All Chapters of ชังเจ้า: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10ทุกสิ่งเขากระทำลงไปด้วยโทสะทั้งสิ้นโทสะที่มันอัดแน่นมานับตั้งแต่หลินม่านถิงนางทอดทิ้งเขาไป แล้วแทนที่พี่ชายเช่นองค์ฮ่องเต้จะเห็นใจเขาที่ถูกสตรีหยามหมิ่นแต่บุรุษผู้นั้นกลับเลือดเย็นอย่างยิ่งเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรมิคิดก่อสงครามจึงประทานคู่หมั้นของเขาให้ตกแต่งออกไปกับศัตรูตลอดกาลของเขา หากเพียงเท่านั้นองค์ฮ่องเต้คงยังมิสาสมหัวใจพอ จึงออกคำสั่งบีบบังคับให้เขารับน้องสาวของหญิงแพศยาหน้าไม่อายมาเป็นพระชายาเอกร่วมตำหนักเพื่อให้เขาช่วยแยกจากความรักผิดธรรมชาติระหว่างจ่างกงจู่เซี่ยจิ่นเหยาและหลินม่านเถียนบุตรคนที่สามของท่านราชครูหลิน  เขาที่เจ็บปวดเจียนคลั่งที่ถูกหักหลังจากสตรีที่รัก แล้วยังต้องมารับเอาสตรีอีกคนที่มีใบหน้าถอดพิมพ์เดียวกันออกมาดังกับเป็นฝาแฝดมาตอกย้ำบาดแผลกลัดหนองจึงยากจะทำใจ  ผู้ใดมิเป็นเขาไยจะเข้าใจพบน้องสาวนางก็คล้ายเขาพบหน้าหญิงชั่วนางนั้นมาตามหลอกหลอนมาติดตามกระทืบซ้ำๆยังดวงใจ  แต่คล้ายจะพอมีหนทางยามที่พระราชโองการถูกประกาศออกไปน้องสาวของเขาเซี่ยจิ่นเหยานางมาร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายขอร้องว่าอย่าได้รับหลินม่านเถียนตกแต่งเข้ามาเป็นพระชายาเอกเลยด้วยทั้งสองม

ตอนที่ 12กายที่บาดเจ็บสาหัสของเหิงจิ้งถูกขันทีน้อยเช่นเสี่ยวลิ่วคอยช่วยดูแลทำความสะอาดทำแผลใส่ยาตามที่ท่านหมอหลวงเฉาเกอแจกแจงกำชับเขาหนักแน่นนางกำนัลสาวซึ้งน้ำใจเด็กหนุ่มอย่างยิ่งทว่านางเองก็มิอาจมีกำลังมากพอจะเอ่ยวาจาขอบใจออกไป   “พี่จิ้ง…ท่านดื่มยานี่สักนิดนะขอรับ”   นางกำนัลสาวรุ่นพี่มองเด็กหนุ่มด้วยสายอย่างขอบคุณซาบซึ้งจากหัวใจเพราะนับจากนางจำความได้นอกจากหลินม่านเถียนเสี่ยวหลิ่วคือคนที่สองซึ่งใส่ใจดูแลนางด้วยความเต็มใจเช่นนี้   “ข้าขอโทษนะขอรับพี่จิ้งที่…ทำให้ท่านกับอี้หวางเฟยต้อง…ต้องพบเจอความลำบากเช่นนี้”   ได้ฟังนางกำนัลสาววัยยี่สิบเอ็ดหนาวนางส่ายศีรษะว่าทั้งหมดหาใช่ความผิดของเด็กหนุ่มไม่ เพราะหากจะกล่าวถึงคนผิดสักคนคงหนีไม่พ้นสตรีใจอำมหิตเช่นเซี่ยจิ่นเหยาเท่านั้นแต่จะพูดออกไปย่อมทำไม่ได้ หนึ่ง…นางก็เป็นเพียงบ่าวเรื่องของผู้เป็นเจ้านายนางย่อมยากจะพูดออกไปได้ไม่เพราะหากนางพูดมากไปก็มีแต่หนึ่งย่อมจะเสียหายและสองบัดนี้แรงจะหายใจนางยังแทบจะสิ้นอยู่แล้วเช่นนี้แรงจะพูดออกมาสักครึ่งคำยังยากเย็นเลย   ก็ขนาดนางนั้นอยากถามถึงคุณหนูของนางทว่าความเจ็บปวดจากการถูกโบยอย่างหนักถึงไม่คร

ตอนที่ 14…สิบแปดวันผ่านไป…อาการของเหิงจิ้งก็ดีขึ้นจนสามารถลุกขึ้นเดินเหินคล่องตัว หลายวันมานี้พระชายาหลินก็คอยแวะเวียนมาดูแลนางอย่างดีแต่กลับยังเลือกจะพักอยู่กับจ้าวไท่เฟยยังเรือนมู่ต้านมิกลับมาพักยังเรือนไป่เหอเช่นในอดีต เหิงจิ้งอดใจไม่ไหวจึงสอบถามเลยได้ความว่าผู้เป็นนายของนางนั้นหวาดกลัว หากนางพ้นมาจากบารมีของแม่สามีก็อาจจะถูกคนชั่วเข้ามาวุ่นวายได้อีก นางจึงมิยอมกลับเรือนของตนเองสักคราวเช่นนี้   เหิงจิ้งนางได้ฟังเรื่องนี้ก็จึงเพิ่งนึกได้ว่าตนเองสมควรเร่งบอกเล่าเกี่ยวกับความลับที่เป็นขันทีน้อยเสี่ยวลิ่วที่แอบมาบอกว่าวันนี้เหตุที่อี้หวางโกรธกริ้วพิโรธราวกับพร้อมจะเผาเมืองหลวงได้ทั้งหมดก็เพราะหลายเดือนมานี้หาใช่เพียงพระชายาหลินที่ได้รับจดหมายจากองค์หญิงเซี่นจิ่นเหยาทว่าท่านอ๋องเขาก็ได้รับจดหมายปลุกปั่นเช่นกัน   และแต่ละครั้งที่ได้รับก็หลังจากที่พระชายาหลินนางแอบลักลอบหนีออกไป ’ทำงาน’ ด้านนอกเสมอ เหิงจิ้งนางเร่งบอกเล่ากับนายของตนเองหวังว่าสุดท้ายพระชายาหลินจะรู้คิดไม่เอาโทษผิดคนที่สำคัญนางอยากให้นายของนางตาสว่างรู้แจ้งว่าแท้จริงแล้วองค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยาหาใช่คนรักที่ดีสักนิดตรงกันข้าม

ตอนที่ 15หลินม่านเถียนนั้นเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำมากกว่าทุกวันเพราะจ้าวไท่เฟยและแม่นมจ้าวมิได้กลับมามีเพียงส่งคนมาแจ้งแก่นางว่าคงต้องรั้งอยู่ในวังอีกหลายวันด้วยไท่เฮานั้นประชวรอีกแล้วจะทิ้งมาจึงมิสมควร   ซึ่งยามแรกนางก็มิใช่คนนอนเร็วเพียงแต่มิอยากถูกรบกวนจากอี้หวางที่ส่งเสี่ยวลิ่วมาเชิญนางไปร่วมดื่มน้ำชายามบ่ายก็หนึ่งครั้งแล้วพอตกถึงช่วงเย็นกลับยังส่งองครักษ์ฉู่มาเชิญนางไปร่วมมื้อค่ำอีกจนได้พอนางตอบกลับไปว่าทานไปก่อนแล้วกลับส่งองครักษ์เจิ้งมาเชิญนางไปเป็นเพื่อนเดินหมากอีกจนได้   …หึ…   ช่างเป็นคนหน้าด้านหน้าทนเสียจริงนางมิใช่คนปัญญานิ่มจะได้มิเข้าใจความมุ่งหมายของอี้หวางผู้เป็นบุรุษเรียกหาภรรยาจะมีความคิดดีไปได้อย่างไร   นางเองพอนับวันก็เริ่มมานึกได้ว่านี่ก็ผ่านมาจากครั้งที่เขาไล่ตะเพิดสาวงามจากวังหลวงใกล้หนึ่งเดือนแล้วเห็นที่นางคงต้องวางแผนการว่าในยามเช้ามาเยือนนางคงต้องเข้าวังไปคัดเลือกสาวงามบำเรอเหล่าอ๋องและองค์ชายมาส่งไปยังเรือนฟ่งหวงเสียแล้ว   ดังนั้นพอฝากความไปกับท่านองครักษ์เจิ้งว่านางรู้สึกมึนศีรษะคงมิอาจไปร่วมเป็นคู่เดินหมากไปได้หลินม่านเถียนก็เร่งเข้าห้องปิดประตูแน่นหนา แ

ตอนที่ 17...ชังเจ้า...ข้าชังเจ้านัก!...เพียงสองคำมันกลับเจ็บลึกเหลือเกิน...   “ท่านกล่าวยังมิทันหายใจสุด ก็ตลับหลังข้า ท่านรังเกียจข้า ท่านชิงชังข้า ท่านชิงชังพี่สาวของข้าที่ผิดต่อท่าน แต่สิบสามเดือนที่ผ่านมาข้าชดใช้มันยังน้อยไปอีกหรือเซี่ยเฟิ่งฉี...ผิดใดของข้ามันจึงยากจะอภัยเช่นนั้นเชียวหรือ”   ใบหน้าของอี้หวางเริ่มซีดเซียวลงช้าๆด้วยมิคิดว่าคนที่นิ่งเงียบนางจะเก็บทุกสิ่งเอาไว้ในใจมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้นางเก็บมันอัดแน่นทว่าพอนางระเบิดมันออกมาช่างเหี้ยมโหดจนเขาสะท้านไปหมด   “วันนั้นข้าผิด…ผิดที่หนีออกไปทำงานของตนโดยมิแจ้งแก่ท่านมิขออนุญาตจากท่าน ข้าล้วนยอมรับมัน แต่ข้อกล่าวหาว่าข้าคิดสวมเขาให้ท่าน…ข้ามิได้กระทำ!...ท่านสงสัย ก็สมควรสอบถามกับข้า หรือหากกลัวว่าข้าจะโกหกหลอกลวง คนของท่านมีทั่วเมืองหลวงหากยากรู้จริงท่านจะทำมิได้เชียวหรือ….เซี่ยเฟิ่งฉีท่านมันไร้เหตุผล ท่านมันเป็นคนจิตใจคับแคบ ท่านมันอำมหิต!”   นางตะโกนความคับแค้นใจที่เพียรเก็บกดเอาไว้จนแน่นออกมาแทนน้ำตา แต่มันมีเพียงนางที่พยายามส่วนบุรุษชั่วช้าตรงหน้าเขาก็พยายามเช่นกัน…   …พยายามทำลายความอดทนของนางจนสิ้น!!! ...   “ม่าน