All Chapters of ชังเจ้า: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 29 ...อ้วก... เสียงอาเจียนจากเรือนฟ่งหวงนั้นเริ่มดังขึ้นเวลาเดิมเป็นวันที่4นับตั้งแต่อี้หวางเดินทางกลับมาจากชายแดน แม่นมจ้าวที่ดูแลท่านอ๋องมานับตั้งแต่เขาแรกคลอดดูจะวุ่นวายกว่าผู้ใด "ไท่เฟยเพคะท่านอ๋องอี้ทรงประชวรมา4วันแล้วหมอใดก็มิอาจรักษาเราจะทำเช่นไรกันดี" แม่นมจ้าวนั้นกล่าวกับผู้เป็นนายก็จริงทว่าสายตาก็ส่งไปยังคนตัวสูงใหญ่ที่เอาแต่นั่งโก่งคออาเจียนไม่หยุดโดยมีเสี่ยวลิ่ว และอวี่เหวินซางที่คอยช่วยพยุงกายของผู้เป็นนาย ที่มีใบหน้าซีดขาวจนหน้าหวาดเกรง "หรือจะเป็น...โรคระบาดเพคะไท่เฟย" เพราะอี้หวางนั้นเพิ่งกลับมาจากชายแดนสถานที่ซึ่งทุรกันดารและยังมีการรบพุ่งกันอยู่เป็นระยะศพจึงถูกฝังมิได้มิดชิดนักบางครอบครัวที่ตายพร้อมกันนั้นบางทีไร้ผู้รับรู้ก็ถูกฝูงนกแร้งหรือสุนัขป่ากัดกินก็ยังมีชายแดนจึงนับว่าเป็นที่ซึ่งก่อกำเนิดโรคระบาดในทุกฤดูฝนมาเยือนเลยทีเดียว "ปากหรือนั่น? " จ้าวไท่เฟยตวัดสายตามองคนสนิทที่รับใช้ใกล้ชิดกันมานับตั้งแต่ยังเยาว์เสียหนึ่งครั้งจากนั้นจึงเดินไปยืนลูบหลังให้คนที่ยังอาเจียนไม่หยุดทั้งที่อาหารสักชิ้นก็ไม่มีจะให้เขาอาเจียนออกมานอกจากน้ำขมๆ เท่านั้น "เ

ตอนที่ 30“เถ้าแก่เนี้ย…พี่จิ้ง…เปิดประตูให้เหม่ยลี่สักครู่เจ้าค่ะ” ทว่าสองนายและสาวใช้คนสนิทยังมิทันวางแผนจะหลบเลี่ยง’ เจ้ากรรมนายเวร’ ซูเหม่ยลี่นางก็เร่งมาเคาะประตูห้องด้วยกิริยาแตกตื่นอย่างเก็บอาการมิได้ “มีอันใดเหม่ยลี่ดูเจ้าเร่งร้อนอย่างยิ่ง” เป็นเหิงจิ้งที่ถามเอาความกับเด็กสาวที่มายืนหอบฮักๆ ตรงหน้าหลังจากนางเปิดประตูให้เรียบร้อยแล้ว “เรียนเถ้าแก่เนี้ย…พี่จิ้งมีท่านป้าแต่งกายดีมาขอพบเถ้าแก่เนี้ยบอกว่าเป็นคนจากตำหนักอี้หวางเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยลี่นั้นถึงเป็นเด็กสาวฉลาดเฉลียวทว่านางก็ยังมิเคยพบพานคนสูงศักดิ์ย่อมมิแจ้งใจต่อจ้าวไท่เฟยที่มาเยือนในวันนี้ ส่วนคนที่จ้องแต่จะปิดดวงตาตนเองไปเข้าเฝ้าเทียนตี้ให้จงได้ ถึงกับต้องกระชากสติกลับทันใดด้วยคิดว่า องค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยามาก่อนกำหนดจากที่เหิงจิ้งรายงาน "คุณหนูท่านจะไปที่ใด" เหิงจิ้งที่ดวงตาไวทันได้เห็นคนที่เมื่อครู่นางยังแทบผนึกตนเองกับพื้นเตียงทว่าบัดนี้กำลังจะปีนออกทางหน้าต่างก็เร่งไปคว้าตัวเอาไว้เสียก่อนก็หากว่าเป็นอดีตนางล้วนมิคิดมากแต่ในยามนี้นางสงสัยว่าผู้เป็นนายสาวอาจจะตั้งครรภ์จะให้ปีนออกทางหน้าต่างจะได้ที่ไหน "ให้ข้าไปเถิดอ

ตอนที่ 31..ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ... หลินม่านเถียนนางทรุดกายลงมาทุบกำปั้นลงบนหัวไหล่ของท่านอ๋องอี้เพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่และแปรปรวนเหวี่ยงไปมาหากกล่าวตามภาษาแพทย์ในยุคที่นางยังเป็นอารียาก็คือระบบฮอร์โมนมันแปรปรวนนางจึงควบคุมอารมณ์มิได้เช่นนี้ ซึ่งแน่นอนต้นเหตุทั้งหมดก็มาจากไอ้ท่านอ๋องอี้บ้ากามและแสนจะเอาแต่ใจตนเป็นนี่ผู้เดียว! "ฮือ...คนชั่ว...ข้าเกลียดท่าน...คนชั่ว...ท่านมันบ้า...ข้าชังเจ้า!" คนถูกทุบถูกด่าก็จำทนกัดฟันข่มความเจ็บและจุกเพราะหลินม่านเถียนนางทุบลงมานั้นมิได้ออมแรงหรือเพียงแสร้งตบตีเอามารยาหวังเรียกร้องความสนใจเช่นสตรีอื่นหากแต่แรงนางมีเท่าใดนางก็ทุบกำปั้นลงไปเต็มที่ "อื้ม...ข้าผิดเอง...อย่างร้อง...เจ้าจะทุบข้าเท่าใดก็ได้แต่อย่าร้องไห้...เถียนเถียนอย่างร้อง" จ้าวไท่เฟยที่แอบแง้มบานประตูมาดูว่าผลตามมาหลังจากหลินม่านเถียนนางรู้ว่าตนเองเสียทีเจ้าลูกชายจอมมารของนางแล้วจะโกรธมากเพียงใดก็ทำได้เพียงระบายลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเซี่ยเฟิ่งฉีเขาก็เลือกจะเป็นฝ่ายยอมและอดทนเป็นบ้างแล้ว "มานี่กันเถิด อาจิ้ง...แม่นม เราไปดูกันว่าจะทำอาหารบำรุงใดให้เถียนเถียนกับเจ้าก้อนแป้งน้อยได้

ตอนที่32ถึงนางมิตั้งใจให้ตนเองตั้งท้องทว่าเมื่อเขามาเกิดแล้วนางย่อมรู้สึกรักและอยากปกป้องทันที มือเล็กเรียวจึงเผลอยกขึ้นไปวางยังตำแหน่งหน้าท้องที่บัดนี้ก็ยังคงแบนเรียบหากมิลูบสัมผัสเช่นนี้ย่อมมองมิออกเลยว่าในยามนี้มีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว ต่อให้หลินม่านเถียนรังเกียจบิดาของเขาทว่านางรักก้อนแป้งน้อยในครรภ์อย่างยิ่ง จากที่คิดว่าพรุ่งนี้เป็นตายอย่างไรนางจะต้องกลับไปยังเป่าอันผิงให้จงได้ จึงต้องทบทวนเสียใหม่แล้ว เพราะหากชีวิตตนเองนางย่อมกล้าพุ่งชนทุกความเสี่ยงแต่นี่...ก้อนแป้งน้อยยังเล็กนักนางจะกล้าไปต่อกรกับคนมากอำนาจเช่นองค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยาได้เช่นไรกัน ถึงจะแปลกใจอยู่บ้างว่าในยุคอดีตในชาติของอารียานั้นนางจะพบเห็นคู่รักเพศที่สามหรือสี่เขาจะดีใจมากในยามที่สามารถมีเด็กมาเป็นพยานรักได้บางคู่ที่มีเงินมากถึงขนาดจ้างมารดามาอุ้มบุญก็ยังเคยมีแล้วนี่ก้อนแป้งน้อยเป็นเลือดเนื้อกึ่งหนึ่งของนางไยองค์หญิงเซี่ยจินเหยาจึงรังเกียจจนถึงขั้นออกคำสั่งแสนจะอำมหิตเช่นนั้นกันเล่า...หรือแท้จริงนางมิได้รักหมินม่านเถียนจริงแท้ทว่าที่อยากได้ร่างกายนี้คืนกลับไปก็เพราะอยากเอาชนะผู้เป็นพี่ชายเช่นอี้หวางก

ตอนที่ 34“ข้า…ต้องการเจ้า” เขากล่าวแล้วก็หยุดนิ่ง หวังเพียงแต่ว่าหากนางเต็มใจก็ให้นางเป็นผู้เริ่ม เขามิต้องการบังคับข่มเหงนางอีกแล้ว ดวงตาที่มีเพียงแสงที่ยังมิได้ดับลงยังกลางห้องส่องประกายแวววาว ซึ่งหลินม่านเถียนรู้สึกว่าตนเองนั้นคล้ายกับกำลังถูกดูดกลืนให้นางค่อยดิ่งลึกจมลงไปในความวาววามคู่นั้นช้าๆ พอรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นนางที่สอดฝ่ามือเข้าไปดึงต้นคอแข็งแรงให้โน้มลงมากดจุมพิตตนเองเสียแล้ว เมื่อความนุ่มนิ่มสัมผัสกันความรักษาท่าทีของเซี่ยเฟิ่งฉีก็แตกกระจัดกระจายลงโดยพลันมือข้างหนึ่งส่งไปตรึงกระชับต้นคอส่วนอีกข้างนั้นกดคลึงโลมลูบตั้งแต่หัวไหลระเรื่อยลงไปถึงแผนหลังบอบบางก่อนจะลูบไล้ไปจนถึงสะโพกกลมกลึงที่เขาแสนจะถวิลหา เซี่ยเฟิ่งฉีกดจุมพิตเร่าร้อนดูดดึงปลายลิ้นเล็กด้วยคิดถึงสุดหัวใจ “ข้ารักเจ้า…รักมาก” พอปล่อยให้นางหายใจคำรักที่หลินม่านเถียนแต่แรกแค่ได้ฟังหนึ่งครั้งก็คิดว่าโลกทั้งใบของนางถล่มตรงหน้าบัดนี้เขากับกระซิบชิดริมฝีปากนางคลอเคลียไม่หยุดมือเล็กทั้งสองที่เผลอมากำเสื้อตรงบริเวณหน้าอกของเซี่ยเฟิ่งฉีเมื่อใดก็สุดจะรู้ได้แต่ที่บัดนี้หลินม่านเถียนนางรู้ก็คือนางกำมันเอาไว้แน่น แต่เพี