ตอนที่ 11 ช่วยเหลือ

ราชครูจูถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไหล่ที่เกร็งเขม็งเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง "เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว... พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่"

"เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ" อี้เฟยถามเสียงเครียด พลางประคองมารดาไปนั่ง

"เหตุใดทุกคนในจวนถึงดูหวาดกลัวกันนัก"

ราชครูจูไม่ได้เอ่ยปากตอบ แต่เขาชี้มือไปที่โต๊ะไม้เบื้องหน้า

บนโต๊ะนั้น... มีกองจดหมายสิบกว่าฉบับวางกระจัดกระจายอยู่ แต่ละฉบับไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึกสีดำ แต่เป็นโลหิตสีแดงฉานที่ยังส่งกลิ่นคาวคลุ้ง!

อี้เฟยหยิบฉบับหนึ่งขึ้นมาดู ข้อความบนกระดาษถูกเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต

"จูอี้เฟยต้องตาย!"

"หญิงแพศยา! เตรียมโลงศพของเจ้าไว้ซะ!"

"วันนี้รอดไปได้... แต่วันหน้าเจ้าศพไม่สวยแน่!"

"เลือดล้างด้วยเลือด!"

ฮูหยินจูตัวสั่นเมื่อรู้ว่าบุตรสาวจะตกอยู่ในอันตราย แต่นางก็รู้ว่าบุตรสาวมิได้เป็นคนธรรมดาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว จึงสงบสติอารมณ์และเริ่มเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้อี้เฟยฟังคร่าว ๆ

“เรื่องราวมันเป็นเช่นนี้นี่เอง ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านเองก็เห็นพลังของลูกแล้ว มิจำเป็นต้องกังวลมากเกินไปเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพเสียเปล่า ๆ”

“ท่านทั้งสองร่างกายยังฟื้นฟูมิสมบูรณ์ดี รีบกลับไปนอนพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ เรื่องนี้ลูกจจะจัดการเอง”

“ได้ลูก พ่อจะมาแม่เจ้าเข้านอน พรุ่งนี้ตัวพ่อเองก็มีประชุมเช้าร่วมกับฝ่าบาทเช่นกัน” ราชครูจูบีบมือภรรยาคู่ใจ ก่อนจะประคองเดินออกจากห้องโถงกลางไป

หนึ่งเดือนผ่านไป ณ ร้านบะหมี่ตระกูลถัง ในยามค่ำคืน

บรรยากาศภายในร้านบะหมี่เล็ก ๆ ในตรอกคนยากยังคงคึกคักไปด้วยลูกค้าขาประจำ กลิ่นหอมฉุยของน้ำซุปลอยอบอวลไปทั่ว เมื่อยิ่งได้วัตถุพิเศษอย่าง หัวไชเท้าร้อยปี มาจากจูอี้เฟย ร้านบะหมี่ของเด็ก ๆ ก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เพื่อสร้างฐานะที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม เด็ก ๆ ตระกูลถังทุกคนที่มีกลิ่นอายพลังมิธรรมดา จึงเลือกตัดสินใจที่จะเปิดร้านทั้งเช้าและเย็น โดยจะสลับกันพักเป็นช่วง ๆ

ใครจะไปคิดจากยามราตรีที่ไม่ค่อยมีผู้ใดเดินผ่านสัญจร บัดนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินเข้าเดินออกตอกยากจนแห่งนี้ และจุดมุ่งหมายของนักเดินทางเหล่านี้ก็มิใช่ใครที่ไหน แต่เป็นร้านบะหมี่ตระกูลถังแห่งนี้นี่แหละ

เรื่องมันก็ดันเกิดจากชายขอทานผู้หนึ่ง บังเอิญโชคดีได้รับเศษศิลาวิญญาณมาจำนวนหนึ่ง ด้วยความอยากจะลองชิมบะหมี่สักครั้งในชีวิต เขาจึงเข้ามาขอซื้อบะหมี่ชามหนึ่งจากเด็ก ๆ แล้วเมื่อเขาได้กินเข้าไป เพียงแค่คำเดียวเท่านั้น!

รัศมีทองคำก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ชายขอทานจน ๆ ที่วัน ๆ ขอแต่เงินของชาวบ้าน บัดนี้กลับทะลุทะลวงระดับตบะได้

ทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณรอบร้านบะหมี่จึงตื่นตกใจ ส่งต่อเรื่องราวนี้กันอย่างเมามัน เป็นผลให้ผู้บำเพ็ญพรตมากมายต่างพากันเดินทางเข้ามาดูวาสนาการบรรลุระดับตบะในร้านอย่างรวดเร็ว

“อ๊าก ศิษย์พี่ข้า...ข้าบรรลุสู่ขั้นปฐวีแล้วขอรับ!” เรือนกายของเขาเปล่งแสงออกมาไม่หยุดหย่อน จนผู้เป็นศิษย์พี่ต้องซดน้ำซุปบะหมี่ทั้งชามลงไปบ้าง

เพล้ง! เสียงชามกระเบื้องร่วงพื้น

ชายผู้เป็นศิษย์พี่เองก็เลื่อนระดับทันทีหลังจากติดอยู่คอขวดมานานแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าเลื่อนระดับแล้วโว้ย ข้าจะได้เข้าทดสอบเพื่อเป็นศิษย์สายในแล้ว!”

ศิษย์พี่และศิษย์น้องทั้งสองตื่นเต้นดีใจอย่างมาก พลางหันกายไปสั่งบะหมี่อร่อย ๆ มาอีกหลาย ๆ ชาม เพื่ออุดหนุนบะหมี่ร้านตระกูลถัง

“เถ้าแก่ขอบะหมี่เพิ่มผักอีก 10 ถ้วย โอ๊ะ ไม่สิ เอามาเลย 20 ชาม!”

“เถ้าแก่ข้าก็เอาด้วย ขอเป็นเกี๊ยวอย่างเดียว 10 ถ้วย”

“ใช่ ๆ ข้าก็เอาด้วย ข้าจะเอาบะหมี่ด้วย ข้าอยากเลื่อนระดับเหมือนพวกเจ้าทั้งสองคนบ้าง!” หนึ่งในคนเฝ้าประตูสำนักบรรลุเมฆาพูดขึ้นบ้าง พร้อมพูดให้ดังที่สุดเพื่อเปล่าประกาศเรื่องนี้!

เพียงเท่านั้นแหละ ผู้คนที่อยู่รอบข้างก็พากันแห่เข้ามานั่งลงบนโต๊ะที่ยังว่าง เมื่อโต๊ะไม่ว่างก็ยืนต่อแถวกันอย่างรวดเร็ว ใครมีพี่มีน้องก็รีบพากันไปเรียกมากันทั้งตระกูล

“เจ้าสี่เจ้าสาม รีบไปเรียกพ่อเจ้ากับเจ้าห้าที่บ้านมาเร็วเข้า เขาติดคอขวดมานานแล้ว กินบะหมี่ที่ร้านนี้แล้วจะต้องบรรลุระดับได้เป็นแน่!”

“ขอรับท่านแม่ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มได้ยินก็รีบวิ่งเลือนหายไปในฝูงชน

บุรุษสามสี่คนที่สวมเครื่องแต่งกายสำนักบรรลุเมฆาก็ยังร่วมมาต่อแถวหน้าร้าน เชิดหน้าหยิ่งยโสปลดปล่อยพลังกดดันเล็กน้อย แต่มิได้ทำร้ายผู้ใด

“ทุกท่านใจเย็นขอรับ ร้านของเรามีบะหมี่เพียงพอสำหรับทุกคนแน่ ๆ”

ถังจิ้งเหิงรีบแก้ไขสถานการณ์ ฝากฝังหน้าร้านให้กับ ถังฉีฟาง น้องเล็กหกผู้มีดวงชะตานำโชคดีมาสู่ครอบครัว แข่งเรือน่ะแข่งได้ แต่แข่งวาสนามันแข่งกันไม่ได้จริง ๆ

เพียงแค่ถังฉีฟางออกไปต้อนรับลูกค้า พลังดวงชะตาโชคดีก็เรียกลูกค้ามากมายให้เข้ามาต่อแถวเพิ่มขึ้นอีกจนแถวยาวออกไปไกล

เพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เด็กหญิง ถังหลินซี น้องรองผู้มีความเฉลียวฉลาดติดตัว จึงใช้พลังรากวิญญาณสร้างโต๊ะไม้ขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่ง ที่ด้านนอกร้าน ก่อนจะส่งเสียงวิญญาณให้น้องชายพาลูกค้ามานั่งตรงนี้ได้

ที่มุมหนึ่งของร้านอันเงียบสงบ จูอี้เฟยที่สวมเพียงชุดผ้าแพรธรรมดา พร้อมปิดบังตัวตนด้วยผ้าผืนบางที่ปิดครึ่งหน้าส่วนล่างเอาไว้ นางมองดูศิษย์สำนักบรรลุเมฆาทั้งสามที่เป็นสายข่าวของนาง ก็พยักหน้ายิ้มอย่างพอใจ

เอ่ยชื่นชมไป๋ลี่ลี่ในใจ

ภาพที่นางเห็นคือความเปลี่ยนแปลง

เด็ก ๆ ตระกูลถังทั้งหกคนที่เคยดูผอมแห้งและอิดโรยเมื่อเดือนก่อน บัดนี้แก้มของพวกเขามีเลือดฝาด ร่างกายดูมีน้ำมีนวลและแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถังจิ้งเหิง พี่ใหญ่ของบ้าน สั่งการน้อง ๆ อย่างคล่องแคล่วว่องไว ถังอวี้เฉิน น้องสี่ผู้มีฝีมือทำอาหาร ใช้พลังจิตควบคุมมีดทั้งสามเล่มพร้อมกัน เพื่อให้มันหั่นหมูแดงสูตรพิเศษของร้าน จากนั้นก็โป๊ะเนื้อหมูแดงหอม ๆ ลงบนเส้นบะหมี่ที่ลวกแล้ว

ส่วนถังหลิงซี น้องสาวตาบอด แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่นางกลับเดินเสิร์ฟชามบะหมี่ได้อย่างแม่นยำไม่หกแม้แต่หยดเดียว จมูกและหูของนางไวต่อสิ่งรอบข้างจนน่าทึ่ง

ณ บ้านไม้เก่าท้ายตรอก

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ก็ปะทะเข้าหน้าทันที พืชพรรณรอบบ้านที่เคยแห้งเหี่ยว บัดนี้กลับเขียวชอุ่มและแผ่กิ่งก้านสาขาปกป้องบ้านไม้หลังน้อยเอาไว้อย่างมิดชิด

ภายในบ้าน ถังเทียนโหยว ชายชราผู้เคยดูเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องโถง ผิวพรรณที่เคยเหี่ยวย่นกลับดูตึงกระชับขึ้น ผมสีขาวเริ่มมีสีดำแซม ประกายตาที่เคยฝ้าฟางกลับสว่างสดใสราวกับเด็กหนุ่ม

"คารวะคุณหนูจู" ถังเทียนโหยวลืมตาขึ้นและก้มศีรษะให้ผู้มีพระคุณ

"ไม่ต้องมากพิธีหรอกเจ้าค่ะ" อี้เฟยเดินไปนั่งลงบนตั่งไม้ไผ่ที่เสี่ยวถังจัดเตรียมไว้ให้ นางกวาดตามองร่างของชายชราแล้วพยักหน้าเบา ๆ

"หนึ่งเดือนมานี้... ท่านคงบำรุงร่างกายด้วยอาหารทิพย์จนร่างกายแข็งแกร่งแล้วกระมัง"

"ใช่ขอรับ อาหารทิพย์มิเพียงมีปราณวิเศษเข้มข้นเท่านั้น" ถังเทียนโหยวตอบด้วยรอยยิ้ม "อาหารทิพย์เหล่านั้นเข้าไปชะล้างไขกระดูก ขยายเส้นลมปราณ และสมานรอยร้าวในรากวิญญาณของข้าจนหมดสิ้น"

อี้เฟยยิ้มมุมปาก "ถูกต้อง... ร่างกายคนเราเปรียบเสมือนภาชนะหากภาชนะร้าวหรือคับแคบ ต่อให้เทน้ำลงไปมากเพียงใด มันก็รั่วไหลหรือล้นออกหมด... แต่ตอนนี้ ข้าได้ซ่อมแซมและขยายภาชนะของท่านให้กลายเป็นโอ่งใบใหญ่แล้ว หน้าที่ของท่านในคืนนี้ คือการเปิดรับน้ำจากฟ้าดินให้เต็มเปี่ยม"

"ขอให้ท่านฝึกโคจรลมปราณตามข้าด้วย มันจะช่วยให้มีผลลัพธ์ที่น่าทึ่ง"

จูอี้เฟยสูดลมหายใจลึก นางหลับตาลงอีกครั้ง เริ่มโคจรลมปราณด้วยวิธีการโคจรแบบโคจรมหาจักรวาล การเดินลมปราณด้วยการโคจรมหาจักรวาล คือขั้นสูงของการฝึกลมปราณ ซึ่งพลังปราณจะหมุนเวียนไปทั่วร่างกาย ผ่านเส้นลมปราณหลักทั้งหมด ไม่ใช่แค่การหมุนเวียนรอบเส้นลมปราณกลาง ระดับเริ่มต้นเหมือนโคจรจุลจักรวาล แบบที่ผู้ฝึกปราณทั่วไปจะโคจรกัน พลังจะแล่นผ่านจุดสำคัญ เช่น กะโหลกศีรษะ หลัง แขน ขา และจุดฝังเข็มต่าง ๆ

 ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวหญิงสาวก็เริ่มหมุนวน

ถังเทียนโหยวเองก็รีบทำท่ามุทรา  เริ่มเดินลมปราณแบบโคจรมหาจักรวาลตามอี้เฟยอย่างเคร่งครัด พลังปราณในร่างกายผ่านเส้นลมปราณหลักทั้ง 12 เส้น แบ่งเป็นเส้นหยิน 6 เส้น เส้นหยาง 6 เส้น

ครืน!

เสียงกระดูกในร่างของชายชราลั่นเปรี๊ยะ ๆ ราวกับประทัดแตก พลังปราณฟ้าดินในละแวกนั้นถูกดูดกลืนเข้ามาในร่างของเขาและอี้เฟยอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุหมุน

เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผากของถังเทียนโหยว คิ้วของเขาขมวดมุ่นด้วยความเจ็บปวดจากการที่จุดชีพจรที่ตีบตันมานานหลายสิบปีถูกพลังมหาศาลทะลวงผ่าน แต่เขาก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว จิตใจของเขามั่นคงดั่งขุนเขา

อี้เฟยหยุดการโคจรลมปราณจ้องมองเขม็งแทน "อดทนไว้... ก้าวข้ามคอขวดนี้ไปให้ได้ แล้วท่านจะได้ชีวิตใหม่"

เสียงระเบิดดังทุ้มต่ำขึ้นภายในร่างของชายชรา คลื่นพลังสีทองจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวเขากระแทกกับม่านพลังของต้าอีจนสั่นไหว

ถังเทียนโหยวลืมตาโพลง! แสงสีทองสว่างวาบในดวงตาก่อนจะจางหายไป ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและลึกล้ำ กลิ่นอายความชราภาพหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงที่กดดันและทรงพลัง

ระดับราชา ขั้นกลาง... สมบูรณ์!