All Chapters of ชังเจ้า: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำสายลมเดือนหกพัดเอื่อยเหนือมหานครเฉิงเล่อ เมืองหลวงแห่งอาณาจักรหนานซ่งอันยิ่งใหญ่ ยามปลายยามเว่ยฟ้าเริ่มอ่อนแสง กลิ่นหอมจางของบุปผาในสวนลอยคลอไปกับสายลม เบาบางแต่ยาวนาน ราวจะย้ำเตือนถึงความเงียบงันที่ซ่อนอยู่ใต้ความโอ่อ่าของราชสำนักณ ศาลาว่านลี่ในตำหนักอี้หวาง มีดรุณีน้อยวัยสิบเก้าหนาวนั่งปักผ้าอยู่เพียงลำพัง กิริยาของนางอ่อนช้อยละมุนละไม ราวภาพวาดที่มีชีวิต เส้นผมสีดำสนิทปลิวไหวตามแรงลม ใบหน้าสงบนิ่ง งดงามเกินจะพรรณนา หากแต่ในความนิ่งงันนั้น กลับคล้ายมีบางสิ่งถูกกดทับเอาไว้ลึกยิ่งนัก“อี้หวางเฟยเพคะ ปลายยามเว่ยแล้วเพคะ คนของแม่นมจ้าวมาแจ้งว่า มื้อค่ำวันนี้เป็นเวรส่งอาหารของเรือนมู่ชิงเพคะ อีกทั้งเมื่อครู่เสี่ยวลิ่วมาแจ้งว่า จ้าวไท่เฟยทรงตื่นบรรทมกลางวันแล้วเพคะ”เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นด้านข้าง ‘อาจิ้ง’ หรือเหิงจิ้ง นางกำนัลคนสนิทวัยยี่สิบเอ็ดหนาว ก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มตัวกล่าวรายงานหญิงสาวที่ถูกเรียกว่า “อี้หวางเฟย” มิได้เงยหน้าขึ้นทันที มือเรียวเพียงเคลื่อนไหวต่อเนื่อง ปักด้ายลงบนผืนผ้าอย่างประณีต ก่อนจะหยุดลงช้า ๆ“เช่นนั้นหรือ… รอสักครู่นะ เสี่ยวลิ่ว”น้ำเสียงของนางเนิบ

ตอนที่2แล้วเหตุการณ์เดิม ๆ ก็ยังคงหมุนเวียนซ้ำไปมา ราวกับกงล้อเกวียนที่ถูกผลักให้เดินหน้าอย่างไม่รู้จบ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ฤดูกาล สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงหลินม่านเถียนขยับกาย ก้าวเข้าไปภายในเรือนฟ่งหวงด้วยท่วงท่าที่สงบเรียบร้อย มือเล็กประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างแนบแน่น กิริยาทุกอย่างถูกควบคุมอย่างแม่นยำจนแทบไร้ที่ติ เสี่ยวลิ่วเดินตามอยู่ด้านหลังในระยะห่างพอเหมาะ ภาพที่ปรากฏช่างดูเหมือนนางกำนัลผู้หนึ่ง หาใช่พระชายาเอกแห่งตำหนักอี้หวางแม้แต่น้อย“มาขัดหลังให้ข้า”เสียงทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากด้านในห้องอาบน้ำ บอกตำแหน่งของบุรุษผู้เป็นเจ้าของเรือนได้อย่างชัดเจนหลินม่านเถียนยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เสี่ยวลิ่วไปจัดการเก็บกวาดภายในห้องนอนให้เรียบร้อย จากนั้นจึงก้าวเข้าไปด้านในอย่างไม่รีรอ“เร็ว!”เสียงเร่งรัดดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบัง เท้าเรียวจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเล็กน้อยภาพของบุรุษร่างสูงเปลือยกายอยู่ในบ่อน้ำขนาดใหญ่ปรากฏต่อสายตา น้ำในบ่อขุ่นมัวด้วยไอน้ำอุ่น ละอองบางลอยคลุ้งไปทั่วห้อง ทว่าแม้ภาพตรงหน้าจะชวนให้ผู้คนสะดุ

ตอนที่ 4ก็ยามรักษาหรือผ่าตัดคนไข้ นางมิได้เป็นผู้เจ็บปวดด้วยตนเอง ย่อมมิรู้สึกหวาดกลัวต่อคมมีดหรือความเจ็บแปลบเช่นผู้ถูกลงมือรักษา ความกลัวเช่นนั้นมักเป็นของผู้ที่ต้องรับมันโดยตรง หาใช่ของผู้ถือมีดไม่ เช่นเดียวกัน แม้นางจะเป็นหมอสมุนไพร ผู้ชำนาญในสรรพคุณของพืชนานาชนิด สามารถแยกแยะฤทธิ์ยาได้เพียงสูดกลิ่นหรือแตะปลายลิ้น แต่ก็ใช่ว่านางจะยินดีกับการต้องดื่มกินยาขมเหล่านั้นด้วยตนเอง“นอนมาหลายวัน ข้าปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว หากยังต้องนอนต่ออีกสักหนึ่งเค่อ เกรงว่าข้าคงลุกขึ้นเดินไม่ได้อีกแล้วละ อาจิ้ง”น้ำเสียงของหลินม่านเถียนเรียบเฉย หากแฝงความรำคาญบางเบาที่มิได้พยายามปิดบัง ทว่าถึงอย่างนั้น นางก็ยังยื่นมือรับถ้วยยาสมุนไพรมาโดยไม่ลังเล ปลายนิ้วเรียวรับถ้วยอย่างมั่นคง จากนั้นจึงยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดโดยไม่ชะงัก ราวกับสิ่งนั้นเป็นเพียงน้ำเปล่าที่ไร้รส ไม่ใช่น้ำยาขมฝาดที่คนทั่วไปเพียงได้กลิ่นก็ต้องขมวดคิ้วเหิงจิ้งรีบยื่นน้ำสะอาดให้ล้างปากอย่างรู้หน้าที่ จากนั้นจึงจัดเตรียมน้ำล้างหน้า เปลี่ยนอาภรณ์ และจัดผมให้เรียบร้อย กิริยาของนางกำนัลผู้นี้ละเอียดอ่อนทุกขั้นตอน มือที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วแต่

ตอนที่ 6“อี้หวาง!”เสียงเรียกนั้นขาดห้วง สั่นพร่าอยู่ในลำคอราวถูกบีบรัด หลินม่านเถียนเคยจินตนาการไว้แล้วว่าหากวันหนึ่งนางถูกจับได้ก่อนจะเก็บเงินได้มากพอสำหรับหลบหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชะตากรรมย่อมไม่อาจงดงาม แต่ไม่ว่าจินตนาการจะร้ายแรงเพียงใด ยามเผชิญจริงกลับยิ่งกว่านั้นร้อยเท่า ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจจนแทบหยุดเต้น กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบแผ่ซ่านรอบกายราวหมอกดำกดทับลมหายใจให้แคบลงทุกขณะนางถอยหลังทีละก้าวอย่างไร้สติ ฝ่าเท้าสั่นไหว หายใจหอบถี่ ร่างบางสั่นระริกดุจใบไม้ต้องลม หากเทียบกับครั้งที่ถูกพี่สาวกับคู่หมั้นหักหลังโยนลงแม่น้ำจนสิ้นใจ ความหวาดผวาครานั้นยังไม่อาจเทียบกับความกดดันในยามนี้ได้เลย“ข้าให้โอกาสเจ้า ให้โอกาสคนสกุลหลินแล้วโดยแท้”น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น“แต่เจ้ากลับไม่รู้คุณค่า ลักลอบออกไปพบชู้รักตามที่นัดหมาย หรือว่าความแพศยานั้นฝังอยู่ในสายเลือดของพวกเจ้าสองพี่น้อง ม่านเถียน เจ้าจึงกล้าสวมเขาให้ข้าโดยไม่ละอายต่อฟ้าดิน เช่นเดียวกับพี่สาวของเจ้า ใช่หรือไม่”คำว่า “ชู้รัก” ดั่งสายฟ้าฟาดกลางอกหลินม่านเถียนชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้าง ความสงบที่พยายามรักษาไว้แตกสลายลงในพริบตา

ตอนที่ 8รุ่งอรุณมาเยือนกายสูงใหญ่จึงปล่อยให้นางหลุดพ้นจากความอัปยศความอดสูและความทุกข์ทรมาน นางมิใช่คนโลกคับแคบเรื่องระหว่างชายหญิงนางย่อมได้ยินได้ฟังมามากแต่นางมิเคยทราบมาก่อนเลยว่าสิ่งที่เกิดด้วยความไม่เต็มใจเกิดขึ้นด้วยการข่มเหงบังคับจิตใจมันจะเจ็บปวดรุนแรงแทบอยากตายลงอย่างยิ่ง  นางหันไปมองกายเปล่าเปลือยที่หลับใหลไปแล้วจับจ้องไปด้วยเพลิงแค้น นางอยากฆ่าเขาด้วยมือของนาง แต่ก็มาคิดได้ว่ายามก่อนลงมือข่มขืนนางเขากล่าวเองว่าฆ่านางให้ตายลงไปทันทีหรือจะสู้ค่อยๆฆ่านางให้ตายทั้งเป็นลงไปนั้นต่างหากที่ต้องการ!  "เช่นกัน! "  นางกดน้ำเสียงแหบลึกระบายออกมาสองคำทว่าความหมายของนางลึกซึ้งฝังลึกไปถึงแก่นกระดูก เช่นกันของนางก็คือเขาจะต้องมีวันที่เจ็บปวดกว่าตายลงไม่ให้แตกต่างจากนาง!  กายเล็กพลิกลงจากเตียงโสมมนั้นอย่างมิอาจทานทนนั่งอยู่ได้ต่อแม้เพียงหนึ่งเสี้ยวลมหายใจ นางอยากหนีไปให้ไกลแต่ยามนี้ร่างกายแสนบอบช้ำมิอาจกระเสือกกระสนไปไกลได้กว่าซอกหลืบเล็กๆที่ข้างเตียง  นางดึงเข่าตนเองมากอดจนแน่น น้ำตาไหลลงมาเงียบงัน มีวูบหนึ่งที่หลินม่านเถียนคิดอยากจบชีวิตลงเสีย แต่วัยที่มากและชีวิตที่ผ่านความทุกข์ยาก