Share

ตอนที่ 12 ถังเทียนโหยว

last update publish date: 2026-04-24 17:42:42

ชายชรามองมือทั้งสองข้างของตนเองด้วยความตื้นตัน น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้ม เขาไม่เพียงแค่ทะลวงผ่านคอขวดระดับราชาขั้นต้นที่ติดค้างมาสามสิบปี แต่พลังของเขายังพุ่งทะยานไปแตะขั้นกลางอย่างสมบูรณ์ และพร้อมจะก้าวสู่ขั้นสูงได้ทุกเมื่อ!

"ขอบคุณคุณหนู! บุญคุณนี้ถังเทียนโหยวคนนี้ขอจดจำจนวันตาย!" เขาย่อกายลงคารวะหญิงสาวรุ่นลูกอย่างนอบน้อม

อี้เฟยยิ้มบาง ๆ วางถ้วยชาลง "ยินดีด้วยท่านผู้อาวุโส" อี้เฟยเหลือบตามองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วแซว “อย่างนี้ข้าจะเรียกท่านว่าผู้อาวุโสได้หรอกหรือ ใบหน้าท่านดูอย่างกับบุรุษที่พึ่งสวมกวนเท่านั้นเอง”

“โธ่คุณหนู อายุกระดูกของข้าคงมากกว่าท่านพ่อท่านแม่ของท่านแล้วกระมัง อย่างไรเสีย เรียกข้าว่าผู้อาวุโสถังก็ได้ขอรับ”

ถังเทียนโหยวที่แก่ชราในวันนั้นไม่มีอีกแล้ว เพราะวันนี้ถังเทียนโหยวในร่างบุรุษรูปงามได้กลับมาแล้ว!

ทั้งสองคนจึงเริ่มพูดคุยสนทนาเรื่องสำคัญอย่างเช่นการย้ายถิ่นที่อยู่กัน ตอนแรกถังเทียนโหยวเองก็ค่อนข้างเกรงใจคุณหนูของเขายิ่งนัก แต่เมื่อมองเรื่องอนาคตของเด็ก ๆ ทั้งหกที่จะต้องเติบโตขึ้น แต่ละคนก็ต้องการพื้นที่การใช้ชีวิตของตนเอง อีกทั้งคุณหนูจูอี้เฟยก็จะย้ายไปอยู่ที่รอบนอกของเมืองหลวงเองเหมือนกัน

ถังเทียนโหยวผู้พึ่งได้รับชีวิตใหม่มา จึงตัดสินใจตอบตกลงทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ หน้าจวนราชครู

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องขบวนรถม้าที่ประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลจูอย่างองอาจ บ่าวไพร่ต่างขะมักเขม้นขนหีบสมบัติและข้าวของเครื่องใช้ขึ้นรถม้าอย่างเป็นระเบียบ โดยมีจูอี้เฟยยืนสั่งการด้วยท่าทีสง่างาม

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พร้อมแล้วใช่ไหมเจ้าคะ" อี้เฟยหันไปถามบิดามารดา

ราชครูจูและฮูหยินพยักหน้า ทั้งสองก้าวขึ้นรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยผ้าไหมอย่างดี อี้เฟยยิ้มรับก่อนจะขึ้นรถม้าของตนตามไป

"ออกเดินทาง!" เสียงตะโกนของจูสิงดังลั่น

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนราชครู มุ่งหน้าสู่ประตูเมืองทิศใต้ การเคลื่อนย้ายครั้งใหญ่นี้เรียกความสนใจจากชาวเมืองและผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งเมืองหลวงให้มายืนมุงดูด้วยความสงสัย

เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่ไปตลอดสองข้างทาง

"นั่นขบวนของตระกูลราชครูจูมิใช่หรือ พวกเขาขนของกันเอิกเกริกปานนั้น จะย้ายไปไหนกัน" ชาวบ้านคนหนึ่งถามเพื่อน

"ข้าได้ยินมาว่าราชครูจูเบื่อหน่ายความวุ่นวายในเมืองหลวง เลยจะย้ายไปพำนักที่รอบนอก... แต่เดี๋ยวนะ ทิศทางนั้นมัน..." ชายอีกคนหรี่ตามอง

"ทิศนั้นมันทางไปคฤหาสน์ปริศนาที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ นี่นา!" พ่อค้าสมุนไพรตาโตด้วยความตื่นเต้น "ข้าเคยผ่านไปแถวนั้น คฤหาสน์หลังนั้นใหญ่โตมโหฬารยิ่งนัก แถมยังมีกำแพงต้นไม้ล้อมรอบ!"

"ใช่ ๆ! ข้าก็เคยผ่าน หรูหรายิ่งกว่าจวนขุนนางขั้นหนึ่งอีกนะ!" หญิงวัยกลางคนแทรกขึ้น

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังไปทั่วเมืองหลวง เรื่องราวของคฤหาสน์ลึกลับและอาหารทิพย์กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในยามเช้านี้

ทว่า ภายในรถม้าคันใหญ่ของราชครูจูและฮูหยิน กลับเงียบสงบราวกับคนละโลก เสียงจอแจภายนอกไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้ด้วยม่านพลังที่อี้เฟยสร้างไว้

ราชครูจูเซี่ยงเทียนและฮูหยินฟางโหรวเอ๋อร์ ไม่ได้สนใจความอยากรู้อยากเห็นของชาวโลก ทั้งสองนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหากัน หลับตาพริ้ม โคจรลมปราณอย่างจดจ่อ ละอองแสงสีทองจาง ๆ ลอยวนเวียนรอบกายพวกเขา การย้ายบ้านครั้งนี้ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการเตรียมพร้อมเพื่อก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น ตามที่บุตรสาวได้วางแนวทางไว้

ณ มุมมืดบนยอดหลังคาหอสุราและตรอกซอยอันเงียบเชียบ

ท่ามกลางเสียงจอแจของชาวเมืองที่กำลังตื่นเต้นกับการย้ายจวนของตระกูลจู ในเงามืดกลับเต็มไปด้วยสายตาคมกริบจากหลากขุมอำนาจ ทั้งหน่วยองครักษ์เสื้อแพรจากวังหลวง สายสืบเงาจากตระกูลหยาง และผู้สังเกตการณ์จากสำนักใหญ่ ต่างจับจ้องไปที่ขบวนรถม้าอย่างไม่วางตา

หนึ่งในนั้นคือเหยี่ยวราตรียอดสายสืบผู้มีดวงตาพิเศษเนตรวิญญาณที่สามารถมองทะลุเปลือกนอกไปถึงรากวิญญาณของตัวบุคคลนั้น ๆ ได้ เขาหมอบนิ่งอยู่บนคานไม้ของร้านน้ำชา หรี่ตามองกลุ่มคนที่เดินขนาบข้างรถม้าของอี้เฟย

สายตาของชาวบ้านทั่วไปมองเห็นเพียงชายวัยหนุ่มคนผู้หนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผมสีดำขลับ ใบหน้าอิ่มเอิบเปี่ยมด้วยราศี กำลังเดินคุมเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งอย่างใจดี ดูเหมือนพ่อบ้านหรือครูฝึกยุทธ์ทั่วไปที่ตระกูลใหญ่จ้างมา

แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏใน เนตรวิญญาณ ของเหยี่ยวราตรีกลับทำให้เขาต้องสะดุ้งสุดตัวจนเกือบพลัดตกจากคาน!

"เป็นไปไม่ได้! กลิ่นอายนี้มัน...รากวิญญาณ "

เหยี่ยวราตรีรีบโคจรลมปราณไปที่ดวงตา เพ่งมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ภาพซ้อนทับของชายชราหลังค่อม ผมขาวโพลน ที่เคยมีข่าวลือว่าใกล้สิ้นอายุขัยและติดคอขวดระดับราชาขั้นต้นมานานปี ซ้อนทับลงบนร่างของชายหนุ่มวัยกลางคนผู้นั้นอย่างพอดิบพอดี

"ถังเทียนโหยว!"

ชื่อนี้ดังก้องในหัวของยอดสายสืบ เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง

"นั่นมัน... 'ถังเทียนโหยว หัตถ์เมตตาอนันต์' ตัวจริงเสียงจริง! แต่เหตุใดเขาถึง..."

สายตาของเหยี่ยวราตรีกวาดมองระดับพลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น มันไม่ใช่พลังที่ร่วงโรยใกล้ตายอีกต่อไป แต่เป็นพลังที่เปี่ยมล้นและบริสุทธิ์ถึงขีดสุด

"เขากลับคืนสู่วัยหนุ่ม! ริ้วรอยแห่งกาลเวลาหายไปจนหมดสิ้น มิหนำซ้ำ... ระดับพลังยังทะลวงผ่านคอขวดเข้าสู่ ระดับราชา ขั้นกลางสมบูรณ์ แล้ว!"

มือของเหยี่ยวราตรีสั่นเทาขณะหยิบยันต์สื่อสารออกมา นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย การที่ยอดฝีมือระดับราชาผู้รักสันโดษอย่าง หัตถ์เมตตาอนันต์ ยอมลดตัวลงมาเป็นผู้ติดตามตระกูลจู แถมยังได้รับการชุบเลี้ยงจนกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม ย่อมหมายความว่าตระกูลจูในยามนี้ มีเขี้ยวเล็บที่น่าสะพรึงกลัวซุกซ่อนอยู่

"ข่าวนี้ต้องถึงมือนายท่านเดี๋ยวนี้... ตระกูลจูไม่ได้แค่ย้ายบ้านหนี แต่พวกเขากำลังซุ่มซ่อนพยัคฆ์ร้ายเอาไว้ข้างกาย!"

ในขณะที่ชาวบ้านชื่นชมเพียงความมั่งคั่งของขบวนรถม้า เหล่าสายลับระดับสูงต่างรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากบุรุษหนุ่มผู้เดินปะปนอยู่กับฝูงชนผู้นั้น... การปรากฏตัวของ ถังเทียนโหยว ในรูปลักษณ์ใหม่ คือคำประกาศสงครามเงียบ ๆ ว่าใครที่กล้าแตะต้องตระกูลจู จะต้องเจอกับ 'หัตถ์เมตตา' ที่พร้อมจะฟาดฟันศัตรูให้แหลกลาญ!

หลังจากส่งข่าวเรื่องตระกูลจูให้ผู้เป็นนายแล้ว เหยี่ยวราตรี ก็เร้นกายหายไปในเงาเพื่อสืบราชการลับเรื่องอื่นต่อไป

ณ ค่ายทหารชายแดนทิศเหนือ

ลมหนาวพัดกรรโชกแรง พัดพาเกล็ดหิมะที่บางเบาปลิวว่อนไปทั่วทั้งค่ายทหารบนภูเขาสูง จ้าวหยาง หรือ ฉินอ๋อง แม่ทัพผู้มากความสามารถนั่งประจำการอยู่ในกระโจมของตนเอง เสียงจากตะเกียง สะท้อนให้เห็นภาพใบหน้าที่หล่อเหล่าจนสตรีหลายคนต้องหมายปอง

เขารับสารลับจากสายข่าวที่ส่งไปสืบราชการรับ เมื่อเปิดออกดู คิ้วทั้งสองข้างหมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่มันจะคลายลงพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

แววตาของเขาชื่นชมเมื่ออ่านสารลับเสร็จ "สมกับเป็นท่านอาจารย์... ช่างเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลยิ่งนัก มิขังตัวเองให้อยู่แค่ในกรอบขุนนางตราตั้งเท่านั้น"

จ้าวหยางเขานึกย้อนไปถึงสมัยยังเยาว์วัย ราชครูจูคือผู้ที่สอนสั่งให้เขาเข้าใจโลก ไม่ยึดติดกับยศถาบรรดาศักดิ์ จนทำให้เขาตัดสินใจทิ้งชีวิตสุขสบายในวังหลวง เลือกจับดาบมาเป็นแม่ทัพพิทักษ์ชายแดน ปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนและแบ่งเบาภาระของพี่ชายจนได้รับความไว้วางใจสูงสุด

‘แต่เหตุผลที่อาจารย์เลือกตัดสินใจเช่นนี้ คงเป็นเพราะองค์ชายสามกระมัง มีหงส์อยู่ในมือแท้ ๆ กลับไปคว้าอีกามาแทนเสียได้ เฮ้อ ตอนเมื่อเขาถือกำเนิดขึ้นมา ข้าก็คิดว่าจะได้นิสัยของเสด็จพี่สักหน่อย ใครจะไปคิด...กลับสืบทอดความชั่วร้ายทั้งปวงมาจากมารดาทั้งนั้น’

‘ต้องรีบจัดการเรื่องชายแดนนี้ให้เสร็จแล้วรีบกลับไปเมืองหลวง มิรู้ว่าเสด็จพี่ตอนนี้ จะรับมือกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวนั้นได้หรือไม่’

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นหน้ากระโจม

แล้วอยู่ ๆ เสียงโหยหวนของสิ่งมีชีวิตบางอย่างก็สะท้อนก้องไปทั่วทั้งบนภูเขา ส่งผลให้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหู

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้

    ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้ยามเช้าอันอบอุ่น พ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกนำเสนอสินค้าของตนอย่างขะมักเขม้น เพราะหวังจะสร้างรายได้ กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ น้ำแกงกระดูกรสเข้มข้น และกลิ่นยาสมุนไพรแห้งโชยมาตามสายลมที่พัดผ่านท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินก้าวเดินไปอยู่ภายในตรอกแถวตลาด รูปร่างของเขาดูธรรมดาในชุดผ้าไหมสีเทาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความโดดเด่น ทว่าหากเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมสังเกตเห็นว่า ฝีเท้าของเขาทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นหินนั้นสม่ำเสมอจนน่าประหลาดเขาคือ อาหย่วน หนึ่งในองครักษ์ของจวนฉินอ๋อง ผู้รับหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและสืบข่าวทั่วไปวันนี้เป็นวันหยุดพักของเขา อาหย่วนจึงตั้งใจออกมาซื้อหาสิ่งของจำเป็นกลับไปให้ครอบครัว หัวใจของเขาอิ่มเอิบยามคิดถึงดวงตากลมโตของบุตรชายตัวน้อยที่อีกไม่นานจะลืมตาดูโลก และภรรยาคนงามที่กำลังอยู่ที่บ้านอาหย่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายผ้า มือหนาลูบไล้ไปบนพับผ้าสีอ่อนเนื้อละเอียดอย

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 55 ทำได้ก็ทำไปเถิด

    ในค่ำคืนวันเดียวกัน ณ เรือนรับรองแขกบ้านแขกเมืองหลังใหญ่บรรยากาศภายในห้องนอนของตำหนักรับรอง มีเพียงแสงเทียนที่ส่องให้เห็นร่างขององค์หญิงเก้าอี้ว์เพียวเสวี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึกทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหลังคาเรือนรับรองอย่างไร้เสียง เงาร่างนั้นเล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามาในห้องอย่างแนบเนียน ฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาเรื่อยเรื่อยภายใต้ความสลัว เงาดำชูมือขึ้น เผยให้เห็นเข็มยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่คีบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว บนตัวเข็มสลักอักขระโบราณสีแดงเข้มที่กำลังเปล่งประกายสีเลือดจาง ๆ‘โอกาสมาถึงแล้ว นังเด็กอวดดีผู้นี้จิตวิญญาณบอบช้ำ หากปักเข็มมนต์สะกดวิญญาณนี้ลงไปได้ นางย่อมกลายเป็นหุ่นเชิดของตระกูลฝูอย่างสมบูรณ์’ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตทว่า... ที่มุมมืดนอกหน้าต่างตำหนักรับรอง องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ที

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณ

    ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณสิ้นคำนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตระหนกพลันดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าวิชาพิณสำหรับแคว้นหอคอยหยกมันคือศาสตร์ลับเฉพาะ ภายนอกดูเหมือนการดีดพิณธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการผสานพลังปราณสะกดวิญญาณเข้ากับคลื่นเสียง โจมตีเข้าไปที่จิตวิญญาณโดยตรง หากผู้รับการทดสอบมีตบะอ่อนด้อยกว่า อาจถึงขั้นวิญญาณแตกสลายหรือกลายเป็นคนเสียสติไปชั่วชีวิตอี้ว์เพียวเสวี่ยเหยียดยิ้มในใจ‘นึกว่าเป็นตัวตนสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้สายสืบจะรายงานว่านางมีฝีมือลึกลับ แต่ในแง่ของศาสตร์แห่งวิญญาณ แคว้นหอคอยหยกของข้าย่อมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!’ไม่นานนัก พิณโบราณสองตัวก็ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานประลองหน้าท้องพระโรง ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทวีคูณอี้ว์เพียวเสวี่ยนั่งลงหน้าพิณ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายลงบนสายพิณ ท่วงทำนองแรกที่ดังขึ้นเยือกเย็น คลื่นพล

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 53 องค์หญิงเก้า

    ตอนที่ 53 องค์หญิงเก้าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ พระราชวังหลวงแคว้นพฤกษาเหมันต์โคมไฟสีแดงและสีทองถูกจุดสว่างไสวทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ งานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจาก แคว้นหอคอยหยก ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงต้อนรับผู้มาเยือนอย่างสมเกียรติคณะผู้มาเยือนจากแคว้นหอคอยหยกนำโดยราชนิกุลสามพระองค์องค์ชายใหญ่ อี้ว์ซั่ว บุรุษหนุ่มในชุดหรูหราสีคราม ท่าทางของเขาดูเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าในแววตาส่วนลึกกลับซ่อนประกายแหลมคมดั่งสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถัดมาคือ องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นองค์ชายเจ้าสำราญ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเหล่านางรำและนางกำนัลในงานเลี้ยงอย่างโจ่ง

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 52 แขกต่างแคว้นที่ใคร ๆ ก็ไม่ชอบ

    ชายร่างท้วมตวาดลั่น เสียงพังประตูและแรงกดดันอันป่าเถื่อนทำเอาเหล่าคณิกาแรกรุ่นในห้องพากันหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว พวกนางต่างแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปนอกห้องผ่านบานประตูที่พังยับเยินในชั่วอึดใจ เหลือเพียงฉินเจาที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของจ้าวรุ่ยที่ยังคงกอดรัดนางไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้”จ้าวรุ่ยเลิกคิ้วมองชายร่างท้วม“ข้าคือหม่ากวาง บุตรชายของใต้เท้าหม่าแห่งกรมโยธาแห่งแคว้นหอคอยหยก!”องค์ชายทั้งสองลอบมองหน้ากัน ส่งกระแสจิตสนทนา‘คนต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ!’‘พี่ชายเอาอย่างไรดี?’‘นี่คือแคว้นพฤกษาเหมันต์ ไม่ใช่แคว้นหอคอยหยก ทั้งสองแคว้นกำลังจะเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่… ในฐานะองค์ชายเราทำอะไรไม่ได้มาก แต่เรา…’‘ได้เลยพี่ใหญ่!’บัดนั้น จ้าวเจี้ยนคิดอะไรดี ๆ ออกพอดีชายร่างท้วมชี้นิ้วใส่หน้าจ้าวรุ่ยอย่างสามหาว“ฉินเจาผู้นี้ข้าจอง

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 51 สององค์ชาย

    ราชครูจูที่ยืนพิงต้นไผ่อยู่ไม่ไกลส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ้างว้างจนบุตรสาวอย่างจูอี้เฟยต้องหันไปมองด้วยความเป็นห่วง“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงถอนใจเช่นนี้ หรือว่ามีสิ่งใดที่เป็นกังวลอยู่”ราชครูจูช้อนสายตาขึ้นมองบุตรสาว ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“พ่อ…พ่อคิดถึงมารดาของเจ้าจะแย่แล้วอี้เฟย พ่ออยากจะออกไปจากมิตินี้ใจจะขาด อยากไปหาแม่ของเจ้าเร็ว ๆ ทว่า พ่อยังคงต้องติดอยู่ที่นี่เพื่อสั่งสอนองค์ชายและองค์หญิงน้อยเหล่านี้ให้สำเร็จเสียก่อน พ่อช่างอาภัพนัก”คำบ่นของชายผู้เป็นถึงราชครูและผู้ฝึกฌานระดับสูง ทำเอาทุกคนในที่นั้นพากันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้เสียไม่ออกในทันที!เพราะพวกเขาไม่คิดว่าราชครูจะคลั่งรักมากขนาดนี้!เวลาภายนอกผ่านไปได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ทว่าภายในมิติลับแห่งซึ่งมีชื่อว่ามิติลับจื่อเสวียนแห่งนี้ กระแสกาลเวลากลับผ่านไปถึง 20 ปีแล้ว ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วยิ่งนักบัดนี้ เด็กน้อยทั้งสามค

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 40

    หลังจากเหตุการณ์นองเลือดที่เมืองหลินหนานผ่านพ้นไป อี้เฟยก็ตัดสินใจละความสนใจจากตระกูลซวินไว้ชั่วคราว อย่างไรเสีย ตอนนี้ตระกูลซวินก็กำลังจะตกอยู่ในกำมือของนางแล้ว อีกทั้งตอนนี้ยังมีเรื่องที่น่าสนุกและน่าสนใจกว่าเยอะ เพราะมันคือสิ่งที่นางใฝ่ฝันอยากจะทำมานานแล้ว นั่นคือการสร้างสำนักศึกษาและเปลี่ยนแปลง

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 11 ช่วยเหลือ

    ราชครูจูถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไหล่ที่เกร็งเขม็งเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง "เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว... พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่""เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ" อี้เฟยถามเสียงเครียด พลางประคองมารดาไปนั่ง"เหตุใดทุกคนในจวนถึงดูหวาดกลัวกันนัก"ราชครูจูไม่ได้เอ่ยปากตอบ แต่เขาชี้มือไปที่โต๊ะไม้เบื้องหน้าบนโต๊ะนั้น... มีกอง

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 10 การอนุมานของผู้อาวุโสใหญ่

    ณ จวนตระกูลโอวหยาง ตระกูลแม่ทัพผู้เก่าแก่ไม่แพ้ตระกูลใดในเมืองหลวงภายในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย โอวหยางโจว ประมุขตระกูลคนปัจจุบันกำลังนั่งพิจารณาสารลับในมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แสงเทียนวูบไหวเมื่อมีเสียงเคาะประตูหนักแน่นดังขึ้น"ท่านประมุขขอรับ ผู้อาวุโสใหญ่ขอเข้าพบ" เสียงพ่อบ้านดังลอดเข้

  • เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์   ตอนที่ 9 หน้าที่ของไป๋ลี่ลี่ 2

    รถม้าของไป๋ลี่ลี่จอดลงที่หน้าประตูหินขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้รู้สึกแตกต่างที่หน้าประตู มีศิษย์ฝ่ายนอกสวมชุดสีขาวขลิบฟ้าสองคนกำลังยืนเฝ้ายามด้วยท่าทางเบื่อหน่าย อีกคนหนึ่งกำลังถือไม้กวาดทำความสะอาดใบไม้แห้งที่ลานหน้าประตูอย่างเกียจคร้านเจ้าของบ่อนพนันแห่งเมืองหลวงรีบก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status