All Chapters of ชังเจ้า: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 19หลังจากถูกมารดาอบรมชี้แนะดังย้อนวัยกลับไปราวเขาอายุห้าถึงหกหนาวจนลึกซึ้งแจ้งแก่ใจดีแล้วเซี่ยเฟิ่งฉีก็คิดออกไปดูแปลงสมุนไพรที่หลินม่านเถียนนางโปรดปรานทว่าหลายวันมานี้เจ้าของมิอาจมาดูแลได้ เขาเองจึงต้องแวะมาคุมบ่าวชายดูแลรดน้ำพรวนดินถอนหญ้าแทน ด้วยนับแต่นางคืนสติเขาเองยังมิอยากไปพบหน้าให้นางทวงถามเอาใบหย่าจนเขาปวดใจอีก   ...หากจะต้องแยกจากก็ขอเวลาให้เขาได้เตรียมใจอีกสักหน่อยเถิด...   แต่ยามที่กำลังจะก้าวไปเรือนไป่เหอสายตาคมก็พลันเหลือบไปเห็นว่าเหิงจิ้งนางกำลังมุ่งหน้าไปยังเรือนครัวด้านหลังซึ่งจะผ่านไปทางเดียวกับเขาจึงบังเกิดความคิดบางอย่างขึ้น   "เหิงจิ้ง...ช้าก่อน"   นางกำนัลสาวหยุดเท้าก่อนหันกายกลับมาโค้งทำความเคารพ ผู้เป็นใหญ่ที่สุดในตำหนักอี้หวางแห่งนี้ด้วยกิริยานอบน้อมจากใจเช่นเดิม   "อี้หวางมีสิ่งใดจะบัญชาเชิญกล่าวเพคะ"   "มิต้องมากพิธี ข้าเพียงอยากรู้ว่าเจ้ากำลังจะไปที่ห้องเครื่องใช่หรือไม่"   "จ้าวไท่เฟยมีบัญชาให้อาจิ้งไปนำโสมเลือดจากแม่นมจ้าวมาเคี่ยวน้ำแกงซุปไก่ดำให้อี้หวางเฟย เพคะ"   เหิงจิ้งนั้นเพิ่งกลับมาจากเรือนมู่ต้านหลังจากได้โสมเลือดจากแม่นมจ้าวเมื่อครู

 กายสูงใหญ่นั้นขยับทรุดตัวลงมานั่งเคียงข้างและก้มลงจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก หลินม่านเถียนนางจึงหลับตาพริ้มลงมิกล้าเปิดเปลือกตามองเพราะความกลัวต่อการร่วมรักนั้นมีมากเหลือเกิน   พอริมฝีปากและจมูกของเขาแตะจุมพิตไล้แผ่วเบาลงมาจนทั่วใบหน้าและซุกไซ้ลงไปที่ต้นคอ นางก็เกิดอาการขนลุกไปหมดทั้งตัว มือของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสลูบไล้แผ่วเบาบริเวณทรวงอกอวบตึงของนางและค่อยๆแทรกมือเข้าไปในเสื้อนอนเนื้อนิ่มจนสัมผัสกับเนินหน้าอก ก่อนที่เขาจะใช้ฝ่ามือสัมผัสเพียงแผ่วเบาทั่วทั้งสองเต้ากลมกลึงก่อนจะใช้ปลายนิ้วมาแตะเบาๆที่ปลายยอดปทุมถัน   เพียงเท่านั้นผู้เป็นเจ้าของนางก็สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าทรวงอกถูกบีบเคล้นอย่างเบามือ และเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะและบีบอย่างแผ่วเบาบนปลายยอด นางบิดตัวพยายามจะหนีเพราะกลัวทุกสัมผัสของเซี่ยเฟิ่งฉีทว่าเขาย่อมไม่ปล่อยวางเดินหน้าปลุกเร้านางด้วยการขยี้ที่ปลายยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนซึ่งมันเริ่มแข็งตัวชูชันรับปลายนิ้วที่กำลังหมุนวนไปมาตามธรรมชาติรังสรรค์บุรุษและสตรีให้มาเคียงคู่เติมเต็มซึ่งกันและกัน    และนางก็ต้องสะดุ้งผวาอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเขาประกบริมฝีปากเข้ากั

ตอนที่ 23ซึ่งครานี้เซี่ยเฟิ่งฉีเขากลับอ่านสายตาเช่นนั้นของอี้หวางเฟยออกอย่างทะลุปรุโปร่งถึงจะรู้สึกเสียใจที่นางมิเชื่อใจกันทว่าหากคิดในมุมของหลินม่านเถียนนับแต่นางตกแต่งเข้าตำหนักอี้หวางหากเป็นเขาก็คงมิอาจเชื่อใจบุรุษที่เพียงพูดจาด้วยดีมิกี่คำเป็นแน่   ริมฝีปากสีสดจึงกดลงยังเปลือกตาของนางเพื่อปกปิดแววตาอันไร้ความเชื่อถือนั้นไปเสีย ไต่ริมฝีปากปัดลงมาจุมพิตดูดดื่มเรียกร้องล่อลวงให้คนใต้ร่างของเขาหลุดลอยไปกับอารมณ์รักอารมณ์ใคร่ไขว่คว้าแตะเอาสายรุ้งมาครองร่วมกันในท้ายที่สุด   ยามในจังหวะใกล้สุดท้ายมาเยือนฝ่ามือแกร่งก็สอดประสานจับยึดตรึงสองฝ่ามือเล็กคลี่กางออกเกาะกุมเอาไว้แนบแน่น   เซี่ยเฟิ่งฉีมิได้เรียกร้องดุเดือดเช่นในสองครั้งก่อนเขาจบบทรักลงเพียงเท่านั้นจัดการดูแลคนที่ร่างกายยังอ่อนแอเพราะเสียเลือดไปมากในหลายวันก่อน เริ่มจากเรียกหาน้ำอุ่นมาเช็ดตัว   หาเสื้อผ้ามาสวมให้จบลงที่นอนทอดกายลงเคียงข้างมิได้กลับเรือนฟ่งหวงของตนเองเช่นปกติ   หลินม่านเถียนถึงระแวงระวังอี้หวางผู้เป็นสามีเพียงใดทว่าร่างกายนางยังอ่อนเพลียอยู่มากท้ายที่สุดก็หลับลงไปก่อนทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะรอให้เขาหลับไปก่อนจ

ตอนที่ 25ในที่สุดวันที่หลินม่านเถียนนางรอคอยก็มาถึงดวงตาที่เพิ่งปิดลงไปได้มิเกินหนึ่งชั่วยามก็เปิดขึ้นช้าในยามเช้ามืดของวันที่เจ็ดตามนัดแนะตกลงว่าอี้หวางจะหมอบหนังสือหย่าให้นาง   หลินม่านเถียนนางขยับกายลุกขึ้นจากหมอน เตรียมวางเท้าแตะลงบนพื้นลงจากเตียงทั้งที่ท้องฟ้าด้านนอกนั้นยังคงมืดมิดคาดได้ว่าบัดนี้คงเพิ่งปลายอิ๋นหรือหากนางกะผิดพลาดคลาดเคลื่อนก็คงอยู่ในราวต้นยามเหม่ามิเกินไปกว่านั้น   …หมับ! …   …เฮือก! ...   มิคาดเพียงสอดปลายเท้าเรียวลงไปยังรองเท้าได้หนึ่งข้าง แขนแกร่งก็รวบรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่นเหนียว   “อี้หวาง…”   นางต้องการจะไปดูข้าวของที่ทยอยเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนถึงจะพยายามวางเฉยเช่นไรทว่าความรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เป็นเช่นไรในยามนี้หลินม่านเถียนนางคาดว่าตนเองรู้แจ้งก็วันนี้   “เจ้าผิดสัญญา”   น้ำเสียงนั้นฟังดูยังง่วงงุน อยู่หลายส่วน   “ก็มิใช่เราตกลงกันไว้ว่ายามรุ่งอรุณมาเยือนมิว่าเจ้าหรือข้าเป็นผู้ตื่นก่อนคนผู้นั้นต้องปลุกอีกผู้ให้ตื่นพร้อมกันมิใช่หรอกหรือ”   ครั้งนี้คนตัวโตอย่างกับยักษ์ขยับลุกขึ้นมากอดนางเอาไว้ทั้งกายพร้อมกับวางคางเอาไว้บนหัวไหล่ของนางฝ

ตอนที่ 27...พ้นปลายยามเวย... หนังสือหย่าขาดที่หลินม่านเถียนรอคอยก็มาวางอยู่ตรงหน้าโดยฝีมือของแม่นมจ้าวมาพร้อมกับจ้าวไท่เฟยที่ตลอดมานางเคยคิดว่าท่านนั้นเป็นมารดาสามีที่ค่อนไปทางไม่เป็นมิตรต่อลูกสะใภ้เช่นตนเอง หากแต่ในช่วงหลังมานี้กลับพบว่าบางที่ สตรีสูงวัยตรงหน้ากลับดีต่อนางมากกว่ามารดาเลี้ยงเสียอีก "ต่อให้เจ้าหาใช่คนของบุตรชายข้าแต่จงจำใจเจ้ายังเป็นคนที่ข้าเมตตา หากไปอยู่ภายนอกผู้ใดคิดรังแกเจ้าจงอย่าได้เงียบปากไม่คิดมีเสียงอีก จำที่ข้าเคยบอกได้หรือไม่...หากผู้ใดรังแกเจ้าทำเจ้าเจ็บจงอย่าหันคมดาบมาแทงตนเองทว่าจงแทงเจ้าคนคิดร้ายต่อเจ้า" หลินม่านเถียนคุกเข่าลงโขกศีรษะให้สตรีสูงศักดิ์ด้วยหัวใจเต็มไปด้วยความเคารพ "ลุกขึ้นเถิดเด็กโง่...มานี่เถิดขอข้ากอดเจ้าสักครั้ง" จ้าวไท่เฟยสูดจมูกฟึดฟัดคล้ายจะเก็บน้ำตาเอาไว้ต่อไปไม่ไหว ซึ่งก็เป็นจริงในยามที่กายเล็กสวมกอดนางก็ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาทันที ถึงรู้ว่าคนในอ้อมแขนนางมิได้จากไปที่ใดไกลห่าง แต่ก็มิใช่จะอยู่ใกล้ "ไปเถิดประเดี๋ยวจะมืดค่ำ ข้าขอส่งเจ้าเพียงตรงนี้เถิด มันทำใจเห็นเจ้าจากไปพร้อมข้าวของมิได้" หญิงสูงวัยเอ่ยบอกความในใจ ในยามที่นางก้าว