All Chapters of ชังเจ้า: Chapter 41 - Chapter 49

ตอนที่ 35“โอ้…หอมหวานเหลือเกินคนดี” ในยามที่ปลายจมูกโด่งกดลงไปยังสองกลีบบุปผาอันอวบอิ่มที่ยังคงปิดสนิทถูกแย้มออกกว้างด้วยสองมือแกร่งก็มีเสียงชื่นชมอันชวนอับอายดังขึ้น ก่อนมือข้างหนึ่งจะจับขาเรียวสลักเสลากลมกลึงให้แบะออกกว้าง กลิ่นหอมหวานนั้นก็ยิ่งล่อลวงให้ภมรหนุ่มเร่งลงไปรีดเค้นเอาน้ำหวานที่อยู่ภายในออกมา "อ่ะ...อื้ม..." เพียงไม่นานเลยที่ปลายลิ้นนุ่มกับปลายนิ้วแข็งแรงขยับเข้าออก ก็ส่งคนท้องที่มีความรู้สึกไวกว่าปกติไปเยือนท้องนภาคว้าดวงดารามาครอบครองจนสำเร็จ กายสูงใหญ่จึงขยับขึ้นมากดจุมพิตเอาอกเอาใจ “ทีนี้ท่านพี่ขอเจ้านะ...นะคนดี” ตรงคำว่านะคนดี...มันช่างร้ายกาจยิ่งนักกระชากสติของนางจนกระเจิงกับเสียงอ้อนอ่อนหวานปนแหบพร่าจนคนด้อยประสบการณ์ถึงกลับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เซี่ยเฟิ่งฉีจึงเริ่มจุมพิตจากใบหู ระเรื่อยลงมา ตามลาดไหล ในที่สุดท่านอ๋องหนุ่มก็ค้นพบบัวตูมที่กำลังเริ่มชูช่อผลิบานอวบอิ่มรอทารกน้อยได้ดื่มกินในอีกหกเดือนข้างหน้า ซึ่งเขาคิดเอาว่าบัดนี้เจ้าก้อนแป้งยังไม่เร่งออกมาดื่มกินท่านพ่อเช่นเขาจึงยังมีโอกาสเคล้าคลอดอกบัวแฝดทั้งสองอย่างหลงใหลมิหน่ายหนีอยู่นั่นเอง อีกทั้งมือหนาอีก

ตอนที่ 37หลินม่านเถียนนั้นมาอยู่ตำหนักอี้หวางได้เป็นวันที่สามนางก็คิดเป็นห่วงร้านกับมีเรื่องในใจให้คิดมากอยู่พอสมควร ก็นางนั้นหย่าขาดกับอี้หวางไปแล้ว ถึงเขาจะทำตน'คลั่งรัก'จนบางคราวนางยังรำคาญแต่ข้อกำหนดที่ว่าหากหย่าขาดกันแล้วสิทธิ์ของบุตรที่จะเกิดย่อมเป็นคนของฝ่ายบิดา ก็รบกวนจิตใจของหลินม่านเถียนไม่น้อยนางจึงคิดว่าเห็นทีลงต้องวางความโกรธแค้นส่วนตัวแล้วเห็นลูกพูดคุยกับพ่อของลูกให้รู้แจ้งจึงดีที่สุดเป็นแน่ ซึ่งฝ่ายเซี่ยเฟิ่งฉีนางพอจะเจรจากันได้เพราะเขาดูรักนางกับลูกในครรภ์มากนางไม่ใช่สตรีมากทิฐิโง่งมจึงจะมองไม่เห็น แต่ปัญหามันอยู่ที่เซี่ยจิ่นเหยาผู้นั้นต่างหากเล่า เพราะขนาดวางแผนสังหารก้อนแป้งน้อยของนางได้เรื่องจะพูดจายุแหย่องค์ฮ่องเต้ให้ประทานสตรีสูงศักดิ์มาเป็นพระชายาเอกคงไม่เกินความสามารถของนางแน่นอน ซึ่งหลินม่านเถียนนางช่างคาดเดาแผนของเซี่ยจิ่นเหยาได้แม่นยำราวกับตามองเห็นเพราะบัดนี้นางกำลังโน้มน้าวให้ราชครูฝ่ายทำนายดวงชะตาบ้านเมืองไปกราบทูลฝ่าบาทว่า ดวงชะตาของหนานซ่งในฤดูฝนนี้จะเกิดภัยร้ายมีวิธีแก้ไขเพียง ให้บุรุษที่มีธาตุหยางเข้มข้นต้องตบแต่งเอาสตรีซึ่งมีดวงชะตาครอบครองธาตุหยิน

"มันจะดีหรือฮองเฮา เจ้าต้องรู้เอาไว้เสียก่อนว่าวิวาห์นี้น้องสาวของเจ้าจะมิใช่พระชายาเอกทว่านางตบแต่งเข้าไปในตำหนักอี้หวางนั้นเป็นได้ก็เพียงพระชายารองเท่านั้น" เซี่ยเฟิ่งฉีเขาเพียงรอดูชมฝีไม้ลายมือของไทเฮาและฮ่องเต้ตลบหลังเพ่ยสวีจีที่นางยังไม่ระแวงเลยว่าตนเองก็คงถูก'ต้อน'เข้าหลุมใหญ่รอเวลาฝังกลบไปพร้อมพวกพ้องเลยสักนิด "ถึงออกจะไม่สมควรไปสักหน่อยทว่าหากมันจะช่วยบ้านเมืองช่วยฝ่าบาทได้หม่อมฉันและท่านพ่อล้วนยินดีและเต็มใจและคิดว่าน้องหกเองนางก็ย่อมไม่ขัดขืนเป็นแน่เพคะ" ...หึ!...แมลงย่อมระเริงไฟเช่นไรคนสกุลเพ่ยเหล่านี้ก็ถูกล่อลวงโดยง่ายเพียงถูกอำนาจมาเป็นเหยื่อ... "ดี!....ฮองเฮาช่างกล่าวได้ดี เช่นนั้นในอีกเจ็ดวันก็ให้กรมพิธีการจัดเตรียมเกี้ยวสมรสให้สมฐานะคุณหนูหกตบแต่งเข้าตำหนักอี้หวางอย่าได้รอช้า" หึ! ‘ล้วนเตรียมตัวมาดียิ่ง’ เซี่ยเฟิ่งคิดอย่างแค้นใจตนเองในครั้งนี้ก็มิอาจรักษาความตั้งใจแต่เดิมของตนเองไปได้ที่จะไม่ตบแต่งสตรีใดไปร่วมตำหนักอีกยิ่งคิดใบหน้าหล่อเหล่ากลับยิ่งบึ้งตึง จวบจนเขากลับมาถึงตำหนักแล้วความรู้สึกผิดต่อหลินม่านเถียนมันก็ยิ่งมีมากล้นหัวใจ ดังนั้นเมื่อเขาได้อยู่เพียงใน

ตอนที่ 40เพ่ยสวีหรานมาหยุดยืนก่อนที่จะถึงตรงด้านหน้าของตัวเรือนไป่เหอแล้วก็ให้พลันรู้สึกได้ถึงความ'แตกต่าง'โดยสิ้นเชิงกับเรือนของตนเองนี่นะหรือเรือนของพระชายาเอกที่เป็นเพียงบุตรีของอนุนางหนึ่ง ...หึ!...มันช่างน่าขบขันยิ่งนักเพราะมันงดงามเกินหน้ากว่าเรือนของตนเองอย่างยิ่งพลันนั้นเพลิงริษยาก็พวยพุ่งก็ในใจของนางไม่เคยเจียมตนว่านางคือผู้มาทีหลัง แล้วยังมีตำแหน่งเป็นเพียงพระชายารองแต่นางเอาส่วนที่ตนเองเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาเอก เอาฐานะของบิดาตนเอง พี่ชายและพี่สาวของตนเองมาเทียบเทียมกับหลินม่านเถียน ว่าตนเองอยู่เหนือกว่าสูงส่งกว่าโดยลืมสิ้นว่า ในตำหนักอี้หวางนี้ยกความสำคัญให้แก่พระชายาเอก เช่นจวนอื่นไม่เปลี่ยน เซี่ยเฟิ่งฉีท่านช่างเหยียบย้ำความรักของนางผู้เดียวยังพอทนทว่านี่เขาช่างหยามหมิ่นเกียรติไปถึงวงศ์ตระกูลเพ่ยของนางเห็นทีจะเกินอภัยเสียแล้ว ...ได้ในเมื่อนางดีด้วยแต่เขาเมินเฉยนางก็จะร้ายกาจไปจนเขาจดจำฝังใจจะได้เจียมตนให้มาก... "พระชายารองทรงสงบพระทัยก่อนเถิดเพคะ" ภาพที่ปรากฏต่อหน้าพวกนางนั่นก็คือความ'หวานชื่น'ที่เพ่ยเหม่ยเจียวนางคิดเอาเองว่างานนี้พี่สาวผู้เอาแต่ใจตนเองเป็นใหญ่มาเสมอ

ตอนพิเศษขบวนรถม้าขนาดกลางกำลังเคลื่อนออกจากเมืองหลวงในช่วงปลายยามอิ๋น หลินม่านเถียนนางขยับเปิดผ้าม่านออกไปมองภาพของตำหนักใหญ่โตที่มีทั้งสุขและทุกข์ปนเปมาตลอดร่วมสองหนาวด้วยสายตาสงบนิ่ง "ท่านจะไม่เสียใจในภายหลังใช่หรือไม่เจ้าค่ะท่านพี่" สุดท้ายคำถามนี้ก็หลุดออกไปอีกจนได้ ก็บัดนี้จากบุรุษผู้เป็นจอมทัพเกรียงไกรต้องถูกถอดยศเรียกคืนอำนาจทุกสิ่งในมือออกไปขนาดการเดินทางนี้รถม้าก็ยังเป็นรถม้าขนาดกลางที่อดีตนางย่อมรู้ เซี่ยเฟิ่งฉีเฉียดใกล้ย่อมไม่เคย แต่วันนี้เขากลับทิ้งทุกสิ่งเพื่อนางและลูกน้อยเท่านั้น "มีอันใดต้องเสียใจกันมีเพียงเจ้า เจ้าหงส์ขาวตัวน้อย กับท่านแม่ ชีวิตนี้ข้าก็เพียงพอแล้วชื่อเสียงลาภยศสำหรับข้าล้วนจอมปลอมครอบครองเอาไว้ก็เป็นทุกข์เท่านั้นไปใช้ชีวิตอยู่นอกเมืองล้วนสุขใจ" เพราะหลังจากฮ่องเต้ยื่นคำขาดเช่นในวันที่บีบบังคับให้เขาต้องยินยอมตบแต่งรับเอาหลินม่านเถียนมาแทนหลินม่านถิง อีกครั้ง เขาก็ได้เลือกแล้ว...เลือกที่จะถอดวางทุกสิ่งคืนไปยังฮ่องเต้ วันนี้เขาจึงเป็นเพียงเถ้าแก่เซี่ยเจ้าของสำนักคุ้มภัยแห่งหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอี้หวางหรืออี้หวางเฟยอีกแล้ว มีแต่ชาวเมืองหนานซ่งครอบครัวห