Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

"เขากลับมาที่นี่เพราะฉัน?” นรีกานต์กะพริบตาถามคนเอาข่าวสำคัญมาบอกถึงห้องนอน “แน่ใจนะ ว่าได้ยินมาไม่ผิด เขาบอกแกแบบนี้จริงเหรอ”คเชนทร์ขึงตาใส่พี่สาว “ช้างได้ยินมาจริงๆ เขาบอกช้างต่อหน้าต่อตาต่อหูทั้งสองข้างนี่เลย เจ้ไม่รับไม่รู้อะไรบ้างเลยหรือว่ามีคนเขาแอบชอบอยู่น่ะ!”“ก็...”“มีสินะ”“อืม มันก็...” ท่าทางอึกอักของนรีกานต์ ทำให้คเชนทร์อยากรู้หนักจนโพล่งถามออกมา“หรือมีตั้งแต่ตอนที่หายไปด้วยกันแล้ว เล่ามาให้หมดเลยนะเจ้ ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเจ้บ้าง ถ้าเจ้ยังปิดปากเงียบ ช้างจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อให้หมดเลย”“โอ๊ย! ก็หยุดถามให้พูดบ้างสิ ตอนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ มันเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมาบ้านเราแล้ว” นรีกานต์แหวออกมาอย่างเคืองๆ จากนั้นก็ถอนใจดัง ในเมื่อปิดไม่ได้แล้ว เธอเลยเปิดปากเล่าเรื่องระหว่างตนกับทศวรรษให้มันจบๆ “พี่กับเขาเคยเจอกันที่กรุงเทพฯ ตอนไปงานแต่งไอ้หวาน คืนนั้นเขากำลังหนีใครสักคนอยู่ พอเจอพี่ก็เลย...”&ldq

เหตุการณ์เหี้ยอาละวาดเกิดขึ้นไม่ถึงสิบนาทีก็จบลงมันเข้ามาก่อเหตุแล้ววิ่งหายเข้าป่าหลังบ้านไปอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่มีร่องรอยของการทำลายล้างของมันเหลืออยู่ คงไม่มีใครรู้ว่ามันโผล่มาเมื่อเหตุการณ์สงบ เด็กชายพฤทธิ์ถูกหลอกล่อให้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยการ์ตูนเรื่องโปรด ส่วนนรีกานต์อยากลืมก็ลืมไม่ลง แถมยังต้องมานั่งดูแลทศวรรษที่ถูกตนกับหลานชายล้มทับเต็มเหนี่ยว...ระหว่างทายาแก้ฟกช้ำบริเวณแผ่นหลังให้เขา เธอก็อดแก้ตัวไม่ได้ “ก็ตอนนั้นมันกลัว แล้วคุณก็บอกเอง ว่าอุ้มอีกคนยังไหว...”ทศวรรษนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วทั้งฉุนทั้งขำ แต่ไม่อยากซ้ำเติมคน เลยถอนใจบอก “คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก ถ้าทำตัวเองเจ็บขึ้นมาจะไม่คุ้มเอา อยากให้พี่อุ้มก็บอกกันดีๆ”“ไม่ได้อยากให้อุ้มสักหน่อย” นรีกานต์บอกเสียงอุบอิบตอนนั้นเหตุการณ์มันน่ากลัวจนเธอต้องหาอะไรที่มั่นคงเป็นหลักยืด แล้วเขาก็อยู่ข้างๆ พอดี เลยกะจะขอพึ่งหน่อย ลืมไปว่าอาจจะพากันล้มลงได้ ดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก นอกจากทศวรรษที่เจ็บหลังเพราะเป็นเบาะรองให้พวกเธอน่ะนะ...“แ

การสารภาพรักของเขาถูกเมิน...ทศวรรษบอกตัวเองเงียบๆ หลังตื่นขึ้นมาในเช้านี้เมื่อวานนรีกานต์ทำเนียนไม่รู้สึกอะไรกับคำสารภาพของเขาได้เป็นอย่างดี ไม่แม้แต่จะตอบกลับมา ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบเขา พอผู้เป็นพ่อเข้ามาเรียก เธอก็เดินตามท่านไปเลยช่าง...แต่ก็ไม่ได้ต่างจากที่เขาคิดเอาไว้ ตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการนรีกานต์ต้องถูกกระตุ้นทีละเล็กละน้อยแบบนี้แหละนี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความคิดอยากมัดใจผู้หญิงสักคนอย่างไม่มีเหตุผล เขาอยากให้นรีกานต์เป็นของเขา อยากให้สายตาเธอมองเขาแค่คนเดียว อยากเป็นผู้ชายคนเดียวของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีพ่อขี้หวงอย่างแดนดิน เขาก็ไม่กลัว ในเมื่อภวัตรอดมาได้ เขาก็ต้องรอดเหมือนกัน ยังไงหนูนาตัวนี้ก็ไม่มีทางรอดจากอุ้งมือเขาไปไหนแน่เพียงแค่ตอนจีบเธอ เขาต้องระวังไม่ให้แดนดินรู้เร็วนักจากนั้น...“คุณทศครับ มีคนมาหา”ทศวรรษชะงักความคิดในหัว เมื่อวาทีมาเคาะห้องเรียกขัดจังหวะ เขาถอนใจเบาๆ บอกให้อีกฝ่ายรอสักครู่ ก่อนจะลุกไปล้างหน้า “คุณทำอะไรพี่สาวผม ทำ

ด้วยร่างกายที่ไม่ค่อยสบาย จิตใจก็ฟุ้งซ่าน นรีกานต์เลยไม่ได้อยู่ร่วมงานข้างล่างนาน ผ่านไปสักพัก เธอก็ขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนย่าทวดบนเรือนกับแม่“ไม่ต้องมาอยู่กับพวกเราหรอก ไปพักเถอะ ยังไม่หายดีเลยไม่ใช่เรอะ”“นั่นสิ เข้าห้องไปนอนเลยลูก กินข้าวมาแล้วก็กินยานอนเลย จะได้หายไวๆ แม่อยู่กับทวดเอง”พอเธอขึ้นมา คนนั่งดูข่าวภาคค่ำรอละครอยู่ก็พากันพยักพเยิดไล่ไปนอน แต่เธอนอนมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ไม่ง่วงเลยสักนิด จึงส่ายหน้าบอกว่า “เพิ่งกินข้าวอิ่มๆ มา เดี๋ยวค่อยไปนอนก็ได้จ้ะ หนูอยากนั่งเล่นอยู่กับแม่กับทวดก่อน อย่าเพิ่งไล่ไปนอนเลยนะ”“ตามใจจ้ะ ดีเหมือนกัน ระหว่างรอละคร หนูมาช่วยแม่เลือกหน่อย ว่าคนไหนเหมาะจะมาดูแลย่าทวด” ฤทัยรักษ์ว่าแล้วก็ยื่นแฟ้มเอกสารที่อ่านอยู่ให้ลูกสาว“พยาบาลที่จะมาดูแลย่าทวดน่ะเหรอจ๊ะ” นรีกานต์รับแฟ้มมาเปิดดูทันทีข้างในมีข้อมูลส่วนต

เช้านี้ฤทัยรักษ์ทำต้มยำไก่ใส่มะขามสดรสแซ่บเพิ่มพลังให้สามีกับลูกชาย โดยมีน้ำพริกปลาร้าย่างเป็นกับแกล้มชูรสอีกอย่างเมื่อรู้ว่ามีแขกตามมากับพวกเขา แม่เรือนคนงามเลยให้ลูกชายเรียกภวัตกับกรองขวัญมากินข้าวด้วยกัน ส่วนย่าทวดกับเด็กๆ รับข้าวต้มรวมมิตรไปก่อนเพื่อนแล้ว เวลานี้เลยแยกไปนั่งดูการ์ตูนกันเวลานี้ทุกคนนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวตัวใหญ่ขนาดสิบสองที่นั่งซึ่งไม่ค่อยได้ใช้งาน โดยแดนดินนั่งเด่นอยู่หัวโต๊ะ ขวามือเป็นลูกเมีย ซ้ายมือเป็นลูกเขยคนโตและแขกทั้งสามฤทัยรักษ์เห็นว่าพร้อมหน้ากันแล้ว จึงพยักหน้าให้ทุกคนเริ่มลงมือรับประทานได้ โดยหันไปยิ้มบอกพวกทศวรรษเป็นพิเศษ “ทานกันเยอะๆ นะคะ กับข้าววันนี้อาทำเอง ถ้ามีอะไรไม่ถูกปากก็บอกได้เลย”“อ้าว! ช้างนึกว่าเจ้หนูนาทำนะเนี่ย” คเชนทร์ว่า เพราะปกตินรีกานต์จะลุกขึ้นมาทำมื้อเช้า ส่วนมื้อเที่ยงกับมือเย็นจึงจะช่วยกันทำกับแม่“หนูนาทำข้าวต้มให้ทวดกับเด็กๆ เสร็จก็หายไปเลย แม่รอไม่ไหว ต้องเข้าครัวแทนน่ะสิ” ว่าแล้วฤทัยรักษ์ก็มองค้อนใส่ลูกสาวที่หายตัวไปดื้อๆ ในเช้านี้“พอดีหนูนาม