Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ไม่กี่นาทีต่อมาทศวรรษเปลี่ยนมาใส่ชุดม่อฮ่อมตัวใหญ่ เป็นเสื้อแบบกระดุมหน้าที่ใหญ่ที่สุดในตู้เสื้อผ้าของแดนดินแล้ว หลังเขาล้างหน้าเปลี่ยนชุดเสร็จ ย่าทวดคำหอมก็ให้เดินตามนรีกานต์มาใส่บาตรตรงถนนหน้าเรือน เขาเดินตามเธอมาเงียบๆ ยืนรออยู่ไม่นาน พระสงฆ์สามรูปก็เดินเรียงแถวมาแต่ไกล“ที่นี่เราจะใส่บาตรในท่านั่ง คุณนั่งไหวไหม” นรีกานต์ถามคนเจ็บ ในมือเธอถือถาดของใส่บาตรสำหรับทั้งสองคนเอาไว้“พอนั่งได้อยู่”“โอเค งั้นถอดรองเท้าแล้วนั่งลงเลยค่ะ คุณใส่ถุงกับข้าวตามนะ ฉันจะใส่ข้าวสวยใส่ลงไปก่อน”ทศวรรษมองนรีกานต์ถอดรองเท้านั่งลงคุกเข่ากับพื้นถนนที่ถูกปัดกวาดจนสะอาดแล้วทำตามเงียบๆ รู้สึกเสียดแผลอยู่บ้าง แต่ก็พอทนไหว เขานั่งลงข้างๆ ร่างเล็กแล้วเอื้อมมือไปรับถาดใหญ่มาถือไว้“คุณถือไม่ไหวหรอก ฉันถือเองค่ะ”“ไม่เป็นไร”นรีกานต์จะแย่งถาดนั้นกลับมาก็พอดีกับพระสงฆ์เดินมาถึง เธอจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย “นมัสการจ้ะหลวงพ่อ”ทศวรรษยิ้มมองเจ้าของเสียงหวานที่เอ่ยกับหลวงพ่ออย่างนอบน้อมพร้อมมือพนมไหว้ จากนั้นเธอก็หันมาหยิบถุงข้าวสวยใส่ลงในบาตรพระท่าน และให้เขาหยิบถุงกับข้าวใส่ตามพวกเขาใส่บาตรเสร็จแล้ว หลวงพ่อกลับไม

ด้านคนที่มา ‘เก็บงาน’ ตามคำสั่งลับ ถึงเบิกตาค้าง เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นผ่านกระจกมองข้างสลับกับกระจกมองหลัง“เฮ้ยพี่! มีรถตามหลังเรามาเป็นสิบๆ เลย”คนขับหน้าดุตะโกนบอกคนในรถ พอลูกพี่มันเห็นรถแห่มาเต็มถนนจริงๆ นำโดนรถกระบะคันเก่าที่เร่งตามมาตั้งแต่แรกรถเก่าบ้าบอคอแตกอะไร เครื่องแรงเป็นบ้า!“เชี่ยอะไรของมันวะ อย่าไปสนใจ รีบขับตามพวกมันให้ทัน ลูกค้าสั่งว่าครั้งนี้เอาให้จบ กว่าเขาจะไปสืบจนรู้ว่ามันหนีมาอยู่ที่บ้านนอกนี่ไม่ใช่ง่ายๆ ถ้ามันหนีไปได้อีก เราจบแน่!”“อย่าห่วงเลยพี่ ฉันไม่ปล่อยมันไปแน่”คนขับสับเกียร์เร่งเครื่องตามรถทศวรรษจนเห็นไฟท้ายแดงๆ นาทีนั้นเอง รถเป้าหมายพลันเลี้ยวเข้าถนนหลวง ขับเร่งเครื่องหนีไปแล้ว“รีบตามไป”ฝ่ายลูกพี่สั่งเสียงกร้าว ฝ่ายลูกน้องก็จะทำตาม แต่ตอนชะลอรถ กำลังจะหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวตามพวกทศวรรษ ก็มีเสียงไซเรนตำรวจดังไล่หลังมาแบบสนั่นทุ่ง“เชี่ยแล้วไง! ตำรวจมาจากไหนวะ!”“เอาไงดีพี่”“จะเอาไงล่ะ ก็หนีก่อนสิวะ! มึงจะรอให้พ่อมึงหิ้วคอไปห้องกรงเหรอ!”“ลูกกูอยู่ไส!”ก้องหล้านิ่วหน้ากับเสียงปานฟ้าผ่าของเจ้านายเก่า คนอะไรยิ่งอายุมาก ยิ่งดุ เมื่อครู่นี้เขาก็พวกเยอะอย

คนเจ้าน้ำตารีบผละออกมาปาดน้ำตา คว้ามือถือมากดโทรหาผู้เป็นพ่ออีกครั้ง ไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัวเลยว่าตนถูกเขากอดเอาไว้ ทั้งผู้เป็นพ่อก็กดรับสายของเธอทันทีที่สัญญาณติด“พ่อจ๋า...” พูดได้แค่นั้นดวงตากลมโตที่ยังแดงเรื่อก็เหล่มองสภาพคนเจ็บเล็กน้อย “เขาบาดเจ็บอยู่จ้ะ แผลเขามันปริ”“เอามานี่มา” ทศวรรษดึงมือถือมาคุยเอง แค่เขาเอ่ยเรียกว่า ‘คุณอา’ เสียงเข้มๆ ของแดนดินก็รัวด่ามาจนต้องเลื่อนมือถือออกห่างหูก่อน กะว่าทางนั้นเลิกด่าจึงเอามาแนบใหม่แล้วกรอกเสียงรายงานไป “ตอนนี้ผมกับน้องอยู่แถวปากเซครับ คาดว่าจะหลบอยู่ที่นี่วันสองวัน แล้วจะกลับไป... ผมเกรงว่าพวกมันจะย้อนไปที่บ้านแล้วตามคุณอามาน่ะสิครับ ไม่ต้องห่วงครับ ผมเรียกคนของผมจะมารับที่ชายแดน... วังเวียง?”“วังเวียงเหรอ จริงด้วยค่ะ! คุณปู่คุณย่าฉันอยู่ที่วังเวียง เราไปหาพวกท่านได้”คนบางคนเพิ่งจะนึกได้ว่ามีญาติอยู่ทางนี้ แต่คนคุยสายก็แทบไม่สนใจมัน เขาตอบแดนดินไปอย่างวางแผนไว้“ไม่มีวังเวียงอยู่ในแผนครับ แผนคือเราจะกลับไปที่ฝั่งไทยในอีกสองวัน คนของผมจะมารับที่ด่านข้ามชายแดน เพื่อความปลอดภัยผมจะไม่กลับเข้าไปที่นาทองคำ คุณอามารอรับน้องที่ห้างใหญ่ริมถนนน

“โอ้โห น้ำใสจังเลย”น้ำในลำธารขนาดเล็กหลังเนินดินที่ลุงแนะนำ ใสจนเห็นก้อนหินด้านล่างเลยนรีกานต์รีบวางเสื้อผ้าชุดใหม่กับตะกร้าเล็กที่มีสบู่ยาสระผมลงบนโขดหินข้างริมธาร แล้วก้าวลงไปในน้ำทันที โดยไม่ถอดเสื้อผ้าออกสักชิ้น ด้วยไม่ไว้ใจคนมาด้วยกันเพิ่งจะลงไปได้ครึ่งตัว เธอก็กรีดร้องออกมาเบาๆ อย่างชอบใจ ไม่ลืมหันไปบอกกับทศวรรษที่หอบชุดใหม่เดินตามมานั่งมองอยู่ริมลำธาร“น้ำเย็นมากเลยคุณ”“น้ำเย็นก็อย่าแช่นาน ล้างเนื้อล้างตัวแล้วรีบขึ้นมาผลัดชุดใหม่ให้ตัวอุ่นๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”“รู้แล้วน่า ขอเล่นให้ชื่นใจก่อนนะ เมื่อวานได้ล้างหน้าหน่อยเดียวเอง ไม่สบายตัวเลย”เจ้าตัวบอกหน้าตาสดใสจนทศวรรษใจอ่อนยวบ ไม่ได้ห้ามปรามอีก ได้แต่นั่งมองอยู่เงียบๆ สักพักเขาก็ถอดเสื้อสีตุ่นออกจากตัว หากไม่มีแผลบนตัว เขาคงลงไปลอยคอในน้ำเหมือนเธอแล้ว ตอนนี้เขาต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรง เพื่อกลับไปจัดการเรื่องที่ค้างคา เลยทำได้แค่วักน้ำขึ้นมาล้างหน้าและเนื้อตัวบางส่วนอยู่ตรงนี้“ถอดเสื้อทำไมน่ะ!” คนลอยคอในน้ำหันมาเห็นเขาเปลือยครึ่งตัวก็เบิกตาถาม พอเห็นเขามองก็เสบอก “แผลคุณจะโดนน้ำไม่ได้นะ”“แค่เช็ดตัวแล้วก็ผลัดเสื้อผ้าออกม

“รับไว้เถอะพ่อ” คเชนทร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเดินเข้ามาบอก ดวงตาสีนิลมองมุมปากเปื้อนเลือดของทศวรรษอย่างพอใจขณะอธิบายเพิ่ม “เราจะรับคำขอโทษของเขามาหักล้างบุญคุณที่เขาช่วยพี่เอาไว้ตอนนั้น ต่อไปถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เราจะไม่หยุดแค่หมัดเดียวแล้ว”“เออ เราจบกันตรงนี้แหละ”นรีกานต์เห็นสีหน้าของทั้งสองฝ่ายแล้วใจไม่ดี ขืนพ่ออารมณ์ปรี๊ดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทศวรรษอีก โดยที่เขาไม่มีท่าทีจะหลบหลีกแบบนี้ เขาได้เจ็บหนักแน่ แล้วแผลเก่านั้นก็คงจะปริอีก เธอคิดๆ แล้วรีบเอ่ย “พอเถอะจ้ะพ่อ หนูอยากกลับบ้านเราแล้ว” ว่าแล้วก็หันไปสั่งน้องชาย “ช้างรีบไปสตาร์ทรถเร็วๆ เลย”คเชนทร์รู้ว่าพี่สาวกำลังช่วยทศวรรษ แต่เห็นแก่ท่าทางเหนื่อยล้าจากเรื่องที่เจอมาของเธอ เขาจึงยอมไปที่รถแต่โดยดีพอลูกชายเลื่อนรถมารับ แดนดินก็รีบดันนรีกานต์ขึ้นรถทันที ยังทิ้งท้ายไว้กับทศวรรษเสียงเย็น “ถ้าแกรู้สึกเสียใจจริงๆ ก็อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีกเชียว หึ!”“เราไปกันเลยไหมครับ” วาทีเดินมาถามเสียงเบา หลังฝ่ายแดนดินพากันขึ้นรถจากไปแล้ว สายตาเขามองแผลบนใบหน้าเจ้านายอย่างอ่อนใจ ถ้าเจ้านายไม่ส่งสายตาห้ามไม่ให้ยุ่ง เมื่อกี้เขาก็เข้าขวางทัน