni Eunice sa gulat at sakit. Ang init ng sampal ay tila kumalat sa buong mukha niya, ngunit higit pa rito ang galit na nararamdaman na parang gustong sumabog ng kanyang dibdib. Masyado nang umaabuso ang babaeng ito sa pananakit sa kanya, ani niya sa kanyang sarili. Napakuyom ang kanyang kamao dahil sa gigil. Paano kaya kung patikimin niya ito ng isang malakas na suntok? Tiyak na sabog ang mukha nito at masasayang lahat ang mga produktong pampaganda na ginagamit nito sa mukha.“Sinadya mong hindi iuwi si Xander dahil gusto mong masolo siya at akitin! Hindi ba?” sigaw ni Vida. Namumula ang mukha nito dahil sa galit."Hindi ko gagawin ang binibintang mo. Ginagawa ko lang ang trabaho ko wala ng iba," sagot niya."Liar!" Sigaw ni Vida, na halos lumabas na ang litid sa leeg. Akmang susugod pa sana ito, ngunit mabilis na hinawakan ni Xander ang kamay nito upang pigilan.“That’s enough, Vida. You don’t know what you are talking about,” saad ni Xander nang mahinahon nguni